What do you think?
Rate this book
Οθέλος: Μια pulp τραγωδία
Μια pulp τραγωδία, που θα μπορούσε να περιγραφεί ως μεταφορά του σαιξπηρικού αριστουργήματος στη σύγχρονη μητρόπολη και άλλες τέτοιες κοινοτοπίες.
Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια λίγο αστυνομική, λίγο ερωτική, συγχρόνως όμως πολύ φθηνή ιστορία.
Ένας μάλλον αποτυχημένος δημοσιογράφος που έχει πάρει στα σοβαρά τη δουλειά του, σε ρόλο αφηγητή. Ένας ληστής που ερωτεύεται την κόρη ενός εισαγγελέα, ο συνεργός του, μια ομάδα του λεγόμενου οργανωμένου εγκλήματος-κυρίως το αφεντικό και ο εκτελεστής της-καθώς και αποσπάσματα του αστυνομικού ρεπορτάζ, συνθέτουν μια ιστορία που καταχρηστικά και μόνο ονομάζεται Οθέλος…
Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια λίγο αστυνομική, λίγο ερωτική, συγχρόνως όμως πολύ φθηνή ιστορία.
Ένας μάλλον αποτυχημένος δημοσιογράφος που έχει πάρει στα σοβαρά τη δουλειά του, σε ρόλο αφηγητή. Ένας ληστής που ερωτεύεται την κόρη ενός εισαγγελέα, ο συνεργός του, μια ομάδα του λεγόμενου οργανωμένου εγκλήματος-κυρίως το αφεντικό και ο εκτελεστής της-καθώς και αποσπάσματα του αστυνομικού ρεπορτάζ, συνθέτουν μια ιστορία που καταχρηστικά και μόνο ονομάζεται Οθέλος…
72 pages, Paperback
First published April 1, 2017
About the author
Τάσος Θεοφίλου
17 books16 followersΟ Τάσος Θεοφίλου γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1982 στη Θεσσαλονίκη. Το 2008 αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Δραστηριοποιήθηκε στο μπλογκόσφαιρα με το ψευδώνυμο Τάσσιος Θήτα, ως υπεύθυνος ιστοσελίδων με λογοτεχνικό και αντιεξουσιαστικό περιεχόμενο, με κοινό τίτλο "Παρανουαρικό" (http://paranoiriko.blogspot.gr/, https://paranoiriko.wordpress.com/, https://paranoiriko.tumblr.com/). Τον Αύγουστο του 2012 συνελήφθη ως ύποπτος, με βάση μια "ανώνυμη" καταγγελία κι ένα εύρημα DNA, για συμμετοχή στη ληστεία της τράπεζας Alpha Bank στην Πάρο καθώς και στη δολοφονία του οδηγού ταξί Δημήτρη Μίχα, ο οποίος προσπάθησε να εμποδίσει τους ληστές, και για συμμετοχή στην οργάνωση "Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς". Πρωτόδικα καταδικάστηκε σε 25 χρόνια κάθειρξης, απόφαση εναντίον της οποίας άσκησε έφεση. Τον Ιούλιο του 2017 το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων τον απάλλαξε οριστικά από όλες τις κατηγορίες που τον βάραιναν, αναγνωρίζοντας ότι τα ενοχοποιητικά στοιχεία εναντίον του ήταν ανεπαρκή, και αφέθηκε ελεύθερος ενώ είχε αναπτυχθεί μαζικό κίνημα συμπαράστασης υπέρ του. Η εμπειρία του της φυλακής αποτυπώθηκε στα βιβλία "32 Βήματα ή Ανταποκρίσεις από το σπίτι των πεθαμένων" (ΚΨΜ, 2015) και "Αχβαχικό"(Red n’ Noir, 2017).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
January 15, 2018
Smassing Culture
Οθέλος : Μια pulp τραγωδία σε έναν σκοτεινό κόσμο εξουσίας
Πριν λίγο καιρό εκδόθηκε ένα απ’ αυτά τα comics που δεν γίνεται να περάσουν απαρατήρητα. Ο Οθέλος του Τάσου Θεοφίλου και της Χριστίνας Σ. απ’ τις εκδόσεις ΚΨΜ, ένα σκοτεινό pulp comic εμπνευσμένο και σκιτσαρισμένο για τις σύγχρονες καπιταλιστικές μητροπόλεις, βυθίζει τον αναγνώστη στον σκοτεινό και παραβατικό κόσμο της κρατικής εξουσίας και των αφεντικών της νύχτας.
Όμως ο Οθέλος ξεχώρισε επιπλέον και επειδή εκδόθηκε μία χρονική περίοδο που συνέπεσε με την οριστική αθώωση απ’ το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων του αγωνιστή Τάσου Θεοφίλου, ο οποίος ήταν φυλακισμένος 5 ολόκληρα χρόνια με κατασκευασμένες κατηγορίες, που τον συνέδεαν με ληστεία τράπεζας στην Πάρο, ενώ προσπαθούσαν να τον καταδικάσουν και για τρομοκρατία. Η οριστική αθώωση και αποφυλάκιση του Τάσου Θεοφίλου έδωσε μια μεγάλη ανάσα σε όλο το κίνημα αλληλεγγύης και αγώνα που είχε οργανωθεί τα τελευταία χρόνια, το οποίο συνέβαλλε τα μέγιστα για τη δημοσιοποίηση της υπόθεσης στην κοινωνία και την δημιουργία ισχυρής λαϊκής πίεσης για την οριστικής αθώωσης. Βέβαια υπάρχει πολύς δρόμος ακόμα για το κίνημα αλληλεγγύης, αφού ως γνωστόν αυτή την περίοδο κρατούνται άδικα προφυλακισμένοι η Ηριάννα και ο Περικλής, σε άλλο ένα κρατικό κυνήγι μαγισσών με βάση τον «αντιτρομοκρατικό» νόμο, που ήδη έχει δημιουργήσει ένα νέο μαζικό κύμα αλληλεγγύης και αγώνα.
Βέβαια, ο Τάσος Θεοφίλου είναι γνωστός στο αναγνωστικό κοινό και με τη συγγραφική του ιδιότητα. Στο βιβλίο «12 βήματα ή ανταποκρίσεις από το σπίτι των πεθαμένων» που είχε κυκλοφορήσει πάλι απ’ τις εκδόσεις ΚΨΜ, μας μετέφερε στη σκληρή πραγματικότητα της φυλακής και της ασύδοτης δύναμης του κράτους και της εξουσίας, ενώ επιπλέον μόλις πριν λίγους μήνες εκδόθηκε το βιβλίο του «Αχβαχικό» απ’ τις εκδόσεις Red n’ Noir με μικρές συγκλονιστικές ιστορίες απ’ τη φυλακή. Μάλιστα η συγγραφική πένα του Θεοφίλου δεν πέρασε απαρατήρητη ούτε απ’ τη δικαστική εξουσία, η οποία προσπάθησε να στηρίξει τις κατασκευασμένες κατηγορίες για ληστεία και τρομοκρατία σε splatter noir ιστορίες που έγραφε στο blog Παρανουαρικό.
Στο οπισθόφυλλο του comic, ο Οθέλος περιγράφεται ως μια «λίγο αστυνομική, λίγο ερωτική, συγχρόνως όμως πολύ φθηνή ιστορία». Αντίθετα με τον χαρακτηρισμό του «φθηνού», ο Οθέλος στην πραγματικότητα είναι ένα ιδιαίτερα πολύτιμο comic με καλοδουλεμένο σενάριο και διαλόγους, στα οποία συνυπάρχουν παραπομπές σε φιλοσόφους όπως ο Ντεμπόρ και ο Μπένθαμ η ψυχρή γραφή των δημοσιογραφικών ταμπλόιντ, η σκληρή γλώσσα του κόσμου της νύχτας, ο ήχος των όπλων, οι λέξεις των ερωτευμένων, οι σειρήνες της αστυνομίας και η φρικιαστική απεικόνιση του ζεστού χυμένου αίματος.
Ο αφηγηματικός λόγος του Οθέλου έχει εκτεταμένα κομμάτια κειμένου, τα οποία δένουν συμπληρώνουν αρμονικά τη δράση του ασπρόμαυρου σκίτσου. Η αφήγηση περιλαμβάνει πλούσιες περιγραφές που ενισχύουν την σκοτεινή ατμόσφαιρα του comic, ενώ συχνά εμφανίζεται ως ρέουσα σκέψη η οποία συνδυάζει την περιγραφή με το σχολιασμό. Έτσι για παράδειγμα όταν εμφανίζονται τα μηχανάκια της αστυνομίας ο αφηγητής τα παραλληλίζει με «συμμορίες που σα φαραωνική κατάρα έχουν πέσει κατά χιλιάδες στους δρόμους των πόλεων σπέρνοντας τον τρόμο σε ανυποψίαστους πολίτες και ανυπεράσπιστους μετανάστες», ενώ οι τράπεζες χαρακτηρίζονται ως «οι ναοί του καπιταλισμού, όπου για να κοινωνήσει κανείς λίγο από τον πλούτο πρέπει να περιμένει όρθιος στην ουρά, εκτός εάν είναι ηλικιωμένος και του παραχωρηθεί κάποιο στασίδι».
Οι πρωταγωνιστές του comic είναι νουαρικές φιγούρες, όπως ο Boss, ο νονός της νύχτας που τρέμουν όλοι μπροστά στη δύναμη του, ο Μικέλ, ο πληρωμένος δολοφόνος, ο Οθέλος, ο ληστής τραπεζών και η Δυσδαίμονα, η κόρη εισαγγελέα, των οποίων το τραγικό ερωτικό ειδύλλιο καταγράφεται από έναν αστυνομικό ρεπόρτερ. Καθένας απ’ αυτούς συνθέτει το δικό του κομμάτι απ’ το μοτίβο της παραβατικής ζωής στη σύγχρονη καπιταλιστική μητρόπολη, στην οποία κυριαρχεί η δύναμη των όπλων, η ψυχρή γλώσσα των δημοσιογραφικών ταμπλόιντ που αναμασούν το δόγμα «νόμος και τάξη», το χρήμα, τα ναρκωτικά και η αναλγησία της κρατικής εξουσίας. Πρόκειται για έναν κόσμο, που αποκλείει όποιον τον αμφισβητεί, κυνηγάει όποιον είναι διαφορετικός και σκοτώνει όποιον αντιστέκεται. Μια σαπισμένη κοινωνία που κυνηγάει τους κλέφτες τραπεζών, αντί για τις ίδιες τις τράπεζες και τους νονούς της νύχτας, που στην πραγματικότητα είναι τα στηρίγματα της οικονομίας και της κρατικής εξουσίας.
Εν κατακλείδι ο Οθέλος είναι ένα noir μυθιστόρημα, τοποθετημένο στη σύγχρονη δυτική καπιταλιστική μητρόπολη, στο οποίο η δράση συνυπάρχει με μια κλασσική τραγική ερωτική ιστορία και με ένα ριζοσπαστικό πολιτικό στοχασμό ενάντια στο κράτος και τον καπιταλισμό. Μια σκοτεινή ιστορία που δεν μασάει τα λόγια της.
Οθέλος : Μια pulp τραγωδία σε έναν σκοτεινό κόσμο εξουσίας
Πριν λίγο καιρό εκδόθηκε ένα απ’ αυτά τα comics που δεν γίνεται να περάσουν απαρατήρητα. Ο Οθέλος του Τάσου Θεοφίλου και της Χριστίνας Σ. απ’ τις εκδόσεις ΚΨΜ, ένα σκοτεινό pulp comic εμπνευσμένο και σκιτσαρισμένο για τις σύγχρονες καπιταλιστικές μητροπόλεις, βυθίζει τον αναγνώστη στον σκοτεινό και παραβατικό κόσμο της κρατικής εξουσίας και των αφεντικών της νύχτας.
Όμως ο Οθέλος ξεχώρισε επιπλέον και επειδή εκδόθηκε μία χρονική περίοδο που συνέπεσε με την οριστική αθώωση απ’ το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων του αγωνιστή Τάσου Θεοφίλου, ο οποίος ήταν φυλακισμένος 5 ολόκληρα χρόνια με κατασκευασμένες κατηγορίες, που τον συνέδεαν με ληστεία τράπεζας στην Πάρο, ενώ προσπαθούσαν να τον καταδικάσουν και για τρομοκρατία. Η οριστική αθώωση και αποφυλάκιση του Τάσου Θεοφίλου έδωσε μια μεγάλη ανάσα σε όλο το κίνημα αλληλεγγύης και αγώνα που είχε οργανωθεί τα τελευταία χρόνια, το οποίο συνέβαλλε τα μέγιστα για τη δημοσιοποίηση της υπόθεσης στην κοινωνία και την δημιουργία ισχυρής λαϊκής πίεσης για την οριστικής αθώωσης. Βέβαια υπάρχει πολύς δρόμος ακόμα για το κίνημα αλληλεγγύης, αφού ως γνωστόν αυτή την περίοδο κρατούνται άδικα προφυλακισμένοι η Ηριάννα και ο Περικλής, σε άλλο ένα κρατικό κυνήγι μαγισσών με βάση τον «αντιτρομοκρατικό» νόμο, που ήδη έχει δημιουργήσει ένα νέο μαζικό κύμα αλληλεγγύης και αγώνα.
Βέβαια, ο Τάσος Θεοφίλου είναι γνωστός στο αναγνωστικό κοινό και με τη συγγραφική του ιδιότητα. Στο βιβλίο «12 βήματα ή ανταποκρίσεις από το σπίτι των πεθαμένων» που είχε κυκλοφορήσει πάλι απ’ τις εκδόσεις ΚΨΜ, μας μετέφερε στη σκληρή πραγματικότητα της φυλακής και της ασύδοτης δύναμης του κράτους και της εξουσίας, ενώ επιπλέον μόλις πριν λίγους μήνες εκδόθηκε το βιβλίο του «Αχβαχικό» απ’ τις εκδόσεις Red n’ Noir με μικρές συγκλονιστικές ιστορίες απ’ τη φυλακή. Μάλιστα η συγγραφική πένα του Θεοφίλου δεν πέρασε απαρατήρητη ούτε απ’ τη δικαστική εξουσία, η οποία προσπάθησε να στηρίξει τις κατασκευασμένες κατηγορίες για ληστεία και τρομοκρατία σε splatter noir ιστορίες που έγραφε στο blog Παρανουαρικό.
Στο οπισθόφυλλο του comic, ο Οθέλος περιγράφεται ως μια «λίγο αστυνομική, λίγο ερωτική, συγχρόνως όμως πολύ φθηνή ιστορία». Αντίθετα με τον χαρακτηρισμό του «φθηνού», ο Οθέλος στην πραγματικότητα είναι ένα ιδιαίτερα πολύτιμο comic με καλοδουλεμένο σενάριο και διαλόγους, στα οποία συνυπάρχουν παραπομπές σε φιλοσόφους όπως ο Ντεμπόρ και ο Μπένθαμ η ψυχρή γραφή των δημοσιογραφικών ταμπλόιντ, η σκληρή γλώσσα του κόσμου της νύχτας, ο ήχος των όπλων, οι λέξεις των ερωτευμένων, οι σειρήνες της αστυνομίας και η φρικιαστική απεικόνιση του ζεστού χυμένου αίματος.
Ο αφηγηματικός λόγος του Οθέλου έχει εκτεταμένα κομμάτια κειμένου, τα οποία δένουν συμπληρώνουν αρμονικά τη δράση του ασπρόμαυρου σκίτσου. Η αφήγηση περιλαμβάνει πλούσιες περιγραφές που ενισχύουν την σκοτεινή ατμόσφαιρα του comic, ενώ συχνά εμφανίζεται ως ρέουσα σκέψη η οποία συνδυάζει την περιγραφή με το σχολιασμό. Έτσι για παράδειγμα όταν εμφανίζονται τα μηχανάκια της αστυνομίας ο αφηγητής τα παραλληλίζει με «συμμορίες που σα φαραωνική κατάρα έχουν πέσει κατά χιλιάδες στους δρόμους των πόλεων σπέρνοντας τον τρόμο σε ανυποψίαστους πολίτες και ανυπεράσπιστους μετανάστες», ενώ οι τράπεζες χαρακτηρίζονται ως «οι ναοί του καπιταλισμού, όπου για να κοινωνήσει κανείς λίγο από τον πλούτο πρέπει να περιμένει όρθιος στην ουρά, εκτός εάν είναι ηλικιωμένος και του παραχωρηθεί κάποιο στασίδι».
Οι πρωταγωνιστές του comic είναι νουαρικές φιγούρες, όπως ο Boss, ο νονός της νύχτας που τρέμουν όλοι μπροστά στη δύναμη του, ο Μικέλ, ο πληρωμένος δολοφόνος, ο Οθέλος, ο ληστής τραπεζών και η Δυσδαίμονα, η κόρη εισαγγελέα, των οποίων το τραγικό ερωτικό ειδύλλιο καταγράφεται από έναν αστυνομικό ρεπόρτερ. Καθένας απ’ αυτούς συνθέτει το δικό του κομμάτι απ’ το μοτίβο της παραβατικής ζωής στη σύγχρονη καπιταλιστική μητρόπολη, στην οποία κυριαρχεί η δύναμη των όπλων, η ψυχρή γλώσσα των δημοσιογραφικών ταμπλόιντ που αναμασούν το δόγμα «νόμος και τάξη», το χρήμα, τα ναρκωτικά και η αναλγησία της κρατικής εξουσίας. Πρόκειται για έναν κόσμο, που αποκλείει όποιον τον αμφισβητεί, κυνηγάει όποιον είναι διαφορετικός και σκοτώνει όποιον αντιστέκεται. Μια σαπισμένη κοινωνία που κυνηγάει τους κλέφτες τραπεζών, αντί για τις ίδιες τις τράπεζες και τους νονούς της νύχτας, που στην πραγματικότητα είναι τα στηρίγματα της οικονομίας και της κρατικής εξουσίας.
Εν κατακλείδι ο Οθέλος είναι ένα noir μυθιστόρημα, τοποθετημένο στη σύγχρονη δυτική καπιταλιστική μητρόπολη, στο οποίο η δράση συνυπάρχει με μια κλασσική τραγική ερωτική ιστορία και με ένα ριζοσπαστικό πολιτικό στοχασμό ενάντια στο κράτος και τον καπιταλισμό. Μια σκοτεινή ιστορία που δεν μασάει τα λόγια της.
January 15, 2018
Οι πρωταγωνιστές του comic είναι νουαρικές φιγούρες, όπως ο Boss, ο νονός της νύχτας που τρέμουν όλοι μπροστά στη δύναμη του, ο Μικέλ, ο πληρωμένος δολοφόνος, ο Οθέλος, ο ληστής τραπεζών και η Δυσδαίμονα, η κόρη εισαγγελέα, των οποίων το τραγικό ερωτικό ειδύλλιο καταγράφεται από έναν αστυνομικό ρεπόρτερ. Καθένας απ’ αυτούς συνθέτει το δικό του κομμάτι απ’ το μοτίβο της παραβατικής ζωής στη σύγχρονη καπιταλιστική μητρόπολη, στην οποία κυριαρχεί η δύναμη των όπλων, η ψυχρή γλώσσα των δημοσιογραφικών ταμπλόιντ που αναμασούν το δόγμα «νόμος και τάξη», το χρήμα, τα ναρκωτικά και η αναλγησία της κρατικής εξουσίας.
Πρόκειται για έναν κόσμο, που αποκλείει όποιον τον αμφισβητεί, κυνηγάει όποιον είναι διαφορετικός και σκοτώνει όποιον αντιστέκεται. Μια σαπισμένη κοινωνία που κυνηγάει τους κλέφτες τραπεζών, αντί για τις ίδιες τις τράπεζες και τους νονούς της νύχτας, που στην πραγματικότητα είναι τα στηρίγματα της οικονομίας και της κρατικής εξουσίας.
Ολόκληρη η κριτική στο Smassing Culture
Πρόκειται για έναν κόσμο, που αποκλείει όποιον τον αμφισβητεί, κυνηγάει όποιον είναι διαφορετικός και σκοτώνει όποιον αντιστέκεται. Μια σαπισμένη κοινωνία που κυνηγάει τους κλέφτες τραπεζών, αντί για τις ίδιες τις τράπεζες και τους νονούς της νύχτας, που στην πραγματικότητα είναι τα στηρίγματα της οικονομίας και της κρατικής εξουσίας.
Ολόκληρη η κριτική στο Smassing Culture
June 15, 2018
Τίμια προσπάθεια συνολικά το συγκεκριμένο. Έχει ξεκάθαρες επιρροές και όλα τα βασικά συστατικά του σύγχρονου νουάρ, με το σχέδιο να κλέβει τις εντυπώσεις. Παρόλο που τεχνικά επιδέχεται πολλών βελτιώσεων, αυτό το Α/Μ σχέδιο της Χριστίνας Σ. είναι πολύ ατμοσφαιρικό και αν το δουλέψει και άλλο θα δούμε ωραία πραγματάκια στο μέλλον από αυτήν.
Το σενάριο από την άλλη έχει ολίγον από αστική φιλοσοφία, κάμποσο έγκλημα με απροσδιόριστα κίνητρα, πάθος και σκληρό φινάλε. Όμως, αφενός ήταν μερικά κλικ παραπάνω πολιτικοποιημένο απ'όσο θα το 'θελα χάνοντας κάπου την συγκέντρωση του στο τι θέλει ακριβώς να πει σαν έργο, αφετέρου έχει ένα από τα χειρότερα χαρακτηριστικά που υπάρχουν σε κόμικ: υπερβολικά πολύ κείμενο.
Το κόμικ δεν είναι βιβλίο για να έχεις μερικές χιλιάδες αράδες ανά σελίδα αλλά σου επιτρέπει να χρησιμοποιήσεις την εικόνα, το κάθε καρέ για να οπτικοποιήσεις ολόκληρες παραγράφους και να μειώσεις το μπλα-μπλα. Και εδώ ο Θεοφίλου απέτυχε μιας και, στην προσπάθεια του να κάνει την αφήγηση πιο ρεπορταζιάρικη έχωνε ολόκληρες σελίδες κειμένου που φρέναραν απίστευτα τη ροή, πέρα από τους τεράστιους εσωτερικούς μονολόγους που έβγαζαν την αίσθηση ότι γράφτηκαν για να γραφτούν και όχι επειδή έχουν να πουν όντως κάτι (μιλάω για τις σκέψεις του δημοσιογράφου πριν και μετά την συνάντηση με το αφεντικό). Ακόμα και αυτή η όμορφη λυρικότητα που πήγαινε να αναβλύσει σε κάποια σημεία πνιγόταν από την ασφυκτική αφήγηση.
2/5 για το υποσχόμενο σχέδιο, ο σεναριογράφος πρέπει ν'αλλάξει ριζικά τον τρόπο που αντιμετωπίζει το μέσο αν θέλει να συνεχίσει επιτυχημένα στην 9η τέχνη.
Το σενάριο από την άλλη έχει ολίγον από αστική φιλοσοφία, κάμποσο έγκλημα με απροσδιόριστα κίνητρα, πάθος και σκληρό φινάλε. Όμως, αφενός ήταν μερικά κλικ παραπάνω πολιτικοποιημένο απ'όσο θα το 'θελα χάνοντας κάπου την συγκέντρωση του στο τι θέλει ακριβώς να πει σαν έργο, αφετέρου έχει ένα από τα χειρότερα χαρακτηριστικά που υπάρχουν σε κόμικ: υπερβολικά πολύ κείμενο.
Το κόμικ δεν είναι βιβλίο για να έχεις μερικές χιλιάδες αράδες ανά σελίδα αλλά σου επιτρέπει να χρησιμοποιήσεις την εικόνα, το κάθε καρέ για να οπτικοποιήσεις ολόκληρες παραγράφους και να μειώσεις το μπλα-μπλα. Και εδώ ο Θεοφίλου απέτυχε μιας και, στην προσπάθεια του να κάνει την αφήγηση πιο ρεπορταζιάρικη έχωνε ολόκληρες σελίδες κειμένου που φρέναραν απίστευτα τη ροή, πέρα από τους τεράστιους εσωτερικούς μονολόγους που έβγαζαν την αίσθηση ότι γράφτηκαν για να γραφτούν και όχι επειδή έχουν να πουν όντως κάτι (μιλάω για τις σκέψεις του δημοσιογράφου πριν και μετά την συνάντηση με το αφεντικό). Ακόμα και αυτή η όμορφη λυρικότητα που πήγαινε να αναβλύσει σε κάποια σημεία πνιγόταν από την ασφυκτική αφήγηση.
2/5 για το υποσχόμενο σχέδιο, ο σεναριογράφος πρέπει ν'αλλάξει ριζικά τον τρόπο που αντιμετωπίζει το μέσο αν θέλει να συνεχίσει επιτυχημένα στην 9η τέχνη.
July 31, 2021
Ένα νουάρ αριστούργημα με χαρακτήρες με δικό τους ηθικό κώδικα που αναρωτιέται για τις έννοιες του νομου, της παρανομίας, του δικαίου και του άδικου, της εμπιστοσύνης και της κοινωνικής ανάγκης για συντρόφους στη ζωή.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews