What do you think?
Rate this book
Ο μεγάλος παραμυθάς
Ο Μάρκος ένας κουλτουριάρης και ελιτιστής συγγραφέας, ο οποίος ανησυχεί για το ότι δεν έχει απήχηση στο ευρύ κοινό, ζει μια ήρεμη ζωή στο μέρος που πάντα ονειρευόταν. Από την άλλη ο πατέρας του, ο Ντάνι, είναι ένας συνταξιούχος που αγαπάει πολύ τις ταινίες, και αρέσκεται να λέει τις πιο εντυπωσιακές και υπερβολικές ιστορίες. Οι δυο άντρες ζουν μακριά ο ένας από τον άλλον μην μπορώντας ο ένας να προσαρμοστεί στην ψυχοσύνθεση του άλλου. Όταν όμως ο Μάρκος θα αναγκαστεί να επιστρέψει στα πατριά εδάφη η σύγκρουση με το παρελθόν του και τον πατέρα του είναι αναπόφευκτη. Παρασυρόμενος από τις αναμνήσεις και τις ευφάνταστες ιστορίες του Ντάνι, ο Μάρκος θα αρχίσει να ανακαλύπτει το χαμένο παιδί που έχει μέσα του.
226 pages, Paperback
Published February 1, 2017
2 people are currently reading
45 people want to read
About the author
Giorgos Katsoulas
9 books81 followersGiorgos Katsoulas was born on February 16, 1981, in Athens. He is an honours graduate of the screenwriting school at ANT1, but he is self-taught in literature. He has been diagnosed with Asperger's syndrome and has received numerous literary awards. He has written 15 books of all genres, including poetry, plays, novellas, historical novels, and psychological thrillers. His greatest passion is film music, and he is also a collector of soundtracks and films.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
October 27, 2024
ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ Escape/Chase/Saying Goodbye
«Τελειώσαμε;» Τον ρώτησε ο Μάρκος.
«Τώρα αρχίζουμε» απάντησε ο Ντάνι με ένα σαρδόνιο χαμόγελο που μόνο ο Τζακ Νίκολσον έχει. Οι μαχητές βρέθηκαν μπροστά σε μια τεράστια μαύρη πύλη και σε μια αποπνικτική ατμόσφαιρα με τον τρόμο και το δέος να καταβάλει τις ψυχές τους. Πατέρας και γιος βρέθηκαν πλάι πλάι με τους πολεμιστές, περιμένοντας ανά πάσα στιγμή να ηχήσουν τα βούκινα του πολέμου. Μπροστά από την πύλη ήταν τέσσερις καβαλάρηδες που τώρα έρχονταν προς το μέρος τους. Ξεχώριζε ένας ατρόμητος πολέμαρχος πάνω σε ένα άσπρο άλογο με πλούσια μαύρη γενειάδα και μακρύ μαλλί, επιβλητικός με ένα τιτάνιο σπαθί πραγματικό έργο τέχνης. Γεμάτος αυτοπεποίθηση κοίταξε τους συμπολεμιστές του και τους έβγαλε ένα βραχύσωμο λόγο που έκανε τα γύρω βουνά να χαμηλώσουν από φόβο.
«Γιοι της Γκόντορ, του Ρόχαν, αδέρφια μου..»
«Άστο μεγάλε τα έχουμε πει πριν από σένα». Έκανε ο Ντάνι χαμηλόφωνα γεμάτος περηφάνια.
«Μπαμπά το έχουμε ξαναζήσει αυτό!»
«Ναι, αλλά από άλλη οπτική γωνία».
«Ναι, αλλά εγώ τα βαριέμαι αυτά».
«Κάτσε βρε φλώρε, περίμενε. Κοίτα όση ώρα μιλάει ο Άραγκον πρόσεξε αυτά τα δυο Χόμπιτ που είναι δίπλα μας. Τα προσέχεις;»
«Ναι τα είδα»
«Πρόσεξέ τα είναι ύπουλα. Με το που ο Άραγκον θα πει για τον Φρόντο, αυτά τα δυο τσουτσεκάκια θα ορμήσουν πρώτα στην μάχη και θα πάρουν όλη την δόξα. Αυτό είναι απαράδεκτο. Δεν πρέπει να τα αφήσουμε. Εμείς πρέπει να ορμήσουμε πρώτοι».
«Ωραία και τι θα κάνουμε;»
«Σπρώξε και μπες μπροστά τους, έτσι τσάτσικα».Οι δυο άντρες πέρασαν από δίπλα τους και κάθισαν ακριβώς μπροστά τους, φράζοντας τους έτσι τον δρόμο και κλείνοντας το οπτικό τους πεδίο.
«Χα χα χα. Τους την φέραμε» έκανε κατενθουσιασμένος ο Ντάνι ρίχνοντας κλεφτές ματιές προς τα πίσω. Τα Χόμπιτ προσπαθούσαν να ξεπροβάλουν ,αλλά οι δυο άντρες τους έκλειναν τον δρόμο περίτεχνα.
«Έτσι ,έτσι γιε μου μπράβο!»» Αυτή η κίνηση ενόχλησε όμως τα Χόμπιτ που δεν άργησαν να πάρουν τον λόγο.
«Ε, τι κάνετε; Δεν βλέπουμε τίποτα».
«Α, συγνώμη κιόλας» είπε ειρωνικά ο Ντάνι και συνέχισε
«Δεν φταίω εγώ που δεν έτρωγες όλο το φαΐ σου όταν ήσουν μικρός. Έλα ξουτ. Έλα πήγαινε πιο κει, σε ψάχνει η γυναίκα σου η τοσοδούλα». Αυτά τους είπε ο είρωνας περιμένοντας την μεγάλη στιγμή, που δεν αργούσε να ‘ρθει. Ο Άραγκον χαμογέλασε προς τις δυνάμεις του κακού, που είχαν κυκλώσει τους ηρωικούς πολεμιστές, γύρισε προς τον στρατό και είπε την μυθική φράση.
«Για τον Φρόντο».
