Η φυλακή στο κεφάλι σου

by Κέλλυ Θεοδωρακοπούλου

Στον έκτο όροφο ενός ροζ κτιρίου στην άκρη μιας μεγαλούπολης ζει ένας άνθρωπος κατασκευασμένος από μια πολυεθνική εταιρεία.
Ένα μυθιστόρημα για έναν άνθρωπο που δεν έχει συνηθίσει να τον θεωρούν άνθρωπο και έναν κόσμο που έχει συνηθίσει να καταπατά τα δικαιώματα του ανθρώπου, όταν αυτός δεν τα διεκδικεί.

384 pages, Paperback

Published May 1, 2017

About the author

Η Κέλλυ Θεοδωρακοπούλου γεννήθηκε το 1978 στην Αθήνα, όπου και σπούδασε Αγγλική Φιλολογία. Διηγήματά της έχουν συμπεριληφθεί στις ανθολογίες: -Μορφές Α (Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο 2006),
-10 Ιστορίες του Φανταστικού (Αρχέτυπο, 2010)
-Literary Bistro 2009-2010 (Stella Samiotou Fitzsimons, 2012)
-Μαθαίνοντας ποδήλατο (Κέδρος, 2013) και -ΕΦΦάνταστες Ιστορίες (ΑΛΕΦ, 2013).
Το "Η φυλακή στο κεφάλι σου" (εκδόσεις Comicon Shop, 2017) είναι το πρώτο της μυθιστόρημα.

Κυκλοφορεί στο www.sff.gr ως "wordsmith", στο facebook ως Kelly Theodorakopoulou, στις εκδηλώσεις της Αθηναϊκής Λέσχης Επιστημονικής Φαντασίας (Α.Λ.Ε.Φ.) και γενικώς στην Αθήνα.

Reviews

[Ευθυμία Δεσποτάκη · Rating 4 out of 5]

Σχόλια στις 25/5/17, μετά την παρουσίαση του βιβλίου.

----------------
mild spoilers ahead
----------------

«Είμαι ο Γιούρι Σελιβάνοφ και σκοτώνω. Δεν πυροβολώ, δε στραγγαλίζω, δε μαχαιρώνω, δε μεταδίδω αρρώστιες. Και δε φταίω.»

Αυτή είναι η πιο δυνατή, αλλά όχι η πιο ενδιαφέρουσα ατάκα του βιβλίου. Κι ίσως να εμπεριέχει και το θέμα του.

Το πιο μεγάλο θέμα σε αυτό το βιβλίο είναι η ανθρώπινη υπόσταση. Τι μας κάνει ανθρώπους, τι μας ορίζει ως μέλη αυτής της κατηγορίας έμβιων όντων. Ο πρωταγωνιστής Γιούρι δεν παύει ούτε μια στιγμή να αναρωτιέται. Τι είναι άνθρωπος; Ανήκω κι εγώ στους ανθρώπους; Πώς μπορώ να μάθω αν είμαι άνθρωπος;

Και κάνει το ένα πράμμα που περιμένουμε από αυτόν: σαν γνήσιο τέκνο της τεχνολογικής προόδου, όχι μόνο δεν ξεχνάει ποτέ ότι αποτελεί πείραμα, αλλά διεξάγει κι ο ίδιος πειράματα. Δοκιμάζει την επιμονή της Τερέζ, δοκιμάζει τα νεύρα του Μπαράνσκι, δοκιμάζει την κυνικότητα της Μαργαρίτας, την αυτοσυγκράτηση του Άλεξ, την αλήθεια της Ναταλί.

Αλλά, το πιο σημαντικό απ’ όλα, ο Γιούρι δοκιμάζει τα δικά του όρια. Αν μπορεί να κυκλοφορήσει μόνος του. Αν μπορεί να αντέξει μόνος του. Αν μπορεί να πειστεί ότι δεν είναι προϊόν. Αν μπορεί να κάνει κάτι περισσότερο από το να υπάρχει.

