What do you think?
Rate this book
Μέχρι το πέμπτο σκαλοπάτι
Η Χριστίνα δοκιμάζεται από μια σειρά γεγονότων που σημαδεύουν τη ζωή της, εμπιστεύεται την καρδιά ακόμα κι όταν το μυαλό της δυσφορεί, υποχρεώνεται να λειτουργήσει ως ο από μηχανής θεός της, αποκτά την πλήρη επίγνωση για το τι μπορεί να συμβεί όταν καταντάς ένας εμμονικός διώκτης που φυλάει σαν θησαυρό μια τούφα φωτεινές αναμνήσεις, και επιχειρεί να δώσει απάντηση σε μερικά από τα ερωτήματα που την κατακλύζουν: Ποια αγάπη είναι αυτή που οδηγεί στη συγχώρεση; της ερωτευμένης γυναίκας; της μάνας; ή μήπως η αγάπη στον πυρήνα της αυτοεκτίμησης; Είναι η αγάπη ο μόνος αρωγός; Και τελικά, ποιο από τα χιλιάδες «μπουκαλάκια» που υπάρχουν γύρω μας περιέχει το ελιξίριο της δύναμης;
Ένα βιβλίο-διαδρομή από τα 17 έως τα 50 χρόνια μιας γυναίκας που γέμισε την πορεία της με «θα» που δεν εκπληρώθηκαν. Από «θα» όμως αρχίζει και η θάλασσα».
Ένα βιβλίο-διαδρομή από τα 17 έως τα 50 χρόνια μιας γυναίκας που γέμισε την πορεία της με «θα» που δεν εκπληρώθηκαν. Από «θα» όμως αρχίζει και η θάλασσα».
353 pages, Paperback
Published January 1, 2016
2 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
June 4, 2017
Η Χριστίνα είναι μια γυναίκα που έγινε σύζυγος και μάνα, όμως τα πράγματα δεν πήγαν όπως ήθελε στη ζωή της. Τώρα, στα 50 της, έχει καταφύγει σε ένα ήρεμο κρησφύγετο δίπλα στη θάλασσα για να ηρεμήσει, να αναπολήσει και να μετρήσει τα λάθη της. Τι έφταιξε; Ποιος έκανε το μεγαλύτερο λάθος; Τι πραγματικά συνέβη στο παρελθόν της που την οδήγησε στην απομόνωση; Θα είναι έτοιμη να επιστρέψει στη ζωή της;
Η πένα της κυρίας Τζίνας Ψάρρη ήταν μια έκπληξη για μένα! Διάλεξε να αφηγηθεί μια ιστορία για μια γυναίκα που δε διστάζει να ξεγυμνωθεί μπροστά στον αναγνώστη, να δείξει από μόνη της τα λάθη της και τους εγωισμούς της και ήταν τέτοια η ροή του κειμένου που με παρέσυρε. Άλλαξα πολές εκφράσεις όσο το διάβαζα και μεταπήδαγα από το ένα συναίσθημα στο άλλο: χαρά, έκπληξη, θυμό, απελπισία, αμφιβολία, οργή. Η Χριστίνα είναι μια γυναίκα που έχασε την καλύτερή της φίλη επειδή προτίμησε τον πρώτο της έρωτα, τον Βασίλη, τον παντρεύτηκε κι άρχισε μέρα τη μέρα να καταστρέφεται, να αλλοιώνεται ως χαρακτήρας και να τσαλαπατά τα θέλω και την αξιοπρέπειά της. Με μαεστρία η συγγραφέας καταφέρνει να με κρατήσει σε μια ιστορία που σίγουρα έχω διαβάσει και σε άλλα βιβλία, να με βοηθήσει να καταλάβω τον ψυχισμό αυτής της ηρωίδας και να είμαι στο πλάι της και για τα καλά και για τα άσχημα και να μου δώσει την απάντηση στο εμγάλο γιατί που αναδύεται πίσω από τις λέξεις.
Ο γάμος της Χριστίνας και του Βασίλη κλυδωνίζεται σχεδόν από την αρχή. Είναι ολοφάνερο πως ο σύζυγος πετάει από κανάρα σε κανάρα όμως η ιστορία της ηρωίδας ξεδιπλώνεται ακριβοδίκαια. Ένιωσα πως δεν αφορά την ιστορία μιας κακόμοιρης μεσοαστής που είναι θεόχαζη και εύπιστη, ούτε όμως και μιας γυναίκας που εθελοτυφλεί είτε από φόβο (πού να πάω τώρα μόνη μου με ένα διαζύγιο) είτε από ελπίδα (άντρας είναι, θα γυρίσει). Όχι, η Χριστίνα είναι μια γυναίκα αληθινή, εύθραυστη, φοβισμένη, γεμάτη αγωνία και απορίες για τα αίτια της συμπεριφοράς του άντρα της. Γι’ αυτό και ήθελα να χαστουκίσω την ερωμένη που είχε το θράσος να γυρίσει να της πει: «Θα στον είχα ήδη πάρει αν δε σε λυπόμουν» (σελ. 134). Υποτάσσεται λόγω διπλωματίας και όχι φόβου και όταν χρειάζεται, δηλαδή όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι, υψώνει το ανάστημά της τόσο όσο χρειάζεται για να κερδίζει μικρές μάχες, όχι τον ίδιο τον πόλεμο. Όπως λέει χαρακτηριστικά: «Ξόδευα τον εαυτό μου σ’ αυτά που δε χρειάζονταν και τελικά δεν έφτασα σ’ αυτά που έπρεπε» (σελ. 28). Στα θετικά της αφήγησης είναι η εναλλαγή του ενεστώτα διαρκείας (προσδίδει ταχύτητα, γρηγοράδα, γεννάει αγωνία για τη συνέχεια και δίνει ζωντάνια στην αφήγηση) με τον στιγμιαίο ενεστώτα. Από την άλλη, οι εκτεταμένες και μεγάλες παράγραφοι με άγχωσαν αρκετά.
Από την άλλη ο Βασίλης μου φάνηκε πολύ ψεύτικος για να ανήκει στη σημερινή εποχή: μισογύνης, είρων, «τα-ξέρω-και-τα-ταράζω-όλα» (ευγενικό το ρήμα «ταράζω»), εγωπαθής και φυσικά θρασύδειλος. Απλώς οι απόψεις του, η συμπεριφορά του απέναντι στη γυναίκα του, δε μου ταίριαζαν με τη σημερινή εποχή. Και φυσικά η Χριστίνα, ως άνθρωπος που είναι, αμέσως στρέφεται στην ελπίδα ενός παιδιού για να βελτιωθούν τα πράγματα και βεβαίως οι καταστάσεις χειροτερεύουν.
Το μυθιστόρημα με κράτησε ως το έβδομο κεφάλαιο. Σε εκείνο το σημείο η Χριστίνα γνωρίζει έναν αληθινό, ουσιαστικό έρωτα, τον Αντώνη, που τη βοηθάει να στηριχτεί στα πόδια της και να προσθέσει νέα εμπόδια και να κρεμάσει νέες κουρτίνες μπροστά στα μάτια της, μιας κι επιμένει και βασίζεται ακόμη στον γάμο της με τον Βασίλη. Εκεί παραδέχομαι πως προσπέρναγα τις σελίδες, μιας και η συγγραφέας έπρεπε να δείξει πώς και πότε ωρίμασε αυτή η αγάπη με ρομαντικά σκηνικά (που ποτέ δε με κέρδιζαν) αλλά και τραγικές σκηνές. Δυστυχώς, παρ’ όλο που ο έρωτας αυτός φάνηκε ως σωτηρία στα μάτια μου, η συγγραφέας προτίμησε να τον δυσκολέψει και να τον προκαλέσει με καταστάσεις που έφεραν στην επιφάνεια τα αληθινά αισθήματα του Αντώνη και, ναι, δυστυχώς, έχει ακριβώς τις ίδιες αντιλήψεις και τον ίδιο χαρακτήρα με τον Βασίλη!Ένιωσα δηλαδή σα να διάβαζα από την αρχή τις περιπέτειες της πρωταγωνίστριας, για να μην αναφέρω ξανά το γεγονός πως δυο «γουρούνια» είναι πολλά στον στάβλο του σήμερα.
