Επιτέλους μετά από χρόνια διαβάζω ξανά παλιό κλασικό epic fantasy από Ελληνίδα δημιουργό. Δεν βιάζεται, δεν σε μπουκώνει με πληροφορία αλλά δεν στην στερεί, το διαβάζεις νεράκι και θέλεις να πιάσεις άμεσα το επόμενο. Μπράβο στην Αγγελική που δεν προσπάθησε να γράψει τον επόμενο άρχοντα σαν κάτι άλλους και εν τέλει τα κατάφερε πολύ καλύτερα.
Σίγουρες αγορές τα επόμενα τεύχη. Μετά και το Σαρλατάν αρχίζω να σιγουρεύομαι πως η Σαλαμαλίκη ήρθε για να μείνει στο ελληνικό κόμικ. Και ευτυχώς. Highlight του τεύχους η σελίδα όπου το Γουίβερν μεταμορφώνεται και ξερνάει φωτιά. Το διπλό καρέ με τους κανίβαλους που τρέχουν να σωθούν και αμέσως μετά εξαϋλώνονται από την φωτιά είναι άψογα στημένο και σχεδιασμένο.
Περίμενα να βγει και το 4ο (και τελευταίο) τεύχος, ώστε να τα βαθμολογήσω σαν σειρά. Δυστυχώς, λόγω covid, η έκδοσή του έχει αργήσει κοντά ένα χρόνο. Θα τα βαθμολογήσω λοιπόν, με την ελπίδα να βγει όσο πιο σύντομα γίνεται το 4ο, για να δούμε επιτέλους και το κλείσιμο της ιστορίας. Πέρα από το καταπληκτικό σχέδιο και τα εκπληκτικά ταιριαστά χρώματα, έχουμε και μια ιστορία που, όσο ξεδιπλώνεται, γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρουσα. Η σχέση μεταξύ Γουίνερν και Ιγκόρ είναι αυτό που του δίνει ένα ακόμα ατού και το ξεχωρίζει. Περιμένουμε με αγωνία τον επόμενο!
Ο Σκλάβος, Βιβλίο 1: στα άδυτα της Μητρόπολης του Χρυσού
Η Αγγελική Σαλαμαλίκη σε σερί καλών εκδόσεων, μας συστήνει μαζί με την Jemma Press μια σειρά τευχών επικής φαντασίας μετά τον επιτυχημένο Monsieur Charlatan.
Αν ήταν μια φορά δύσκολο για μια γυναίκα να σταθεί στον χώρο των κόμικς, ίσως η προσπάθεια να εκδώσει το έργο της μέσω crowdfunding να φαντάζει απλησίαστο. Η Αγγελική Σαλαμαλίκη τα κατάφερε αμφότερα με το Monsieur Charlatan , μια noir ιστορία μυστηρίου που τοποθετείται στο Παρίσι του 1931. Εδώ ο κεντρικός ήρωας ο Isidore βρίσκεται στο ναδίρ της ζωής του και αποζητά την εκτόνωση, όπως ακριβώς και η γαλλική κοινωνία προσπαθεί να γιατρέψει τις πληγές του πολέμου και φτιάχνει music hall, στρέφεται στον σουρεαλισμό, την ξενόφερτη jazz και το swing. Αυτή η νέα φάση της ζωής του, χωρίς σύντροφο, όντας άφραγκος, βιώνοντας το κραχ στην Νέα Υόρκη το ’29 και γυρνώντας απογοητευμένος στην γενέτειρά του, δεν μπορεί παρά να του δημιουργεί αβεβαιότητα και ανασφάλεια.
Ούτε όμως ο πρωταγωνιστής αυτής της ιστορίας βρίσκεται σε καλύτερη φάση. Ας μην προτρέχουμε όμως. Τοποθετούμαστε σε ένα φανταστικό βασίλειο όπου ένας πόλεμος μαίνεται εδώ και χρόνια, οι Κανίβαλοι εναντίων των Αλχημιστών. Οι πρώτοι είναι βάναυσοι πολεμιστές που ληστεύουν και πλιατσικολογούν, ενώ οι Αλχημιστές είναι αυτοί που παράγουν χρυσό και είναι πιο ενσυνείδητοι . Κομβικό ρόλο στην μεταξύ τους πάλη παίζουν τα Γουίβερν, πλάσματα με υπερφυσικές δυνάμεις, που μπορούν να ελεγχθούν με το χρυσό. Ο κεντρικός ήρωας είναι ένα Γουίβερν που απελευθερώνουν οι Κανίβαλοι για να σκοτώσει τους αντιπάλους τους αλλά ξεφεύγει και γνωρίζει τον Αλχημιστή και στρατηγό Ιγκόρ. Μεταξύ τους θα δημιουργηθεί μια φιλία αλλά μένει να μάθουμε αν θα καταφέρουν πρώτα να αποκρούσουν τον επερχόμενο κίνδυνο…
Η εναλλαγή σε ένα τελείως διαφορετικό είδος φαίνεται γίνεται με τους καλύτερους όρους, με τις σχεδιαστικές γραμμές του Monsieur Charlatan να γίνονται πιο δυναμικές προκειμένου να δώσουν την απαραίτητη δράση στις ολοσέλιδες μάχες. Το γαλάζιο δίνει μια ψυχρότητα στο περιβάλλον και δημιουργεί απόσταση ενώ το μωβ και κόκκινο χρησιμοποιείται για τον σκλάβο και τον Ιγκόρ αντίστοιχα. Γενικά η ιστορία έχει έντονα στοιχεία μυστηρίου και δράσης, οπότε έτσι δημιουργείται το απαραίτητο κλίμα σε σχέση με ένα ασπρόμαυρο σχέδιο. Ακριβώς επειδή οι περιπέτειες του Ιγκόρ και του Γουίβερν πλάσματος έχουν να γεμίσουν πολλές σελίδες με μελάνι, αναμένουμε την συνέχεια αυτής της μυστηριακής περιπέτειας!
Τα illustrations ήταν πανέμορφα! Μου άρεσαν πάρα πολύ τα χρώματα και το πόσο δυναμικά ήταν κάποια panels. Η ιστορία έτρεξε λιγάκι, αλλά μπορώ να κατανοήσω τους λόγους.
Το σχέδιο είναι πάρα πολύ όμορφο και παρόλο που οι σελίδες είναι πολύ λίγες, το πρώτο μέρος της τριλογίας «Η Μητρόπολη του Χρυσού» καταφέρνει να είναι μια πολύ δυνατή εισαγωγή.