Φαίνεται ότι ο έρως είναι είδος τι μαγείας μορφή απρόσκλητου κολασμού, ανυπέρβλητον ψυχοσωματικόν φαινόμενον αλγολαγνείας μεθυστικής όπου ο τρωθείς παραδίδεται αμαχητί. Ούτω ο έρως είναι δόλιος, διότι συγκλονίζει και αποδομεί μετά πόνων και μετ’ αγώνων δομημένας πλευράς της προσωπικότητος, ήτις αυταπατάται θεωρούσα εσφαλμένως ότι δια της λογικής έχει προς αντιμετώπισιν του μεγάλως θωρακιστεί. Οσάκις λοιπόν εισβάλλει ο ωραίος αλλά επίφοβος πολιορκητής, ο έρως, επι του θυμικού, τότε όλαι οι άμυναι και αι συμβάσεις, αι μέχρι πρότινος ισχύουσαι, παραδίδονται εις την βεβαίαν φθοράν Και είναι ευάρεστοι κατ’ αρχήν, δυσαχθείς οπόταν έπονται αι ερωτικαί αλγηδόνες