Οι μεταφράσεις του Κ. Γ. Καρυωτάκη

by Κώστας Καρυωτάκης (Translator), Ζήσιμος Λορεντζάτος (Contributor)

Είχα κάποτε γράψει πως με τις καλύτερες ελληνικές μεταφράσεις ποιημάτων έχομε παρέμβαση (θετική παρέμβαση) του μεταφραστή, δεν έχομε προσάρτηση, όπως συμβαίνει -μοναδική περίπτωση- με τον Καρυωτάκη. Όσα ποιήματα εκείνος μετάφρασε τα προσάρτησε στην ποίησή του, που σημαίνει πως τα προσάρτησε στην ποίηση την ελληνική. Τα ποιήματα που θα διαβάσετε στο βιβλίο τούτο με τις μεταφράσεις του Καρυωτάκη είναι ποιήματα ελληνικά. Είναι όλα ποιήματα περασμένα μέσα στη δίνη της γλώσσας μας. Την απόδειξη για αυτό που σας λέω θα τη βρείτε στην αριστερή σελίδα με τα γαλλικά, τις περισσότερες φορές, ή με τα γερμανικά, τις λιγότερες, κείμενα των ποιημάτων. Από εκεί θα καταλάβετε πως ο ποιητής (ή ο μεταφραστής) δεν πρέπει να φοβάται, και πως τον ουρανό τον φτάνει μονάχα το πουλί που πετάει μακρύτερα. Είναι το πουλί για το οποίο ο Σολωμός έλεγε πως "η μάνα το ζηλεύει".

Ζήσιμος Λορεντζάτος
Μάρτιος 1994

Charles Baudelaire, La voix
Σαν πρόλογος
Heinrich Heine, Neuer Fruhling (απόσπασμα)
Τώρα ανοιξιάτικο
Frederic Mistral, Mireiile
Η αγάπη του Βικέντιου
Charles Guerin, A Francis Jammes
Στον Francis Jammes
Marie von Ebner-Eschenbach, Ein kleines Lied
Ένα ποιηματάκι
Emile Despax, Ultima
Ultima
Georges Rodenbach, Epilogue
Επίλογος
Francis Viele-Griffin, N'est-il une chose an monde
N'est-il une chose
Paul Verlaine, Les indolents
Οι ράθυμοι
Heinrich Heine, Sag, wo ist dein schones Liebchen
Sag, wo ist dein schones Liebchen Heinrich Heine, Sie liebten sich beide
Sie liebten sich beide
Comtesse Mathieu de Noailles, Les ombres
Οι σκιές
Paul-Jean Toulet, "Maman!... Je voudrais..."
"Maman!... Je voudrais..."
Paul-Jean Toulet, Infini, fais que je t'oubiie
Infini, fais que je t'ouble
Andre Spire, Humain! trop humain!
Ανθρώπινο! πολύ ανθρώπινο!
Laurent Tailhade, Barcarolle
Βαρκαρόλα
Jean Moreas, Les marts m'ecoutent
Les morts m'ecoutent
Jean Moreas, O toi qui sur mes jours
O toi qui sur mes jours
Jean Moreas, Tu souffres tons les maux
Tu souffres tous les maux
Francis Carco, Sourire (απόσπασμα)
Ainsi j'ai dans ma belle pipe Mathurin Regnier, Epitaphe de Regnier
Επιτάφιο
Francois Villon, Ballade des dames du temps jadis
Μπαλάντα των κυριών του παλαιού καιρού
Nicolaus Lenau, Die drei
Οι τρεις
Charles Baudelaire, Spleen
Spleen
Tristan Corbiere, Petit mort pour rire
Μικρός που πέθανε στ' αστεία

76 pages, Paperback

Published April 1, 1994

About the author

(English: Kostas_Karyotakis) Γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1896 στην Τρίπολη. Ο πατέρας του ήταν νομομηχανικός κι έτσι στα παιδικά του χρόνια, αναγκάστηκε να αλλάζει συνέχεια τόπο διαμονής. Πέρασε από το Αργοστόλι, τη Λευκάδα, τη Λάρισα, την Καλαμάτα, την Αθήνα, μέχρι και από τα Χανιά.

Από το 1912 δημοσιεύει ποιήματα σε διάφορα παιδικά περιοδικά. Αφού πήρε το δίπλωμα της Νομικής Σχολής των Αθηνών, διορίστηκε υπάλληλος στη Νομαρχία Θεσσαλονίκης. Η ελεύθερη φύση του δεν μπορούσε να δεχθεί την γραφειοκρατία της κρατικής μηχανής, την οποία και καυτηριάζει όποτε μπορεί (χαρακτηριστικό το πεζό: Κάθαρσις). Γι' αυτό και μετατέθηκε πολλές φορές διωκόμενος από ανωτέρους του. Στη διάρκεια αυτών των μεταθέσεων γνωρίζει την ανία και τη μιζέρια της επαρχίας, πράγμα που τον στιγματίζει. To Φεβρουάριο του 1919 εκδίδει την πρώτη του συλλογή: "Ο πόνος των ανθρώπων και των πραγμάτων", η οποία τυγχάνει αδιάφορης ή υποτιμιτικής κριτικής. Τον ίδιο χρόνο εκδίδει μαζί με τον φίλο του Άγη Λεβέντη (με τα ψευδώνυμα Μίμης Χλαπάτσας και Νίκος Τσαπατσούλιας, αντίστοιχα) το σατιρικό περιοδικο "Η Γάμπα", που παρά την επιτυχία του κυκλοφόρησε μόνο σε έξι τεύχη γιατί η αστυνομία απαγόρευσε την έκδοσή του. Το 1921 κυκλοφορεί τη δεύτερη συλλογή του τα "Νηπενθή". Εκείνο τον καιρό συνδέεται με την ποιήτρια Μ. Πολυδούρη, συνάδελφό του στη Νομαρχία Αττικής. Πολλοί ισχυρίζονται ότι οι σχέσεις τους ήταν ερωτικές. Το 1924 ταξιδεύει στο εξωτερικό, στην Ιταλία και τη Γερμανία. Το Δεκέμβριο του 1927 κυκλοφορεί η τελευταία του συλλογή, "Ελεγεία και Σάτιρες".

Το Φεβρουάριο του 1928 ο Καρυωτάκης αποσπάται στην Πάτρα και τον Ιούνιο στην Πρέβεζα. Από εκεί στέλνει απελπισμένα γράμματα σε συγγενείς και φίλους, περιγράφοντας την αθλιότητα που κυριαρχεί σ' αυτήν την πόλη (χαρακτηριστικό το ποίημα Πρέβεζα). Στις 21 Ιουλίου θέτει τέρμα στη ζωή του.