Πώς θα αντιδράσει λοιπόν η Χριστίνα μπροστά στις επιλογές της; Θα διαλέξει κάποιον από τους δύο; Πώς θα προστατέψει τον εαυτό της και κυρίως την κόρη της από αυτό το μπέρδεμα; Θα βρει ανθρώπους στο πλάι της να τη βοηθήσουν και να τη σώσουν; Τι συνέβη λοιπόν που την ανάγκασε να καταφύγει μακριά από όλους και απ’ όλα; Κρύβεται ή θέλει να αρχίσει από την αρχή;
Το μυθιστόρημα «Μέχρι το πέμπτο σκαλοπάτι» είναι ένα τρυφερό και σκληρό βιβλίο για τη γυναίκα που ωριμάζει μέσα από τα λάθη της και πρέπει να βρει τις λύσεις εντός της, πολύ πολύ βαθιά, χωρίς να φοβηθεί να κοιτάξει κατάματα την αλήθεια. Η γραφή είναι ρεαλιστική, οι καταστάσεις θα φανούν οικείες σε πολλούς, όμως η επανάληψη των ίδιων αρνητικών χαρακτηριστικών σε δύο διαφορετικούς άντρες κάπου με κούρασε και έχασε πόντους από την εκτίμησή μου. Παρ’ όλ’ αυτά η κυρία Ψάρρη είμαι σίγουρος πως θα επιστρέψει με μια νέα, εξίσου συγκλονιστική ιστορία που θα χαρώ να τη διαβάσω. Στα συν το όμορφο εξώφυλλο, δημιουργία της Μαίρης Σταματοπούλου.
Η πένα της κυρίας Τζίνας Ψάρρη ήταν μια έκπληξη για μένα! Διάλεξε να αφηγηθεί μια ιστορία για μια γυναίκα που δε διστάζει να ξεγυμνωθεί μπροστά στον αναγνώστη, να δείξει από μόνη της τα λάθη της και τους εγωισμούς της και ήταν τέτοια η ροή του κειμένου που με παρέσυρε. Άλλαξα πολές εκφράσεις όσο το διάβαζα και μεταπήδαγα από το ένα συναίσθημα στο άλλο: χαρά, έκπληξη, θυμό, απελπισία, αμφιβολία, οργή. Η Χριστίνα είναι μια γυναίκα που έχασε την καλύτερή της φίλη επειδή προτίμησε τον πρώτο της έρωτα, τον Βασίλη, τον παντρεύτηκε κι άρχισε μέρα τη μέρα να καταστρέφεται, να αλλοιώνεται ως χαρακτήρας και να τσαλαπατά τα θέλω και την αξιοπρέπειά της. Με μαεστρία η συγγραφέας καταφέρνει να με κρατήσει σε μια ιστορία που σίγουρα έχω διαβάσει και σε άλλα βιβλία, να με βοηθήσει να καταλάβω τον ψυχισμό αυτής της ηρωίδας και να είμαι στο πλάι της και για τα καλά και για τα άσχημα και να μου δώσει την απάντηση στο εμγάλο γιατί που αναδύεται πίσω από τις λέξεις.