«Γιούρια!!!» Πατέρας και γιος ήταν οι πρώτοι που ακολούθησαν τον Άραγκον γράφοντας έτσι, για μια ακόμη φορά, ιστορία.
«Χα χα χα χα!» έκανε γεμάτος έκσταση ο Ντάνι γυρίζοντας το κεφάλι πίσω για να δει τα Χόμπιτ να τρώνε τη σκόνη τους.
«Χα χαχα χαχα. Τις είδες τις φάτσες τους; Τους ξεκωλιάσαμε. Τρέχουν και δεν φτάνουν Χαχαχαχα».
Το βιβλιο μου στο πρωτο επιπεδο εστιαζει στις σχεσεις πατερα γιου.Στο δευτερο ομως επιπεδο δεν ειναι τιποτε αλλο απο την μαχη μεταξυ λιγικης και φαντασιας.Αριστερο και δεξιου ημισφαιριου του εγκεφαλου.Η λογικη αντιπροσωπευεται απο τον γιο και το πρωτο μερος οπου παρουσιαζω τον κοσμο του ειναι στατικο και φιλοσοφημενο.Οταν θα κανει την εμφανιση του ο πατερας (φαντασια) θα στον συστησω στο κοινο με ενα σκερτσο,με ενα παιχνιδιαρικο θεμα και θα αφησω το συναισθημα να κατακλυσει τις σελιδες.Οσο περναει η ωρα λογικη και φαντασια θα ερχονται ολο και πιο κοντα με αποκορυφωμα το φιναλε οπου η μια θα μπλεχτει στον κοσμο της αλλης και θα γινει το ελα να δεις.
http://www.infowoman.gr/giorgos-katso...
«Τελειώσαμε;» Τον ρώτησε ο Μάρκος.
«Τώρα αρχίζουμε» απάντησε ο Ντάνι με ένα σαρδόνιο χαμόγελο που μόνο ο Τζακ Νίκολσον έχει. Οι μαχητές βρέθηκαν μπροστά σε μια τεράστια μαύρη πύλη και σε μια αποπνικτική ατμόσφαιρα με τον τρόμο και το δέος να καταβάλει τις ψυχές τους. Πατέρας και γιος βρέθηκαν πλάι πλάι με τους πολεμιστές, περιμένοντας ανά πάσα στιγμή να ηχήσουν τα βούκινα του πολέμου. Μπροστά από την πύλη ήταν τέσσερις καβαλάρηδες που τώρα έρχονταν προς το μέρος τους. Ξεχώριζε ένας ατρόμητος πολέμαρχος πάνω σε ένα άσπρο άλογο με πλούσια μαύρη γενειάδα και μακρύ μαλλί, επιβλητικός με ένα τιτάνιο σπαθί πραγματικό έργο τέχνης. Γεμάτος αυτοπεποίθηση κοίταξε τους συμπολεμιστές του και τους έβγαλε ένα βραχύσωμο λόγο που έκανε τα γύρω βουνά να χαμηλώσουν από φόβο.
«Γιοι της Γκόντορ, του Ρόχαν, αδέρφια μου..»
«Άστο μεγάλε τα έχουμε πει πριν από σένα». Έκανε ο Ντάνι χαμηλόφωνα γεμάτος περηφάνια.
«Μπαμπά το έχουμε ξαναζήσει αυτό!»
«Ναι, αλλά από άλλη οπτική γωνία».
«Ναι, αλλά εγώ τα βαριέμαι αυτά».
«Κάτσε βρε φλώρε, περίμενε. Κοίτα όση ώρα μιλάει ο Άραγκον πρόσεξε αυτά τα δυο Χόμπιτ που είναι δίπλα μας. Τα προσέχεις;»
«Ναι τα είδα»
«Πρόσεξέ τα είναι ύπουλα. Με το που ο Άραγκον θα πει για τον Φρόντο, αυτά τα δυο τσουτσεκάκια θα ορμήσουν πρώτα στην μάχη και θα πάρουν όλη την δόξα. Αυτό είναι απαράδεκτο. Δεν πρέπει να τα αφήσουμε. Εμείς πρέπει να ορμήσουμε πρώτοι».
«Ωραία και τι θα κάνουμε;»
«Σπρώξε και μπες μπροστά τους, έτσι τσάτσικα».Οι δυο άντρες πέρασαν από δίπλα τους και κάθισαν ακριβώς μπροστά τους, φράζοντας τους έτσι τον δρόμο και κλείνοντας το οπτικό τους πεδίο.
«Χα χα χα. Τους την φέραμε» έκανε κατενθουσιασμένος ο Ντάνι ρίχνοντας κλεφτές ματιές προς τα πίσω. Τα Χόμπιτ προσπαθούσαν να ξεπροβάλουν ,αλλά οι δυο άντρες τους έκλειναν τον δρόμο περίτεχνα.
«Έτσι ,έτσι γιε μου μπράβο!»» Αυτή η κίνηση ενόχλησε όμως τα Χόμπιτ που δεν άργησαν να πάρουν τον λόγο.
«Ε, τι κάνετε; Δεν βλέπουμε τίποτα».
«Α, συγνώμη κιόλας» είπε ειρωνικά ο Ντάνι και συνέχισε
«Δεν φταίω εγώ που δεν έτρωγες όλο το φαΐ σου όταν ήσουν μικρός. Έλα ξουτ. Έλα πήγαινε πιο κει, σε ψάχνει η γυναίκα σου η τοσοδούλα». Αυτά τους είπε ο είρωνας περιμένοντας την μεγάλη στιγμή, που δεν αργούσε να ‘ρθει. Ο Άραγκον χαμογέλασε προς τις δυνάμεις του κακού, που είχαν κυκλώσει τους ηρωικούς πολεμιστές, γύρισε προς τον στρατό και είπε την μυθική φράση.
«Για τον Φρόντο».
«Γιούρια!!!» Πατέρας και γιος ήταν οι πρώτοι που ακολούθησαν τον Άραγκον γράφοντας έτσι, για μια ακόμη φορά, ιστορία.