Ο Γιούρι πειραματίζεται με την ίδια του την ψυχή. Στο νοσοκομείο τεστάρει τις αντοχές του στην αλαζονεία. Στην δουλειά που τελικά βρίσκει, τεστάρει τις αντοχές του στην φιλαυτία και το ψέμα. Δοκιμάζει με τον Βεσελέκι τη γεύση ενός όχι, με τον Κατερινόφ το άρωμα ενός μη. Όλα αυτά από έναν άνθρωπο που είναι είκοσι χρονών και ταυτόχρονα τεσσάρων, που είναι αθώος και ταυτόχρονα ένοχος, που είναι τεχνητός και ταυτόχρονα μη ντετερμινιστικός.

Ο Γιούρι είναι ένα πλάσμα που έχει λύσει το υπαρξιακό του πρόβλημα. Ξέρει για ποιο λόγο υπάρχει, ξέρει για ποιο λόγο δημιουργήθηκε. Και δεν του φτάνει. Πόσο πιο άνθρωπος να είναι κανείς;

Και το ίδιο θα δείτε να κάνει κι η Κέλλυ Θεοδωρακοπούλου. Δε μένει στην εύκολη λύση. Δοκιμάζει, τεστάρει, τραβάει τους ορισμούς και τα όρια ως να ξεχειλώσουν ή να σπάσουν. Κι όχι μόνο με τα περιεχόμενα της ιστορίας που μας δίνει, αλλά και με τη γραφή της.

Η Κέλλυ είναι ένας άνθρωπος με αμφιβολίες. Δε θα μείνει ποτέ στην πρώτη της γραφή ή στην πρώτη της ιδέα ή στην πρώτη της επιλογή. Θα ψάξει, θα ελέγξει, να μιλήσει με δικαστές για τις λεπτομέρειες της δίκης
και με γιατρούς για το ψυχιατρικό κομμάτι.

Κι όπως ο Γιούρι αμφισβητεί κατά βάθος την υπόστασή του ως άνθρωπος, έτσι κι η Κέλλυ φαίνεται κάποιες φορές να αμφισβητεί την ιδιότητά της ως συγγραφέα. Επιλέγει την απλή στρωτή γλώσσα, τη χωρίς λάθη, αλλά και χωρίς ιδιαίτερα ποικίλματα. Επιλέγει την απλή χωρίς εξάρσεις πλοκή. Τι την ωθεί σε αυτό; Προσπαθεί να τεστάρει τον ορισμό του συγγραφέα; Προσπαθεί να τον μελετήσει γράφοντας; Προσπαθεί -και πετυχαίνει, όπως θα δείτε και εσείς όταν διαβάσετε στο βιβλίο- να μην επιτρέψει στο λεπτό, χαριτωμένο της χιούμορ να εισχωρήσει στο κείμενό της, να μπολιάσει με την δροσιά του ένα σοβαρό ηθικό και κοινωνικό ζήτημα, όπως ο αυτοπροσδιορισμός και η αυτοδιάθεση;

Αν δεν είναι αυτός ο ορισμός του συγγραφέα, τότε ποιος είναι; Πόσο πιο συγγραφέας να είναι κανείς;

Θα ήθελα να ζητήσω τόσο από εσάς, όσο κι από την Κέλλυ, να μου επιτρέψετε να κλείσω με μια παράφραση της διαβόητης φράσης του βιβλίου που διαβάσατε στην αρχή.

Είναι η Κέλλυ Θεοδωρακοπούλου και γράφει. Δε συμβιβάζεται, δεν υπαναχωρεί, δε χαλαρώνει, δε φοβάται να ψάξει ένα θέμα εις βάθος. Και δε βασίζεται σε ατάκες για να μας πείσει να γίνουμε φανατικοί αναγνώστες της.

-------------

Ένα κοντινό μέλλον, ένας άνθρωπος φτιαγμένος από ένα μια πολυεθνική, μ' ένα κοκτέιλ γονιδίων που τον κάνει τον τέλειο εραστή, τόσο που... σκοτώνει. Μια δίκη κι ένα τεράστιο, ψυχολογικό πείραμα.

Ένα κείμενο που διαβάζεται νερό, διάλογοι ρευστοί και ολοζώντανοι, χαρακτήρες αξιομνημόνευτοι και με κίνητρα. Κόβει λίγο για δυο λόγους: πρώτον για τις συμπτώσεις που κάποιες φορές μοιάζουν λίγο τραβηγμένες και δεύτερον γιατί κάποιες φορές έχει περισσότερο διάλογο απ' ό,τι πρέπει.

[Χαράλαμπος Δρουκόπουλος · Rating 5 out of 5]

Λοιπόν, πάει λίγος καιρός που διάβασα το βιβλίο. Έχει ένα καλό, διαβάζεται μονορούφι. Σε κρατά βρε παιδί μου. Γυρίζεις σελίδα τη σελίδα για να δεις που θα το πάει τελικά. Αλλά έχει και ένα μείον για τον αναγνώστη που θα το διαβάζει με ελαφριά καρδιά. Αυτό, το συγκεκριμένο βιβλίο είναι easy to learn hard to master για να κάνω μια μεταφορά από την gaming κοινότητα. Εννοώ ότι πέρα από την όμορφη και καλογραμμένη πλοκή, υπάρχουν βαθύτερα νοήματα. Παρουσιάζονται συγκαλυμμένα, αλλά είναι εκεί. Και προβληματίζουν τον προσεκτικό αναγνώστη. Το σημειώνω αυτό, γιατί η "Φυλακή" μπορεί να διαβαστεί στην παραλία άνετα και ευχάριστα. Μπορεί κάποιος να προσπεράσει ό,τι απαιτεί ιδιαίτερη εμβάθυνση. Αλλά είναι εκεί, στην άκρη των λέξεων, τσιγκλάει. Νομίζω εκεί έγκειται η μαγεία του βιβλίου. Θα το χαρακτήριζα ρομαντικό/ερωτικό μυθιστόρημα με μια πινελιά scifi. Για μένα προσωπικά, όλα τα λεφτά είναι οι δευτερεύοντες χαρακτήρες που πλαισιώνουν τον πρωταγωνιστή. Ένας από αυτούς θα μπορούσε άνετα να ειπωθεί ότι είναι η ίδια η συγγραφέας που βιώνει την ιστορία μέσω του χαρακτήρα αυτου. Γιατί πέντε αστεράκια; Γιατί έτσι. Γιατί μου άρεσε. Γιατί αξίζει. Γιατί με έκανε να σκεφτώ κάτι παραπάνω από σπαθιά, μάγους ή τέρατα. Το μόνο τέρας που κρύβουμε είναι ο εαυτός μας και βρίσκεται ίσως φυλακισμένο στο κεφάλι μας.
«Έχω μία προσωπική δεκαεπταβάθμια κλίμακα βαθμολόγησης, όπου 0-11 είναι το πόσο άρεσε σε μένα προσωπικά το βιβλίο, 0-3 η αξία του για την τιμή του (value for money) και τέλος 0-3 η επαναδιαβασιμότητα του βιβλίου, το πως θα το έβλεπε ένας μέσος αναγνώστης και η διαχρονική του αξία. Για μένα, με αυστηρά κριτήρια θα ήταν 11/17.»

[Βιβή Κανάρη · Rating 5 out of 5]

Εκπληκτικό. Όχι μόνο μου κράτησε αμείωτο το ενδιάφερον μου αλλά μου γέννησε και την επιθυμία να το διαβάσω δεύτερη φορά. Το θέμα είναι πρωτότυπο και βαθιά ανθρώπινο. Υπνωτιστικές περιγραφές, ενδιαφέρουσες ανατροπές και καλογραμμένες σκηνές. Καταφέρνει να μιλήσει στην ψυχή του αναγνώστη και να τον αναστατώσει.