Ο γάμος της Χριστίνας και του Βασίλη κλυδωνίζεται σχεδόν από την αρχή. Είναι ολοφάνερο πως ο σύζυγος πετάει από κανάρα σε κανάρα όμως η ιστορία της ηρωίδας ξεδιπλώνεται ακριβοδίκαια. Ένιωσα πως δεν αφορά την ιστορία μιας κακόμοιρης μεσοαστής που είναι θεόχαζη και εύπιστη, ούτε όμως και μιας γυναίκας που εθελοτυφλεί είτε από φόβο (πού να πάω τώρα μόνη μου με ένα διαζύγιο) είτε από ελπίδα (άντρας είναι, θα γυρίσει). Όχι, η Χριστίνα είναι μια γυναίκα αληθινή, εύθραυστη, φοβισμένη, γεμάτη αγωνία και απορίες για τα αίτια της συμπεριφοράς του άντρα της. Γι’ αυτό και ήθελα να χαστουκίσω την ερωμένη που είχε το θράσος να γυρίσει να της πει: «Θα στον είχα ήδη πάρει αν δε σε λυπόμουν» (σελ. 134). Υποτάσσεται λόγω διπλωματίας και όχι φόβου και όταν χρειάζεται, δηλαδή όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι, υψώνει το ανάστημά της τόσο όσο χρειάζεται για να κερδίζει μικρές μάχες, όχι τον ίδιο τον πόλεμο. Όπως λέει χαρακτηριστικά: «Ξόδευα τον εαυτό μου σ’ αυτά που δε χρειάζονταν και τελικά δεν έφτασα σ’ αυτά που έπρεπε» (σελ. 28). Στα θετικά της αφήγησης είναι η εναλλαγή του ενεστώτα διαρκείας (προσδίδει ταχύτητα, γρηγοράδα, γεννάει αγωνία για τη συνέχεια και δίνει ζωντάνια στην αφήγηση) με τον στιγμιαίο ενεστώτα. Από την άλλη, οι εκτεταμένες και μεγάλες παράγραφοι με άγχωσαν αρκετά.
Από την άλλη ο Βασίλης μου φάνηκε πολύ ψεύτικος για να ανήκει στη σημερινή εποχή: μισογύνης, είρων, «τα-ξέρω-και-τα-ταράζω-όλα» (ευγενικό το ρήμα «ταράζω»), εγωπαθής και φυσικά θρασύδειλος. Απλώς οι απόψεις του, η συμπεριφορά του απέναντι στη γυναίκα του, δε μου ταίριαζαν με τη σημερινή εποχή. Και φυσικά η Χριστίνα, ως άνθρωπος που είναι, αμέσως στρέφεται στην ελπίδα ενός παιδιού για να βελτιωθούν τα πράγματα και βεβαίως οι καταστάσεις χειροτερεύουν.
Το μυθιστόρημα με κράτησε ως το έβδομο κεφάλαιο. Σε εκείνο το σημείο η Χριστίνα γνωρίζει έναν αληθινό, ουσιαστικό έρωτα, τον Αντώνη, που τη βοηθάει να στηριχτεί στα πόδια της και να προσθέσει νέα εμπόδια και να κρεμάσει νέες κουρτίνες μπροστά στα μάτια της, μιας κι επιμένει και βασίζεται ακόμη στον γάμο της με τον Βασίλη. Εκεί παραδέχομαι πως προσπέρναγα τις σελίδες, μιας και η συγγραφέας έπρεπε να δείξει πώς και πότε ωρίμασε αυτή η αγάπη με ρομαντικά σκηνικά (που ποτέ δε με κέρδιζαν) αλλά και τραγικές σκηνές. Δυστυχώς, παρ’ όλο που ο έρωτας αυτός φάνηκε ως σωτηρία στα μάτια μου, η συγγραφέας προτίμησε να τον δυσκολέψει και να τον προκαλέσει με καταστάσεις που έφεραν στην επιφάνεια τα αληθινά αισθήματα του Αντώνη και, ναι, δυστυχώς, έχει ακριβώς τις ίδιες αντιλήψεις και τον ίδιο χαρακτήρα με τον Βασίλη!Ένιωσα δηλαδή σα να διάβαζα από την αρχή τις περιπέτειες της πρωταγωνίστριας, για να μην αναφέρω ξανά το γεγονός πως δυο «γουρούνια» είναι πολλά στον στάβλο του σήμερα.
