Ο Σαραντάρης ταύτισε τη σύντομη ζωή του με την ποίηση και την φιλοσοφία. Είχε τις ιδέες, τις αξίες, την πίστη του. Αδύναμος να υπάρξει αλλιώς, πάρα μόνο με την ποίηση. Αυτή ήταν η μόνη του γλώσσα.
Όλα για τον Σαραντάρη ήταν περιεχόμενα ενός εσωτερικού πάθους που διοχετευόταν στην ποίηση. Κόμισε με απόλυτη ευαισθησία μια λυρικότητα με υπαρξιακές και μεταφυσικές διαστάσεις στην πρωτοποριακή ποίηση του καιρού του. Ως αληθινός ποιητής, υπάρχει και μας μιλάει πάντα. Είναι το αεράκι της ζωής, η αύρα δίπλα στο ελληνικό κύμα. Ο πιο αθώος, ο πιο άδολος ποιητής μας.
Τα ιταλικά ποιήματα που συμπεριλαμβάνονται στον τόμο αυτόν γράφτηκαν σε Ελλάδα και Ιταλία από το 1931 έως και το 1940, έναν χρόνο δηλαδή πριν από τον θάνατο του ποιητή. Κρατήσαμε και στον τόμο αυτό την αντίστροφη χρονολογική σειρά της δημιουργίας των ποιημάτων, όπως και στην πρότυπη έκδοσή τους [Εστία, 1961 - στα ιταλικά, χωρίς μετάφραση] αρχίζοντας από τα τελευταία (1940) και πηγαίνοντας πίσω στον χρόνο έως τα πρώτα (1931).
Οι μεταφράσεις αφιερώνονται σε όλους εκείνους που ανακάλυψαν, προσέγγισαν, αγάπησαν και ασχολήθηκαν με τον ποιητή και το έργο του. Γιατί η ποίηση δεν έχει αναγνώστες, έχει εραστές.
IL DOLORE D'ESSERE
Il dolore d'essere uomo e piangere come una donna
Sulle rovine del tempo già posseduto;
Piangere come una donna, senza ragione
Quasi con dolcezza
E non volere vivere più la propia vita
Non volerla guadagnare la vita
Come fa l'uomo
Ο ΠΟΝΟΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ
Ο πόνος να είσαι άνδρας και να κλαις όπως μιά γυναίκα
Πάνω στα χαλάσματα του χρόνου που έχεις ήδη κατακτήσει
Να κλαις όπως η γυναίκα χωρίς αιτία
Σχεδόν γλυκά
Και να μη θέλεις να ζήσεις άλλο τη ζωή σου
Να μη θέλεις να κερδίσεις τη ζωή
Όπως θέλει ο άνδρας