สนุกกว่าที่คิดมากๆๆๆๆๆๆ
ตอนแรกฟีลแบบ เอิ่ม สโลว์ไลฟ์ ชื่อเรื่องทันสมัยไปจะเวิร์คมั้ย แล้วยังไปเข้าร่างแมว คืออะไรอ่ะ
แต่พออ่านไปแล้วไม่แย่เลย สำนวนไม่ขัดใจ คำพูดคำจาโอเค จังหวะในการเล่าไม่เนิบไม่ช้า
ถึงจะทำให้เรากระอักกระอ่วนในความเป็นทาสแมวของฮ่องเต้อยู่เบาๆ (เอ่อ คือการกินเต้าหู้แมวมันไม่โอเครอ่ะค่ะ มันออกแนววิตถารเล็กๆ) และมีจุดนึงที่รู้สึกว่า เห้ย ได้เวลาที่นางเอกควรเปลี่ยนร่างแล้วนะจ้ะ
ณ จุดนั้น มันก็เปลี่ยนร่างพอดี มันเลยโอเค ยังไม่ถึงกับแบบ ลากยาวไปแล้วววว
พอเปลี่ยนร่างก็ยังไม่ถือว่าแย่ เพราะคาแรกเตอร์นางเอกนี่แอบชิวจริงจัง 55555 คือนางไม่ได้สโลว์ไลฟ์นะ แต่นางแค่ชิว และไม่ได้คิดอะไรมาก นอนกะกิน กินกะนอนอย่างเดียวจ้ะ
จุดนึงที่แอบรำคาญคือการใช้คำว่า "คันหัวใจยุบยิบ" ที overused โคตรๆๆๆๆๆๆๆ จนรู้สึกว่าแบบ เปลี่ยนคำก็ได้จ้ะ เปลี่ยนเถอะ ขอร้อง จริงๆ เป็นคำที่ชวนให้เอ็นดู เป็นคำที่แสดงถึงอาการเริ่มให้ความสนใจกับอีกฝ่าย ซึ่งมันควรจะใช้เบาๆ นิดๆ ให้เราอ่านแล้วรู้สึกเคลิ้มๆ เป็น clue ว่า แน่ะๆๆๆ เอาละๆ แต่ประเด็นคือ ดันใช้คำนี้ช่วงนางเอกเป็นแมว เลยรู้สึกว่า เห้ยยยย พี่ฮ่องฯ พี่กะลังจะทำอะไรแมว พี่กำลังมีใจให้แมว? ตรงนี้น่าจะใช้คำที่ออกแนวเอ็นดูสัตว์เลี้ยงมากกว่า หรือใช้คำว่ามันเขียว ฯลฯ คันหัวใจยุบยิบก็ได้นะ แต่ไม่น่าใช้บ่อย อันนี้เหมือนมีถี่มากจนแบบ เอ่อ ไม่โอเคแล้วค่ะ ดีหน่อยที่หลังๆ ลดลง
นอกนั้นโอเค สนุกมาก ไม่ดราม่าเท่าไหร่ แต่ดำเนินเรื่องน่าสนใจ น่าติดตามดี
จริงๆจะดราม่าก็ได้นะ ตัวละครอื่นดราม่าเยอะ ทั้งฮองเฮา สนมอื่นๆ แต่นางเอกไม่ดราม่าเลย
ฮาในความมองการณ์ไกล ถึงจะเคยเป็นแมวที่พี่ฮ่องลุ่มหลง พอมาเป็นคนนี่เตรียมเปิดฟาร์มไก่ฟาร์มหมู ทำสวนทำไร่ เตรียมลู่ทางตอนโดนพี่ฮ่องเมิน ตลกกก