«Χα χα χα χα!» έκανε γεμάτος έκσταση ο Ντάνι γυρίζοντας το κεφάλι πίσω για να δει τα Χόμπιτ να τρώνε τη σκόνη τους.
«Χα χαχα χαχα. Τις είδες τις φάτσες τους; Τους ξεκωλιάσαμε. Τρέχουν και δεν φτάνουν Χαχαχαχα».
Το βιβλιο μου στο πρωτο επιπεδο εστιαζει στις σχεσεις πατερα γιου.Στο δευτερο ομως επιπεδο δεν ειναι τιποτε αλλο απο την μαχη μεταξυ λιγικης και φαντασιας.Αριστερο και δεξιου ημισφαιριου του εγκεφαλου.Η λογικη αντιπροσωπευεται απο τον γιο και το πρωτο μερος οπου παρουσιαζω τον κοσμο του ειναι στατικο και φιλοσοφημενο.Οταν θα κανει την εμφανιση του ο πατερας (φαντασια) θα στον συστησω στο κοινο με ενα σκερτσο,με ενα παιχνιδιαρικο θεμα και θα αφησω το συναισθημα να κατακλυσει τις σελιδες.Οσο περναει η ωρα λογικη και φαντασια θα ερχονται ολο και πιο κοντα με αποκορυφωμα το φιναλε οπου η μια θα μπλεχτει στον κοσμο της αλλης και θα γινει το ελα να δεις.
http://www.infowoman.gr/giorgos-katso...
August 25, 2017
Θα είμαι ειλικρινής. Αποφεύγω να διαβάζω βιβλία Ελλήνων συγγραφέων, γιατί πολύ απλά δεν μου προκαλούν κανένα απολύτως συναίσθημα και δεν με κρατάνε πάνω από τις 20 πρώτες σελίδες. Επίσης, η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι υπερβολικά λόγια ακόμα και σε βιβλία με καθημερινή θεματολογία. Δεν ισχύει τίποτα από τα δύο στην περίπτωση του συγκεκριμένου βιβλίου, το οποίο με κράτησε από την αρχή ως το τέλος και που επάξια έχει αποκτήσει τη θέση του στη βιβλιοθήκη μου!
Πριν αρχίσω να γράφω την κριτική θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κ. Κατσούλα για το βιβλίο που έτυχε να κερδίσω μέσα από αυτή την πλατφόρμα. Να σημειώσω πως όσα γράφω δεν είναι μεροληπτικά λόγω της "νίκης" μου σε καμία περίπτωση.
Το βιβλίο ξεκινάει με το Μάρκο, πρωταγωνιστή και συγγραφέα που αρνείται να υπηρετήσει τη δυτική κουλτούρα ακόμα και αν το κοινό των βιβλίων του αποτελείται μόνο από λόγιους και ανθρώπους της Τέχνης. Ωστόσο, το παράπονο του είναι ότι οι απλοί πολίτες δεν αγοράζουν και φυσικά δε διαβάζουν τα βιβλία του. Η γυναίκα του μαζί με τον εκδότη του και φίλο του Μάρκου προσπαθούν να τον πείσουν πως δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας αν αλλάξει και προσαρμόσει το είδος και ίσως το ύφος του προκειμένουν να βρει την "καθολική αποδοχή" που τόσο λαχταρά. Οι προτροπές αυτές φυσικά είναι μάταιες, αφού ο ίδιος θεωρεί πως αν γράψει κάτι με σκοπό να γίνει εμπορικό, θα προδώσει τα πιστεύω του. Αυτή ακριβώς η προσκόλληση στις πεποιθήσεις του αυτές είναι και αυτό που τον οδήγησε, όπως μαθαίνουμε στην αποξένωση από τον πατέρα του. Ο Ντάνι είναι ένας πολύ ευγενικός ηλικιωμένος άνθρωπος, που βρίσκει χαρά σε ταινίες δράσης, καλή μουσική και φυσικά Τέχνη, αλλά προτιμάει αυτά να προσεγγίζονται με τρόπο που να γίνονται κατανοητά από τον απλό κόσμο. Είναι ένας πολύ καλός "παραμυθάς", όπως άλλωστε φαίνεται και από τον τίτλο του βιβλίου και στις αφηγήσεις του εισάγει φανταστικούς και μη χαρακτήρες και γεγονότα που του έχουν αφήσει το σημάδι τους πάνω του. Όλοι, μικροί και μεγάλοι, κρέμονται από τα χείλη του κάθε φορά που εκείνος αποφασίζει να αφηγηθεί μια από τις ιστορίες του. Δεν ισχύει το ίδιο για τον Μάρκο, που καταδικάζει το φανταστικό και το θεωρεί ψεύτικο και κάτι που αποσπά την προσοχή από οτιδήποτε σημαντικό.
Δεν θέλω να μιλήσω και άλλο για την υπόθεση, γιατί θα χαλάσω ολόκληρο το βιβλίο. Αυτό που με τράβηξε είναι η εσωτερική διαμάχη του Μάρκου με τον εαυτό του. Σαν κάποιος που είναι προσκολλημένος στις απόψεις του δύσκολα μπορεί να δεχτεί και την άλλη πλευρά. Κάπως έτσι είμαστε και όλοι μας μέχρι να αποφασίσουμε ότι όλα δεν είναι άσπρο και μαύρο. Σημαντικό κομμάτι αποτελεί φυσικά και η οικογενειακή σχέση του Μάρκου με τον πατέρα του και μπορώ να πω ότι ήταν εξαιρετικά ρεαλιστική η παρουσίαση της και χάρηκα που τέθηκαν ερωτήματα ψυχικής υγείας έστω και αμυδρά. Το τέλος με συγκίνησε αλλά ταυτόχρονα είχε μια αισιόδοξη χροιά.