Πώς θα αντιδράσει λοιπόν η Χριστίνα μπροστά στις επιλογές της; Θα διαλέξει κάποιον από τους δύο; Πώς θα προστατέψει τον εαυτό της και κυρίως την κόρη της από αυτό το μπέρδεμα; Θα βρει ανθρώπους στο πλάι της να τη βοηθήσουν και να τη σώσουν; Τι συνέβη λοιπόν που την ανάγκασε να καταφύγει μακριά από όλους και απ’ όλα; Κρύβεται ή θέλει να αρχίσει από την αρχή;
Το μυθιστόρημα «Μέχρι το πέμπτο σκαλοπάτι» είναι ένα τρυφερό και σκληρό βιβλίο για τη γυναίκα που ωριμάζει μέσα από τα λάθη της και πρέπει να βρει τις λύσεις εντός της, πολύ πολύ βαθιά, χωρίς να φοβηθεί να κοιτάξει κατάματα την αλήθεια. Η γραφή είναι ρεαλιστική, οι καταστάσεις θα φανούν οικείες σε πολλούς, όμως η επανάληψη των ίδιων αρνητικών χαρακτηριστικών σε δύο διαφορετικούς άντρες κάπου με κούρασε και έχασε πόντους από την εκτίμησή μου. Παρ’ όλ’ αυτά η κυρία Ψάρρη είμαι σίγουρος πως θα επιστρέψει με μια νέα, εξίσου συγκλονιστική ιστορία που θα χαρώ να τη διαβάσω. Στα συν το όμορφο εξώφυλλο, δημιουργία της Μαίρης Σταματοπούλου.
June 30, 2017
Στο πρώτο της μυθιστόρημα η κυρία Ψάρρη μας διηγείται την ιστορία της Χριστίνας, δευτερότοκη κόρη ενός πλούσιου γιατρού και μιας απλοικής, τρυφερής μητέρας. Η Χριστίνα περνάει μια άσχημη και δύσκολη εφηβεία, κάνει την ¨επανάσταση¨ της φορώντας ρούχα που δεν την κολακεύουν και νιώθει μια ζήλια για την πετυχημένη πρωτότοκη αδελφή της. Εν συνεχεία κάνει έναν αποτυχημένο γάμο με έναν πολύ ποταπό και δήθεν άντρα, που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να εκμεταλλευτεί τις γνωριμίες του πλούσιου πατέρα της. Η Χριστίνα εγκαταλείπει αυτό που αγαπάει: την αρχαιολογία και μια επαγγελματική καριέρα για να γίνει η πετυχημένη σύζυγος του άντρα της. Η Χριστίνα δεν δίνει την πρέπουσα σημασία και προσοχή στην διαπαιδαγώγηση της κόρης της γιατί είναι προβληματισμένη με τις εξωσυζυγικές σχέσεις του ποταπού που παντρεύτηκε. Η Χριστίνα προσπαθεί να ξαναβρεί τον εαυτό της πάλι μέσα από τον έρωτα και τη συντροφικότητα ενός νέου συντρόφου. Επειδή δεν θέλω να δώσω άλλα για την υπόθεση, σταματώ εδώ. Τελικά, όπως το βλέπω εγώ ως αναγνώστρια, το λάθος της Χριστίνας είναι η αναζήτηση της ευτυχίας μέσα από την ολοκλήρωσή της με έναν σύντροφο. Αντί να κοιτάξει η ίδια να είναι πετυχημένη με αυτό που πραγματικά αγαπά ( την καριέρα της και την επιστήμη της), να είναι η ίδια ολοκληρωμένη ως άνθρωπος, ψάχνει την ολοκλήρωση μόνο μέσα στην αγκαλιά ενός συντρόφου. Αντί να ενδιαφερθεί περισσότερο για το ανήλικο παιδί της που υπήρξε μάρτυρας όλων των καυγάδων και των διενέξεων, το αναβάλει συνεχώς, παρόλες τις παρενέσεις από καθηγητές και δασκάλους, η Χριστίνα αφήνει το πρόβλημα να υπάρχει, λες και θα λυθεί μόνο του. Η ηρωίδα κάνει πολλά λάθη, για κάποια φταίει η ίδια, για κάποια άλλα ίσως και οι συγκυρίες. Όπως κι αν έχει, έρχεται η στιγμή που αντιμετωπίζει τον ίδιο της τον κριτή, τον πιο σκληρό κριτή από όλους: τον εαυτό της. Και τότε θα πρέπει να πολεμήσει για να ανέβει στο πέμπτο σκαλοπάτι, που θα της χαρίσει την ηρεμία και την ψυχική γαλήνη. Γιατί τελικά αν δεν έχουμε αυτήν τη γαλήνη, τίποτα δεν μπορεί να μας χαροποιήσει και να μας εξαγνίσει.
Η κυρία Ψάρρη μας δίνει με μεγάλη τρυφερότητα και ευαισθησία σιγά σιγά όλα τα κομμάτια της ιστορίας, διαποτισμένα από ιδέες: ¨καμία εξουσία, σε κανέναν πολιτισμό, δεν μπόρεσε να κάνει ποτέ τίποτα ενάντια σε έναν άνθρωπο που τραγουδά¨ ( όποιος έχει επισκεφτεί την Κούβα καταλαβαίνει απόλυτα το νόημα αυτής της κατά τα άλλα, απλής φράσης), το ¨κακό¨που κάνουν τα βιβλία, που βάζουν ιδέες στους ανθρώπους και κατ´αυτόν τον τρόπο δεν μένουν πειθήνια όργανα κλπ. Φοβερή η περιγραφή της ψυχολογικής κατάρρευσης της Χριστίνας, μας θυμίζει πόσο αδύναμοι είμαστε εμείς οι άνθρωποι, πόσο εύκολο είναι καμιά φορά να πέσουμε.
Τέλος το εξώφυλλο είναι ταιριαστό με την υπόθεση του βιβλίου και είναι έργο της εικαστικού Μαίρης Σταματοπούλου.
Περιμένω το επόμενο βιβλίο της συγγραφέως, είμαι σίγουρη ότι θα μας πάει ακόμα πιο πέρα.
Η κυρία Ψάρρη μας δίνει με μεγάλη τρυφερότητα και ευαισθησία σιγά σιγά όλα τα κομμάτια της ιστορίας, διαποτισμένα από ιδέες: ¨καμία εξουσία, σε κανέναν πολιτισμό, δεν μπόρεσε να κάνει ποτέ τίποτα ενάντια σε έναν άνθρωπο που τραγουδά¨ ( όποιος έχει επισκεφτεί την Κούβα καταλαβαίνει απόλυτα το νόημα αυτής της κατά τα άλλα, απλής φράσης), το ¨κακό¨που κάνουν τα βιβλία, που βάζουν ιδέες στους ανθρώπους και κατ´αυτόν τον τρόπο δεν μένουν πειθήνια όργανα κλπ. Φοβερή η περιγραφή της ψυχολογικής κατάρρευσης της Χριστίνας, μας θυμίζει πόσο αδύναμοι είμαστε εμείς οι άνθρωποι, πόσο εύκολο είναι καμιά φορά να πέσουμε.
Τέλος το εξώφυλλο είναι ταιριαστό με την υπόθεση του βιβλίου και είναι έργο της εικαστικού Μαίρης Σταματοπούλου.
Περιμένω το επόμενο βιβλίο της συγγραφέως, είμαι σίγουρη ότι θα μας πάει ακόμα πιο πέρα.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews