ไอ้โรคจิต! คือข้อหาแรกที่มัทนาโยนให้ผู้ชายที่ช่วยเธอไว้ไม่ให้โดนอันธพาลในสถานบันเทิงตบเอา
ไม่ให้เกียรติภรรยา คือข้อหาที่สอง ที่เธอคิดตอนที่รู้ว่าเขาคือเพื่อนของเจ้านาย
พรากผู้เยาว์ คือข้อหาที่สามที่เธอมอบให้เขาในฐานะผู้ว่าจ้าง
ฆาตกร คือข้อหาที่สี่ที่เธอให้เขาเป็นผู้ต้องสงสัยหมายเลหนึ่ง โทษฐานที่เขาทำให้หัวใจดวงน้อยๆของเธอหวั่นไหว
แต่สำหรับ ภูนเรศ ธีรพฤกษา มัทนาคือทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับเขา ตั้งแต่เป็นรักแรกพบ เป็นมัณฑนากรที่เข้ามาตกแต่งและเพิ่มสีสันให้กับเขาและครอบครัว เป็นคนอวดเก่ง เป็นเด็กดื้อ เป็นผู้หญิงช่างยั่ว (โมโห)
“ฉันไปยั่วอะไรคุณ”
“ก็ที่คุณกำลังทำอยู่นี่ล่ะ เรียกว่ายั่วโมโห”
“แล้วทีคุณล่ะ อยู่ๆ ก็มาตีหน้ายักษ์ใส่ ฉันไปทำอะไรคุณ”
“คุณอยากรู้จริงๆ เหรอว่าผมไม่พอใจคุณเรื่องอะไร” ภูนเรศเข้าไปจับบ่าทั้งสองข้างของมัทนาให้หันมาเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ มองลึกเข้าไปในดวงตากลมโต
“ตอนแรกก็อยากรู้ แต่ตอนนี้ฉันไม่สนใจแล้ว” เธอบอกออกไปพร้อมกับพยายามบิดหัวไหล่ให้ออกจากมือแข็งแรงของเขาจะเอามือน้อยๆ ของตัวเองแกะมือใหญ่ก็ดูจะไม่เข้าท่า สุดท้ายก็ไม่สำเร็จเธอจึงทำได้แค่เบือนหน้าหนีสายตาคมๆ ของเขา
“แต่ผมอยากบอก”