Όσον αφορά την επιλογή της γλώσσας μπορώ να πω, ότι είμαι ιδιαίτερα ικανοποιημένη με το λεξιλόγιο και φυσικά όντας μεγαλωμένη με ταινίες διαφόρων ειδών αλλά κυρίως φαντασίας και επιστημονικής φαντασίας χάρηκα που είδα αναφορές είτε χαρακτήρων, είτε γεγονότων, ή και των δύο. Τα κεφάλαια είχαν καλή έκταση, περιγραφικά στο βαθμό που δεν κούραζε. Η πλοκή εξελίσσεται σχετικά γρήγορα, δεδομένου ότι και το βιβλίο είναι 200+ σελ, αλλά όλα τα θέματα που πραγματεύεται αναλύονται στο βαθμό που χρειάζεται και σε αυτόν που θέλει ο συγγραφέας, εννοείται.
Κλείνοντας, θέλω να πω πως όποιος δεν έχει διαβάσει το βιβλίο, να το κάνει χωρίς δεύτερη σκέψη! Χαίρομαι που συγγραφείς σαν τον Γιώργο Κατσούλα αποδεικνύουν ότι υπάρχει ταλέντο στη λογοτεχνία και δε στην Ελλάδα. Και πάλι ευχαριστώ για το αντίτυπο του βιβλίου και αυτή την όμορφη ιστορία!
Πριν αρχίσω να γράφω την κριτική θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κ. Κατσούλα για το βιβλίο που έτυχε να κερδίσω μέσα από αυτή την πλατφόρμα. Να σημειώσω πως όσα γράφω δεν είναι μεροληπτικά λόγω της "νίκης" μου σε καμία περίπτωση.
Το βιβλίο ξεκινάει με το Μάρκο, πρωταγωνιστή και συγγραφέα που αρνείται να υπηρετήσει τη δυτική κουλτούρα ακόμα και αν το κοινό των βιβλίων του αποτελείται μόνο από λόγιους και ανθρώπους της Τέχνης. Ωστόσο, το παράπονο του είναι ότι οι απλοί πολίτες δεν αγοράζουν και φυσικά δε διαβάζουν τα βιβλία του. Η γυναίκα του μαζί με τον εκδότη του και φίλο του Μάρκου προσπαθούν να τον πείσουν πως δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας αν αλλάξει και προσαρμόσει το είδος και ίσως το ύφος του προκειμένουν να βρει την "καθολική αποδοχή" που τόσο λαχταρά. Οι προτροπές αυτές φυσικά είναι μάταιες, αφού ο ίδιος θεωρεί πως αν γράψει κάτι με σκοπό να γίνει εμπορικό, θα προδώσει τα πιστεύω του. Αυτή ακριβώς η προσκόλληση στις πεποιθήσεις του αυτές είναι και αυτό που τον οδήγησε, όπως μαθαίνουμε στην αποξένωση από τον πατέρα του. Ο Ντάνι είναι ένας πολύ ευγενικός ηλικιωμένος άνθρωπος, που βρίσκει χαρά σε ταινίες δράσης, καλή μουσική και φυσικά Τέχνη, αλλά προτιμάει αυτά να προσεγγίζονται με τρόπο που να γίνονται κατανοητά από τον απλό κόσμο. Είναι ένας πολύ καλός "παραμυθάς", όπως άλλωστε φαίνεται και από τον τίτλο του βιβλίου και στις αφηγήσεις του εισάγει φανταστικούς και μη χαρακτήρες και γεγονότα που του έχουν αφήσει το σημάδι τους πάνω του. Όλοι, μικροί και μεγάλοι, κρέμονται από τα χείλη του κάθε φορά που εκείνος αποφασίζει να αφηγηθεί μια από τις ιστορίες του. Δεν ισχύει το ίδιο για τον Μάρκο, που καταδικάζει το φανταστικό και το θεωρεί ψεύτικο και κάτι που αποσπά την προσοχή από οτιδήποτε σημαντικό.
Δεν θέλω να μιλήσω και άλλο για την υπόθεση, γιατί θα χαλάσω ολόκληρο το βιβλίο. Αυτό που με τράβηξε είναι η εσωτερική διαμάχη του Μάρκου με τον εαυτό του. Σαν κάποιος που είναι προσκολλημένος στις απόψεις του δύσκολα μπορεί να δεχτεί και την άλλη πλευρά. Κάπως έτσι είμαστε και όλοι μας μέχρι να αποφασίσουμε ότι όλα δεν είναι άσπρο και μαύρο. Σημαντικό κομμάτι αποτελεί φυσικά και η οικογενειακή σχέση του Μάρκου με τον πατέρα του και μπορώ να πω ότι ήταν εξαιρετικά ρεαλιστική η παρουσίαση της και χάρηκα που τέθηκαν ερωτήματα ψυχικής υγείας έστω και αμυδρά. Το τέλος με συγκίνησε αλλά ταυτόχρονα είχε μια αισιόδοξη χροιά.
Όσον αφορά την επιλογή της γλώσσας μπορώ να πω, ότι είμαι ιδιαίτερα ικανοποιημένη με το λεξιλόγιο και φυσικά όντας μεγαλωμένη με ταινίες διαφόρων ειδών αλλά κυρίως φαντασίας και επιστημονικής φαντασίας χάρηκα που είδα αναφορές είτε χαρακτήρων, είτε γεγονότων, ή και των δύο. Τα κεφάλαια είχαν καλή έκταση, περιγραφικά στο βαθμό που δεν κούραζε. Η πλοκή εξελίσσεται σχετικά γρήγορα, δεδομένου ότι και το βιβλίο είναι 200+ σελ, αλλά όλα τα θέματα που πραγματεύεται αναλύονται στο βαθμό που χρειάζεται και σε αυτόν που θέλει ο συγγραφέας, εννοείται.
Κλείνοντας, θέλω να πω πως όποιος δεν έχει διαβάσει το βιβλίο, να το κάνει χωρίς δεύτερη σκέψη! Χαίρομαι που συγγραφείς σαν τον Γιώργο Κατσούλα αποδεικνύουν ότι υπάρχει ταλέντο στη λογοτεχνία και δε στην Ελλάδα. Και πάλι ευχαριστώ για το αντίτυπο του βιβλίου και αυτή την όμορφη ιστορία!
