‘Wat Napoleon is voor de Franse revolutie, dat ben ik voor de recherche.’
Wanneer rechercheur Duchamp naar de Amsterdamse Pijp wordt geroepen om de dood van een verklede jongen op te helderen, raken zijn assistent Julius Floret en hij verwikkeld in een onnavolgbare affaire. Speurend naar onrecht weet Duchamp zich in de meest penibele verhoren staande te houden. De verdachten lijken zich zo onbeduidend mogelijk op te stellen, en doen een uiterst beroep op het fragiele geduld van de detective. Duchamp zoekt de oplossing van de moord zonder schijnbaar motief in nachtcafés en Ikea-meubilair. Tegels lichten laat hij aan zijn assistent over; zijn handen moeten onberispelijk blijven. Naarmate de intrige zich ontspint, wordt duidelijk dat er meer op het spel staat dan een levenloos slachtoffer.
Sommer neemt met Duchamp alle klassieke detectives op de korrel. Hij speelt met het genre door Duchamp nét even anders neer te zetten. Lichtvoetig en vermakelijk leesvoer, maar weinig realiteitszin. Eenmalig leuk.
Ik heb dit boek op een camping gevonden. Het leek interessant te zijn. Maar dat was het niet. Detective Duchamp was belagelijk. Hij probeert een moord op zijn eigen manier op te lossen: hij werkt nooit vanuit het kantoor, maar eerder door te drinken en te eten in cafés of bars.
Hij slaapt met een verdachte, wie de moordenaar ziet te zijn, weet dat zij naar het buitenland gaat en niet alleen hij informeert zijn dienst niet en arresteert haar, maar hij reist met haar mee en laat haar gaan. Hij probeert dan iemand anders de schuld van de moord te geven. De commissaris vatte het mooi samen: "Drinken onder werktijd, de totale willekeur in je werkwijze, huisvredebreuk"
Eerlijk gezegd, geen karakter waar ik graag nog eens over zou willen lezen.
3.5/5 sterren. De eerste detective die ik gelezen heb. Leest lekker vlot en ook niet veel pagina's. Het was vermakelijk en als je het mij vraagt zelfs origineel. Ik miste alleen logica en misschien iets meer realiteit. Ik vond het verhaal niet in 2016 passen. Misschien eerder ergens rond 1980. Zo las ik het tenminste. Denk niet dat ik het boek nog een keer zou lezen, maar ik heb ook geen spijt dat ik het boek heb gelezen.