Χάσαμε τον μπαμπά

by Βαγγέλης Ραπτόπουλος

[...] Ένα μυθιστόρημα που αναφέρεται έμμεσα στην απουσία του Μπαμπά, του αρσενικού προτύπου, από τον σύγχρονο κόσμο. Σε πρώτο πλάνο, ένας νεανικός και ένας ώριμος έρωτας, με τις αποκλίσεις και τους παραλληλισμούς τους. Και στο βάθος, αλλού σπαρακτική κι αλλού τρυφερή και αστεία, η αφήγηση μιας αργοπορημένης ενηλικίωσης.

315 pages, Paperback

First published January 1, 2005

About the author

Ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος (English: Vangelis Raptopoulos) είναι Έλληνας συγγραφέας με περίπου τριάντα βιβλία, κυρίως μυθιστορήματα, που έχουν εκδοθεί και σε ξένες γλώσσες και έχουν διασκευαστεί για θέατρο, κινηματογράφο και τηλεόραση. Έχει εργαστεί ως σεναριογράφος, αρθρογράφος, σύμβουλος λογοτεχνίας και παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών, ενώ διδάσκει δημιουργική γραφή.

Reviews

[Maria Bikaki · Rating 4 out of 5]

Μη με ρωτήσετε πότε τα προλαβαίνω όλα. Η αλήθεια είναι ότι απλά βρίσκομαι σε αναγνωστικό οργασμό και μπορεί να δουλεύω τις μισές ώρες της μέρας αλλά όλες τις υπόλοιπες διαβάζω. Στην καφετέρια, όταν τρώω, στο κρεβάτι, στο δρόμο (όχι δε με πάτησε ακόμα αμάξι). Είναι η δική μου ψυχοθεραπεία. Όπως ο ήρωας του βιβλίου μας ο Αγγελος ο οποίος επιλέγει ως τρόπο ψυχοθεραπείας του έναν θα τον χαρακτήριζα αυτοσχέδιο τρόπο. Σου λέει που να τρέχω να ξηλώνομαι στους ψυχολόγους δεν τα γράφω καλύτερα. Μέσα λοιπόν από την καταγραφή και εξερεύνηση του παρελθόντος του με την παιδική του ηλικία να χει σημαδευτεί από την εγκατάλειψη του από τον πατέρα του και με αφορμή τον θάνατο πλέον του πατέρα του επιχειρεί ένα ιδιαίτερο ταξίδι σε παρελθόν και παρόν και μέσα από αυτό ψάχνει τη δική του προσωπική κάθαρση.
Το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε το 2005 από τις εκδόσεις Πατάκη τώρα θα το βρείτε σε ανανεωμένη έκδοση με ένα πολύ όμορφο εξώφυλλο από τις εκδόσεις Κέδρος. Ένα βιβλίο που ουσιαστικά θέλει να μιλήσει για την απουσία ενός αρσενικού πρότυπου. Ο ήρωας μέσα από τις χειρόγραφες σημειώσεις του πατέρα του που περνούν στην κατοχή του μετά το θάνατο του σκαλίζει τη ζωή του ενώ προσπαθεί να γνωρίσει καλύτερα τον πατέρα του.
Βρήκα το βιβλίο εξαιρετικά άμεσο και καλογραμμένο. Έχω ξαναδηλώσει στο παρελθόν ότι ο Ραπτόπουλος είναι από τους Έλληνες συγγραφείς που θα θέλω να ασχοληθώ περισσότερο μαζί του στο μέλλον παρόλο που η πρώτη επαφή μαζί του μου άφησε ανάμεικτα συναισθήματα και τελικά δικαιώθηκα τουλάχιστον για την ώρα. Θεωρώ ότι η προσέγγιση του θέματος έγινε με τρόπο ιδιαίτερα προσιτό και παραστατικό ενώ η απλότητα της γραφής απογειώνει το κείμενο για ένα θέμα όπως αυτό της απώλειας την οποία εγώ προσωπικά ποτέ δε μπόρεσα και ακόμα δεν αντέχω να διαχειριστώ. Η ατμόσφαιρα του περίεργη δεν ξέρω υπήρχαν στιγμές που ένιωθες τη χαρά του ήρωα που ένα ένα ενώνει τα κομμάτια του παζλ της ζωής και άλλες λύπη. Δύσκολο σπορ να προσπαθείς τελικά ν΄ ανακαλύψεις τον εαυτό σου και δεν ξέρω αν τελικά το πετυχαίνεις ποτέ απόλυτα όσες ψυχοθεραπείες και αν κάνεις.
Συστήνεται ανεπιφύλακτα.
Μερικά αγαπημένα μου αποσπάσματα

«Πώς γίνεται να είναι η καρδιά μας τόσο τυφλή και άστατη; Λες και δεν είμαστε διαρκώς οι ίδιοι οι άνθρωποι, αλλά μεταβαλλόμαστε ασταμάτητα, κυριολεκτικά από στιγμή σε στιγμή. Kαι ταυτόχρονα, για μεγάλα χρονικά διαστήματα, δεν είναι η αλλαγή αυτό που μας χαρακτηρίζει, αλλά η επανάληψη και η πλήξη όπου μας βυθίζει ο καρκίνος της ρουτίνας.»

H φράση-σήμα κατατεθέν όχι μόνο του δικού μας, αλλά και κάθε αληθινού έρωτα. Oι δυο μοιραίες εκείνες λέξεις που πότε μου φαίνονται ειλικρινείς μέχρι δακρύων και πότε το άκρον άωτον της ειρωνείας. «Για πάντα!». Ώστε λοιπόν η ρομαντική εκείνη φράση δεν αναφερόταν στη διάρκεια του έρωτά μας, αλλά στην απώλειά του; Aντί για την ίδια τη σχέση μας, το τέλος της είναι αυτό που θα κρατήσει για πάντα;

Δυσκολεύομαι να μιλήσω για τις ωραίες μέρες. Όπως έχω διαπιστώσει και από τα διαβάσματά μου, το καλό είναι τέλειο για να το ζεις, όχι για να το αναπαριστάς και να το περιγράφεις. Δεν είναι τυχαίο, εξάλλου, ότι τόσο τα μυθιστορήματα κι οι ταινίες όσο και τα παραμύθια, περιλαμβάνουν σχεδόν αποκλειστικά δοκιμασίες και εμπόδια ή βάσανα και δυστυχίες. Kαι όταν φτάνει πια η στιγμή να ειπωθεί το περίφημο εκείνο «έζησαν αυτοί καλά κι εμείς ακόμη καλύτερα», τότε ακριβώς ο αφηγητής έχει τελειώσει τη δουλειά του και οφείλει να αποσυρθεί. Για κάποιον περίεργο λόγο, δημιουργικό είναι μόνο το κακό.

Tο πένθος είναι ένα είδος τρέλας. Kαι υπ’ αυτή την έννοια, είτε μιλάμε για το μικρό πένθος ενός χωρισμού είτε για το μεγάλο του θανάτου, χρειάζεσαι, όπως και να το κάνουμε, τι άλλο; Ψυχοθεραπεία. Nαι, όντως, φαίνεται ότι ο θάνατος ενός προσφιλούς σου προσώπου σε τρελαίνει εν μέρει ούτως ή άλλως, και ότι είναι αδύνατον να το αποφύγεις. Aυτή είναι η αυθόρμητη, η ενστικτώδης στάση μας για ένα χρονικό διάστημα, ώσπου να προσαρμοστούμε στο γεγονός μιας οριστικής απώλειας. Mας στρίβει για να την αντέξουμε, για να βρούμε τη δύναμη και να συνεχίσουμε να ζούμε.

Έχετε προσέξει άραγε πόσες παρανοϊκές σκέψεις μάς περνάνε κάθε μέρα από το μυαλό, χωρίς να τους δίνουμε ιδιαίτερη σημασία;

[Makis Dionis · Rating 4 out of 5]

Θεμα : Η μητριαρχική κοινωνία που σιγά σιγά αντικαθιστά την πατριαρχική... Ωστόσο υπεραπλουστευει κ στρογγυλεύει σε αρκετά σημεία, ευτυχώς όχι σε βάρος της γραφής. Σε τρία μέρη χωρισμένο, με μεγαλύτερο ενδιαφέρον αυτό της αντίδρασης του πιτσιρικά

[Danis · Rating 2 out of 5]

Αυτοί έχασαν τον Μπαμπά, εγώ έχασα τον χρόνο μου! Πολύ μέτριο!

[Δημήτρης Κώτσος · Rating 5 out of 5]

Ο Άγγελος Γεωργιάδης με αφορμή την απώλεια του πατέρα του στην τρυφερή ηλικία των 11 χρόνων που έφυγε από το σπίτι για άλλη γυναίκα και στην ενήλικη ζωή με το θάνατο του αποφασίζει να τον γνωρίσει μέσα από τις σημειώσεις του που του δίνει η μητέρα του.Τα γραπτά του πατέρα του τον βοηθάνε να κάνει και τη δική του ανασκόπηση στη δική του ζωή.Μία μορφή "ψυχοθεραπείας"αρκετά βασανιστική και λυτρωτική συνάμα.
Το βιβλίο θίγει με αριστοτεχνικό τρόπο την απουσία του αρσενικού προτύπου.Η γραφή του Ραπτόπουλου είναι άμεση.

[Effie · Rating 2 out of 5]

2,5