[Άννα Μακρή · Rating 3 out of 5]

Αυτό είναι ένα διαφορετικό βιβλίο, και μ' αρέσει να διαβάζω τέτοια. Δεν είναι τέλειο, και πιστεύω ότι η συγγραφέας έχει να μας δώσει καλύτερα πράγματα στο μέλλον, αλλά σίγουρα θα μείνει στη μνήμη μου.
Η ιστορία του Γιούρι, ενός ανθρώπου κατασκευασμένου, χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο, όπου τον γνωρίζουμε μέσα σε μια τσιμεντένια φυλακή, το βρήκα καλό, ενδιαφέρον, αλλά κάπως στεγνό. Η πλοκή προχωράει αποκλειστικά μέσω διαλόγων και όλοι οι χαρακτήρες μιλούν με τον ίδιο τρόπο, έχουν τον ίδιο χαρακτήρα. Αλλά ήθελα να προχωρήσω, να μάθω τι θα γίνει με τον Γιούρι, και αυτό είναι το πιο δυνατό του σημείο.
Το πρώτο μέρος κλείνει ικανοποιητικά, και το δεύτερο ξεκινάει αλλιώτικα, όχι πια με συνεχείς διαλόγους, αλλά με έναν Γιούρι που παλεύει να νιώσει άνθρωπος. Μου άρεσε στην αρχή, το βρήκα καλύτερο από το πρώτο μέρος, αλλά μετά από κάποιες σελίδες με κούρασε. Το μεγαλύτερο κομμάτι του δεύτερου μέρους μου έδωσε την εντύπωση ότι γράφτηκε χωρίς λόγο, ή χωρίς σχέδιο, και οι επαναλήψεις του "δεν έχω συνηθίσει την ιδέα ότι είμαι άνθρωπος" μου έπεσαν πάρα πολλές. Βρήκα την ενασχόληση με τις ερωτικές του περιπέτειες αδιάφορη και τις επαγγελματικές του απόπειρες υπερβολικές για να τις πιστέψω. Επίσης, βαρέθηκα να παρακολουθώ τη σκέψη κάποιου που ξέρει τη ζωή μόνο από βιβλία και ταινίες... Κι εκεί κατάλαβα: η αντίθεση ενός άντρα που τον ποθούν όλες οι γυναίκες με τον χαρακτήρα ενός παιδιού που φοβάται να πάρει το λεωφορείο μόνο του, μας φέρνει σε αμηχανία. Ένα τέτοιο παιδί-ενήλικας που μένει μόνο του και βουτάει στη ζωή του ενήλικα, για πρώτη φορά στη ζωή του, μας φέρνει ανησυχία. Ένας άνθρωπος που έχει μεγ��λώσει με ιστορίες, με θεωρία και χωρίς καθόλου πράξη, μας κάνει να νιώθουμε μειονεκτικά, ότι δεν έχει πάθει τίποτα, ότι δεν έχει ζοριστεί ποτέ, αντίθετα από εμάς. Αυτά τα συναισθήματα κατάφερε να μου τα μεταδώσει η συγγραφέας, τίποτα δεν ήταν φυσιολογικό, τίποτα δεν μου άρεσε, όλα άγνωστα και ασταθή, κι αυτό γιατί ο Γιούρι ήταν αυτός που ήταν.
Όταν έφτασα στην "ιδρυματοποίηση" συμφώνησα έντονα, κουνώντας το κεφάλι, και όταν έφτασα, στο τέλος πια, στη "φυλακή στο κεφάλι σου", έβγαλα το καπέλο (ή θα το έβγαζα, αν φορούσα) στη συγγραφέα. Όταν το λέει, εκεί που το λέει ο Γιούρι, έχει τόσο δίκιο. Πόσοι είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι, πραγματικά ελεύθεροι, κι ας μην μας κρατάνε κάγκελα ή αλυσίδες;
Πραγματικά ένα βιβλίο που θα θυμάμαι.

[Τέτη Θεοδώρου · Rating 5 out of 5]

καλό βιβλίο , ευκολοδιάβαστο , ωραία πλοκή και ενδιαφέρουσα άποψη χωρίς μεγαλοστομίες. κατί που αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη.

[Ilias Sellountos · Rating 5 out of 5]

Ένα συναρπάστικο - και ασυνήθιστο - μυθιστόρημα που έπεσε θύμα της δυσκολίας μου να διαβάσω τα τελευταία χρόνια. Έχω το χούι ως αναγνώστης να θέλω να μπορώ να αφοσιωθώ ολοκληρωτικά σε αυτό που διαβάζω. Αυτό μεταφράστηκε σε πολλές μικρές ή μεγαλύτερες "δόσεις" αυτού του βιβλίου, συχνά τις βραδυνές ώρες, όταν η κούραση της ημέρας *δεν* είχε καταφέρει να αφανίσει την πνευματική διαύγοια.

Στη θέση μιας πιο αναλυτικής κριτικής (που επιφυλάσσομαι να γράψω εφόσον μου βγει) θα πω οτί η κατά την αναγνωση του βιβλίου ο 'πήχυς' μου βρισκόταν σταθερά στα 4 αστέρια, αλλά έπρεπε να φτάσει στην ολοκλήρωση του για να κατασταλάξει το βιβλίο ως ολότητα. Τα 5 αστέρια τα βάζω όταν αισθάνομαι πως ένα βιβλίο κάνει έναν κύκλο μέσα στον ίδιο του τον εαυτό και καταφέρνει να κουμπώσει μέσα στην καρδιά του αναγνώστη τα αναρρίθμητα κομμάτια του με έναν τρόπο οργανικο που κάνει την ολοκλήρωση του μια εμπειρία ανάλογη με της κάθαρσης στο θέατρο. Χαίρομαι που μπορώ να πω οτι δεν έχω ξαναδιαβάσει κάτι σαν αυτό το μυθιστόρημα.

Φαντάζομαι δεν θα είμαι ο μόνος.

[Dinos Hajiyorgis · Rating 5 out of 5]

Κλείνοντας το βιβλίο διαπίστωσα ότι το μυθιστόρημα ήταν ένας Ανάποδος Άνθρωπος Ελέφαντας. Θυμάστε τη σκηνή στο έργο του David Lynch που ο όχλος στον δρόμο κυνηγά από περιέργεια τον Μέρικ και τον στριμώχνει σε κάτι δημόσιες τουαλέτες; Εκεί που βγάζει την συγκλονιστική κραυγή "I'm not an animal! I'm a man!" Η ανθρωπιά του ήταν τόσο σημαντική που πέθανε επειδή επιχείρησε να κοιμηθεί ξαπλωμένος, κάτι που ήταν επικίνδυνο για την φυσιολογία του. Βέβαια εδώ, όταν είσαι ο ωραιότερος άντρας στον πλανήτη, οι κίνδυνοι που παραμονεύουν είναι η διασημότητα, τα πολλά λεφτά και το απεριόριστο σεξ. Και μόνο αν σε λένε Γιούρι Σελιβάνοφ κατανοείς το μαρτύριο και τις παγίδες που ελοχεύουν σε αυτά που ποθεί ο κοινός κόσμος. Η Κέλλυ δημιουργεί έναν σαγηνευτικό, τυραννισμένο ήρωα και πέρα από τον λαβύρινθο της προσωπικότητας στον οποίο μας ξεναγεί, αποδεικνύεται και ερωτική πένα. Θα θυμάστε για καιρό τη σκηνή με τη γραβάτα.