October 10, 2017
📕📕📕📕📕 Η άποψη μου 📕📕📕📕📕
Τίτλος: Ο μεγάλος παραμυθάς
Εκδοτικός οίκος: ΟΣΤΡΙΑ
Σελίδες: 226
Ημερομηνία Έκδοσης: Μάρτιος 2017
Είναι από τις λίγες φορές πραγματικά που διαβάζω ένα βιβλιο και ανατριχιάζω....ποσά πολλά μου πρόσφερε αυτό το βιβλιο σε τι ψυχοσύνθεση με έβαλε...μια διαφορετική κοσμοθεωρία που πραγματικά εάν αποτυπώσουμε το νόημα όλων των σελίδων από αυτό το βιβλιο θα αναθεωρήσουμε παρά πολλά πράγματα...για την ροη του λόγου μας..,για τις σκέψεις μας...το πως τις μεταφέρουμε στους άλλους...τι είναι άραγε αυτό που μας απασχολεί περισσότερο να είμαστε στην ελίτ των πραγμάτων ή να προσφέρουμε ένα ουσιαστικό κοινωνικό έργο!!! Και φυσικά η αναφορά ξεκινά από τους ανθρώπους της τέχνης...που μας μεταδίδουν αυτό το φως...ποιος όμως είναι ο αποτερος σκοπός τους ? Τα χρήματα η εξουσία ή κλίκα των ελίτ ανθρώπων που μιλάνε μια διαφορετική γλώσσα ? Που νομίζουν ότι προσφέρουν έργο? Που θεωρούν όλους τους υπόλοιπους που δεν κατανοούν την "αφηρημένη" τους τέχνη ? Που δεν μπορούν να συμβαδίσουν με όλο αυτό....με την αξία της δίκης τους τέχνης? Και εδώ έρχεται σε αντιπαράθεση ο Μάρκος που έχει όλα όσα προαναφέραμε αλλά αφυπνίζεται μια ημέρα ...εχοντας λοιπόν έναν πατέρα τον Ντανι,που τον μεγάλωσε με άλλες αξίες που στην πορεία της ζωής του και μεγαλώνοντας τις αντιπαθησε ...έναν πατέρα " παραμμυθα" μα το παράδοξο ποιο είναι ότι αυτός ο παραμυθάς έβγαζε αλήθειες μεγάλες....και ξαφνικά στη ζωή του ήρθε αυτή η ταλάντευση τι είναι ποιο σωστό? Τα "παραμύθια" με αλήθειες και νοήματα ζωής ; η το δήθεν και η κουλτούρα? Θα μπορούσα να μιλάω ώρες ολόκληρες αλλά θα ηθελα πραγματικά να το διαβάσετε εσείς !!
Ο Μάρκος ένας κουλτουριάρης και ελιτιστής συγγραφέας, ο οποίος ανησυχεί για το ότι δεν έχει απήχηση στο ευρύ κοινό, ζει μια ήρεμη ζωή στο μέρος που πάντα ονειρευόταν. Από την άλλη ο πατέρας του, ο Ντάνι, είναι ένας συνταξιούχος που αγαπάει πολύ τις ταινίες, και αρέσκεται να λέει τις πιο εντυπωσιακές και υπερβολικές ιστορίες. Οι δυο άντρες ζουν μακριά ο ένας από τον άλλον μην μπορώντας ο ένας να προσαρμοστεί στην ψυχοσύνθεση του άλλου. Όταν όμως ο Μάρκος θα αναγκαστεί να επιστρέψει στα πατριά εδάφη η σύγκρουση με το παρελθόν του και τον πατέρα του είναι αναπόφευκτη. Παρασυρόμενος από τις αναμνήσεις και τις ευφάνταστες ιστορίες του Ντάνι, ο Μάρκος θα αρχίσει να ανακαλύπτει το χαμένο παιδί που έχει μέσα του.
Τίτλος: Ο μεγάλος παραμυθάς
Εκδοτικός οίκος: ΟΣΤΡΙΑ
Σελίδες: 226
Ημερομηνία Έκδοσης: Μάρτιος 2017
Είναι από τις λίγες φορές πραγματικά που διαβάζω ένα βιβλιο και ανατριχιάζω....ποσά πολλά μου πρόσφερε αυτό το βιβλιο σε τι ψυχοσύνθεση με έβαλε...μια διαφορετική κοσμοθεωρία που πραγματικά εάν αποτυπώσουμε το νόημα όλων των σελίδων από αυτό το βιβλιο θα αναθεωρήσουμε παρά πολλά πράγματα...για την ροη του λόγου μας..,για τις σκέψεις μας...το πως τις μεταφέρουμε στους άλλους...τι είναι άραγε αυτό που μας απασχολεί περισσότερο να είμαστε στην ελίτ των πραγμάτων ή να προσφέρουμε ένα ουσιαστικό κοινωνικό έργο!!! Και φυσικά η αναφορά ξεκινά από τους ανθρώπους της τέχνης...που μας μεταδίδουν αυτό το φως...ποιος όμως είναι ο αποτερος σκοπός τους ? Τα χρήματα η εξουσία ή κλίκα των ελίτ ανθρώπων που μιλάνε μια διαφορετική γλώσσα ? Που νομίζουν ότι προσφέρουν έργο? Που θεωρούν όλους τους υπόλοιπους που δεν κατανοούν την "αφηρημένη" τους τέχνη ? Που δεν μπορούν να συμβαδίσουν με όλο αυτό....με την αξία της δίκης τους τέχνης? Και εδώ έρχεται σε αντιπαράθεση ο Μάρκος που έχει όλα όσα προαναφέραμε αλλά αφυπνίζεται μια ημέρα ...εχοντας λοιπόν έναν πατέρα τον Ντανι,που τον μεγάλωσε με άλλες αξίες που στην πορεία της ζωής του και μεγαλώνοντας τις αντιπαθησε ...έναν πατέρα " παραμμυθα" μα το παράδοξο ποιο είναι ότι αυτός ο παραμυθάς έβγαζε αλήθειες μεγάλες....και ξαφνικά στη ζωή του ήρθε αυτή η ταλάντευση τι είναι ποιο σωστό? Τα "παραμύθια" με αλήθειες και νοήματα ζωής ; η το δήθεν και η κουλτούρα? Θα μπορούσα να μιλάω ώρες ολόκληρες αλλά θα ηθελα πραγματικά να το διαβάσετε εσείς !!
Ο Μάρκος ένας κουλτουριάρης και ελιτιστής συγγραφέας, ο οποίος ανησυχεί για το ότι δεν έχει απήχηση στο ευρύ κοινό, ζει μια ήρεμη ζωή στο μέρος που πάντα ονειρευόταν. Από την άλλη ο πατέρας του, ο Ντάνι, είναι ένας συνταξιούχος που αγαπάει πολύ τις ταινίες, και αρέσκεται να λέει τις πιο εντυπωσιακές και υπερβολικές ιστορίες. Οι δυο άντρες ζουν μακριά ο ένας από τον άλλον μην μπορώντας ο ένας να προσαρμοστεί στην ψυχοσύνθεση του άλλου. Όταν όμως ο Μάρκος θα αναγκαστεί να επιστρέψει στα πατριά εδάφη η σύγκρουση με το παρελθόν του και τον πατέρα του είναι αναπόφευκτη. Παρασυρόμενος από τις αναμνήσεις και τις ευφάνταστες ιστορίες του Ντάνι, ο Μάρκος θα αρχίσει να ανακαλύπτει το χαμένο παιδί που έχει μέσα του.
July 15, 2017
What can I say? For one more time George Katsoulas has left me dumbfounded. This book really touched my soul and the easy to follow plot was one of the assets that added to its success.
Thank you George!
Thank you George!
March 29, 2017
Ο πλειστάκις βραβευμένος κύριος Γιώργος Κατσούλας επιστρέφει με ένα νέο βιβλίο, πολύ προσωπικό και διαφορετικό, που εισάγει τον αναγνώστη στην κοσμοθεωρία του με ένα συγκινητικό κεντρικό εύρημα και που με βοήθησε να τον γνωρίσω ακόμη καλύτερα. Ο Μάρκος είναι ένας συγγραφέας που πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα της εποχής του, δεν ακολουθεί τη μόδα και επιμένει να γράφει όπως εκείνος ξέρει και νομίζει. Από την άλλη, ο πατέρας του, Ντάνι, είναι ένας ηλικιωμένος άντρας που εξακολουθεί να ζει στον δικό του ψεύτικο κόσμο και να αφηγείται συναρπαστικές περιπέτειες, τις οποίες υποτίθεται έχει ζήσει ο ίδιος αλλά όλος ο κόσμος ξέρει πως τις βίωσε μόνο στο μυαλό του. Γιατί ζουν χωριστά αυτοί οι δύο άντρες; Τι συνέβη στο παρελθόν και πώς θα ξαναβρεθούν μαζί στη συνέχεια του μυθιστορήματος;
Το κείμενο είναι περισσότερο μια ενδοσκόπηση στον ψυχισμό του άντρα-συγγραφέα, του πατέρα και του ίδιου του κυρίου Κατσούλα. Είναι ένα κείμενο με πάμπολλες φιλοσοφικές, ψυχολογικές και κοινωνιολογικές αναζητήσεις και απόψεις, γραμμένες στρωτά και δοσμένες με τον τρόπο που μόνο ο κύριος Κατσούλας ξέρει. Το βιβλίο θα έλεγα ότι απευθύνεται σε όσους θέλουν να διαβάσουν κάτι διαφορετικό, λίγο πιο στατικό αλλά απόλυτα ακριβές και αληθινό. Υπάρχουν ανατροπές στην αφήγηση ενώ η σχέση πατέρα και γιου ξετυλίγεται με τρυφερότητα και μου χάρισε στιγμές συγκίνησης. Μόνο που ένιωθα αρκετές φορές πως ο συγγραφέας παρασύρθηκε και αφέθηκε να επιχειρηματολογήσει εκτενέστατα απέναντι στις συνθήκες της σημερινής κατάστασης στη λογοτεχνία και στην κοινωνία γενικότερα. Στηλιτεύονται συνθήκες και πράγματα που γνωρίζει ο μέσος αναγνώστης και πολίτης με μια στάση ζωής και μια αντίληψη του γράφοντος που σε αρκετά σημεία με βρήκε απόλυτα σύμφωνο. Οι μεγάλες παράγραφοι όμως, οι βωμολοχίες σε ορισμένα σημεία και το βάρος που δίνεται στα αισθήματα και τις, δυστυχώς υποκειμενικές, απόψεις ίσως κουράσουν ή αποθαρρύνουν τη συνέχιση της ανάγνωσης.
Από την άλλη δεν μπορώ να προσπεράσω σημαντικές παρατηρήσεις όπως αυτήν: «Τώρα τα παιδιά μας μαθαίνουν συγγραφή όχι για να προβληματίσουν τον κόσμο, όχι για να τον κάνουν να θυμηθεί αλλά για να ξεχάσει» (σελ. 38). Επίσης, ο συγγραφέας εστίασε σε κάτι πλέον αγνοημένο: κάποτε ο κόσμος ακολουθούσε μια τελετουργία είτε για να ακούσει έναν δίσκο είτε για να δει μια ταινία κλπ. Με τον δίσκο π. χ. ασχολιόσουν αρκετά πριν τον βάλεις στο πικ-απ αλλά και μετά, η ταινία είχε διακεκριμένα στάδια ενώ μια οβερτούρα σε καλωσόριζε στο σύμπαν που θα παρακολουθήσεις. Από την άλλη, ο κύριος Κατσούλας στηλιτεύει το εύκολο χρήμα, την έντονη προβολή εφήμερων ινδαλμάτων που μεταλαμπαδεύουν στους νέους την ευτελή αξία του εφήμερου και πολλά άλλα. Λύση σε όλα αυτά υπάρχει; Ναι και δίνεται πολύ σωστά και όχι «δασκαλίστικα».
«Ο μεγάλος παραμυθάς» είναι μια ενδοσκόπηση του αναγνώστη στον κόσμο του γράφοντος, με τον οποίο θα ταυτιστεί σε αρκετά σημεία. Παρ’ όλ’ αυτά, το συστήνω κυρίως στους φανατικούς του κυρίου Κατσούλα ενώ για όσους δε γνωρίζουν τον συγγραφέα, «Το πιόνι απέναντι στον βασιλιά» είναι ένα καλό εφαλτήριο, οπότε θα έρθουν τρέχοντας να διαβάσουν και αυτό!
Το κείμενο είναι περισσότερο μια ενδοσκόπηση στον ψυχισμό του άντρα-συγγραφέα, του πατέρα και του ίδιου του κυρίου Κατσούλα. Είναι ένα κείμενο με πάμπολλες φιλοσοφικές, ψυχολογικές και κοινωνιολογικές αναζητήσεις και απόψεις, γραμμένες στρωτά και δοσμένες με τον τρόπο που μόνο ο κύριος Κατσούλας ξέρει. Το βιβλίο θα έλεγα ότι απευθύνεται σε όσους θέλουν να διαβάσουν κάτι διαφορετικό, λίγο πιο στατικό αλλά απόλυτα ακριβές και αληθινό. Υπάρχουν ανατροπές στην αφήγηση ενώ η σχέση πατέρα και γιου ξετυλίγεται με τρυφερότητα και μου χάρισε στιγμές συγκίνησης. Μόνο που ένιωθα αρκετές φορές πως ο συγγραφέας παρασύρθηκε και αφέθηκε να επιχειρηματολογήσει εκτενέστατα απέναντι στις συνθήκες της σημερινής κατάστασης στη λογοτεχνία και στην κοινωνία γενικότερα. Στηλιτεύονται συνθήκες και πράγματα που γνωρίζει ο μέσος αναγνώστης και πολίτης με μια στάση ζωής και μια αντίληψη του γράφοντος που σε αρκετά σημεία με βρήκε απόλυτα σύμφωνο. Οι μεγάλες παράγραφοι όμως, οι βωμολοχίες σε ορισμένα σημεία και το βάρος που δίνεται στα αισθήματα και τις, δυστυχώς υποκειμενικές, απόψεις ίσως κουράσουν ή αποθαρρύνουν τη συνέχιση της ανάγνωσης.
Από την άλλη δεν μπορώ να προσπεράσω σημαντικές παρατηρήσεις όπως αυτήν: «Τώρα τα παιδιά μας μαθαίνουν συγγραφή όχι για να προβληματίσουν τον κόσμο, όχι για να τον κάνουν να θυμηθεί αλλά για να ξεχάσει» (σελ. 38). Επίσης, ο συγγραφέας εστίασε σε κάτι πλέον αγνοημένο: κάποτε ο κόσμος ακολουθούσε μια τελετουργία είτε για να ακούσει έναν δίσκο είτε για να δει μια ταινία κλπ. Με τον δίσκο π. χ. ασχολιόσουν αρκετά πριν τον βάλεις στο πικ-απ αλλά και μετά, η ταινία είχε διακεκριμένα στάδια ενώ μια οβερτούρα σε καλωσόριζε στο σύμπαν που θα παρακολουθήσεις. Από την άλλη, ο κύριος Κατσούλας στηλιτεύει το εύκολο χρήμα, την έντονη προβολή εφήμερων ινδαλμάτων που μεταλαμπαδεύουν στους νέους την ευτελή αξία του εφήμερου και πολλά άλλα. Λύση σε όλα αυτά υπάρχει; Ναι και δίνεται πολύ σωστά και όχι «δασκαλίστικα».
«Ο μεγάλος παραμυθάς» είναι μια ενδοσκόπηση του αναγνώστη στον κόσμο του γράφοντος, με τον οποίο θα ταυτιστεί σε αρκετά σημεία. Παρ’ όλ’ αυτά, το συστήνω κυρίως στους φανατικούς του κυρίου Κατσούλα ενώ για όσους δε γνωρίζουν τον συγγραφέα, «Το πιόνι απέναντι στον βασιλιά» είναι ένα καλό εφαλτήριο, οπότε θα έρθουν τρέχοντας να διαβάσουν και αυτό!
August 2, 2017
Διδακτικό, συγκινητικό, όμορφο να το διαβάσεις... Βρίσκεις σημεία του εαυτού σου σε κάθε χαρακτήρα του έργου. Μεταφέρει τον αναγνώστη από τον ρεαλιστικό κόσμο στην παιδική του ηλικία και από την πραγματικότητα στον κόσμο του θεάματος.. Αποτελείται από λίγους χαρακτήρες, ικανούς όμως να περιγράψουν όλη τη ζωή ενός ανθρώπου, όλες τις σχέσεις, όλες τις ανασφάλειες, τα θέλω και τον ενδιαφέρον των ανθρώπων τριγύρω μας. Ένα όμορφο μυθιστόρημα να διαβάσεις και να ξανασκεφτείς πού κρύβειται η αλήθεια σου.
February 24, 2019
-Giveaway Prize-
Δυστυχώς, παρά τα όμορφα νοήματα και το τέλος του που με συγκίνησε, υπήρξαν αρκετά σημεία που με ενόχλησαν και γι' αυτό άργησα άλλωστε και τόσο να τελειώσω αυτό το βιβλίο. Το πρώτο και ίσως πιο επιφανειακό απογοητευτικό στοιχείο του ήταν κάποιες ασυνέπειες στον τρόπο γραφής, με λάθη όπως "παχουλός" αντί για "παχυλός" μισθός καθώς και ασύνδετες αγγλικές λέξεις (control freak) που διέκοπταν την ομαλή ροή της αφήγησης. Έπειτα, οφείλω να ομολογήσω ότι το πρώτο μέρος του έργου, που περιγράφει την ελιτίστικη και άκαμπτη στάση του πρωταγωνιστή απέναντι στη ζωή το βρήκα αρκετά ανιαρό ώστε να σκεφτώ πολλές φορές να εγκαταλείψω αυτό το βιβλίο. Δεν είναι με τίποτα το καλύτερο, πιο διασκεδαστικό ή πιο βαθυστόχαστο βιβλίο που έχω διαβάσει, αν και ίσως να κέρδιζε την εκτίμησή μου με λίγη περισσότερη προσοχή στη λεπτομέρεια.
Δυστυχώς, παρά τα όμορφα νοήματα και το τέλος του που με συγκίνησε, υπήρξαν αρκετά σημεία που με ενόχλησαν και γι' αυτό άργησα άλλωστε και τόσο να τελειώσω αυτό το βιβλίο. Το πρώτο και ίσως πιο επιφανειακό απογοητευτικό στοιχείο του ήταν κάποιες ασυνέπειες στον τρόπο γραφής, με λάθη όπως "παχουλός" αντί για "παχυλός" μισθός καθώς και ασύνδετες αγγλικές λέξεις (control freak) που διέκοπταν την ομαλή ροή της αφήγησης. Έπειτα, οφείλω να ομολογήσω ότι το πρώτο μέρος του έργου, που περιγράφει την ελιτίστικη και άκαμπτη στάση του πρωταγωνιστή απέναντι στη ζωή το βρήκα αρκετά ανιαρό ώστε να σκεφτώ πολλές φορές να εγκαταλείψω αυτό το βιβλίο. Δεν είναι με τίποτα το καλύτερο, πιο διασκεδαστικό ή πιο βαθυστόχαστο βιβλίο που έχω διαβάσει, αν και ίσως να κέρδιζε την εκτίμησή μου με λίγη περισσότερη προσοχή στη λεπτομέρεια.
September 3, 2017
Μου άρεσε πάρα πολυ το βιβλίο και ήταν αρκετά διαφορετικό από ο,τι έχω διαβάσει.
Στο πρώτο μισό το βιβλίο ασχολείται με την εσωτερική διαμάχη του πρωταγωνιστή-συγγραφέα σχετικά με το αν θα έπρεπε τα βιβλία του (και η τέχνη γενικά) να γίνονται με έναν πιο εμπορικό και "απλουστευμένο" τρόπο έτσι ώστε να αγγίζουν περισσότερο κόσμο, η αν θα πρέπει να συνεχίσει όπως μέχρι τώρα αλλά να αγγίζει μόνο κάποιους λόγιους και ανθρώπους της τέχνης...
Στο δεύτερο μισό βλέπουμε την σχέση με τον πατέρα του, η οποία δεν είναι στενή λόγω των διαφορών των δύο αντρών σχετικά με την τέχνη.
Γενικά μου άρεσε πολύ, τόσο για τις φιλοσοφικές ανησυχίες του, όσο και για την εσωτερική πάλη του συγγραφέα αλλά και για την σχέση πατέρα-γιου.
Disclaimer: Το βιβλίο μου στάλθηκε από τον συγγραφέα αφού κέρδισα σε διαγωνισμό του goodreads. Αυτό όμως δεν επηρέασε την κριτική μου για το βιβλίο.
Στο πρώτο μισό το βιβλίο ασχολείται με την εσωτερική διαμάχη του πρωταγωνιστή-συγγραφέα σχετικά με το αν θα έπρεπε τα βιβλία του (και η τέχνη γενικά) να γίνονται με έναν πιο εμπορικό και "απλουστευμένο" τρόπο έτσι ώστε να αγγίζουν περισσότερο κόσμο, η αν θα πρέπει να συνεχίσει όπως μέχρι τώρα αλλά να αγγίζει μόνο κάποιους λόγιους και ανθρώπους της τέχνης...
Στο δεύτερο μισό βλέπουμε την σχέση με τον πατέρα του, η οποία δεν είναι στενή λόγω των διαφορών των δύο αντρών σχετικά με την τέχνη.
Γενικά μου άρεσε πολύ, τόσο για τις φιλοσοφικές ανησυχίες του, όσο και για την εσωτερική πάλη του συγγραφέα αλλά και για την σχέση πατέρα-γιου.
Disclaimer: Το βιβλίο μου στάλθηκε από τον συγγραφέα αφού κέρδισα σε διαγωνισμό του goodreads. Αυτό όμως δεν επηρέασε την κριτική μου για το βιβλίο.
April 4, 2017
Δε ξέρω σε τι κατηγορία να το κατατάξω...Αυτό το βιβλίο είναι κατηγορία από μόνο του.Με απορρόφησαν τόσο πολύ οι απόψεις του συγγραφέα,χωρίς απαραίτητα να συμφωνώ με ορισμένες από αυτές.Μου άρεσαν όμως τόσο- γιατί με έκαναν να βλέπω πράγματα και καταστάσεις από διαφορετική οπτική γωνία- σε σημείο που έπιανα τον εαυτό μου να μη με αποσχολεί η πλοκή και το ξετύλιγμά της αλλά τα μηνύματα που εισέπραττα. Από ένα σημείο και μετά,όταν ο Μάρκος ήρθε σε επαφή με τον πατέρα του με τον οποίο δεν είχε και τις καλύτερες σχέσεις, το συναίσθημα βάζει την πινελιά του.Σαν βιβλίο θίγει πολλά σημαντικά θέματα,όπως είναι η παιδική διαπαιδαγώγηση, η εξέλιξη της τεχνολογίας και πόσο αυτή επηρεάζει τη ζωή των ανθρώπων,η Τέχνη και πως την επηρεάζει η Πολιτεία, η συμπεριφορά του κάθε ατόμου απέναντι στον συνάνθρωπο κλπ. με έναν τρόπο ιδιαίτερο που αξίζει να διαβαστεί από όλους! Οι βωμολοχίες που είχε σε ορισμένα σημεία δε με ενόχλησαν καθόλου προσωπικά.
Αν μπορούσα να χαρακτηρίσω αυτό το βιβλίο με δύο λέξεις,θα ήταν ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ.
Αν μπορούσα να χαρακτηρίσω αυτό το βιβλίο με δύο λέξεις,θα ήταν ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ.
Displaying 1 - 9 of 9 reviews