Είκοσι πέντε καλοκαίρια

by Ζέφυρος Καυκαλίδης

"...Στα είκοσί του χρόνια ο άνθρωπος είναι ακόμα πολύ νέος, αδιαμόρφωτος. όλα μπροστά του είναι άγνωστα και ο χρόνος αμέτρητος. Στα εβδομήντα είναι μεγάλος και κουρασμένος. η επανάληψη τον κάνει να αισθάνεται το χρόνο να περνά με ασύλληπτη ταχύτητα. Ανάμεσα στα είκοσι και στα εβδομήντα μεσολαβούν πενήντα χρόνια. Αν θεωρήσουμε ότι τα μισά από αυτά τα περνάμε κοιμώμενοι, τότε δεν μένουν παρά είκοσι πέντε. Αυτόείναι. Είκοσι πέντε χρόνια! Ο άνθρωπος φτάνει στην ολοκλήρωσή του, στέκει στα πόδια του! Τρέχει, ερωτεύεται, σκέπτεται, αναπνέει, δημιουργεί και ελπίζει. Είκοσι πέντε καλοκαίρια ο ήλιος έλαμπε πάνω στη νήσο και μέσα στις ψυχές μας. πόσο συνειδητή είναι η ζωή, άραγε, αυτά τα λίγα χρόνια, πριν αρχίσει η ταχύτατη καταγραφή του επιλόγου της; Αυτά τα χρόνια που δεν τα εκτιμάς όσο θα έπρεπε, και που χάνονται μέσα απότα δάχτυλά σου όσο περνά ο καιρός. Η στιγμή που συνειδητοποιεί κανείς ότι δεν μπορεί να υπάρξουν άλλα καλοκαίρια με την ίδια ένταση, την ίδια ρευστότητα συγκινήσεων, το ίδιο πάθος. ότι αυτό που απομένει δεν είναι παρά το είδωλο μιας βιολογικής ακμής, που σε εγκαταλείπει σταδιακά αφήνοντάς σου για παρηγοριά μια κάποια, ίσως, αυτογνωσία..."

406 pages, Paperback

First published January 1, 2008

Reviews

[Spyros Merkouris · Rating 5 out of 5]

Ένας ύμνος στο ελληνικό καλοκαίρι, αξίζει να διαβαστεί!

[Christina Liveri · Rating 5 out of 5]

Μου αρέσει η γραφή του Ζέφυρου, του Ίωνα. Μου αρέσει η οπτική του για την ζωή. Η ματαιότητα του κυνηγού που μια ωραία μέρα αποφασίζει ότι αδιαφορεί για το θήραμα όταν εκείνο αδυνατεί πια να ξεφύγει. Η άνεση με την οποία εγκαταλείπει τον στόχο γύρω από τον οποίο επικεντρωνόταν χρόνια, χαλαρός πάραυτα, γιατί ξύπνησε μια μέρα με αδιαφορία για την περάτωσή του. Γιατί με πείθει ότι εγώ αποφασίζω για το πώς θέλω να ζω. Εγώ είμαι πάντα, ο ίδιος και πάντα ένας άλλος…
Μέσα από ένα ηθογραφικό έπος αισθάνομαι τις διαφορετικές προσωπικότητες με τις ευαισθησίες τους και τις αναισθησίες τους. Είναι μαγικό να διαβάζεις το μυαλό τόσων διαφορετικών ανθρώπων μέσα από την πέννα ενός (ή μήπως δύο;) Διπολική ισορροπία, το άτοπο, όπως αληθινή ζωή.