Αντίπαλοι στην αγάπη

by Πένυ Παπαδάκη

«Είμαστε αντίπαλοι;» ρώτησε χαμογελώντας ο Δημήτρης. «Πάντα θα είμαστε. Φαντάσου να παίζατε μόνο με τον εαυτό σας. Βαρετό δε θα ήταν;» του απάντησε η Άρτεμις με νάζι.

Η τελευταία επιθυμία του Σταμάτη ήταν να βάλει τα Ρεμάλια ξανά στο παιχνίδι. Τα Ρεμάλια. Μια ποδοσφαιρική ομάδα εφήβων, που διαλύθηκε νωρίς, όπως κάθε εφηβικό όνειρο. Κι ύστερα… χάθηκαν. Τους πήρε ο χρόνος από το χέρι και τους έβαλε να παίξουν μπάλα με έναν δύσκολο κι επικίνδυνο αντίπαλο: τη γυναίκα. Δύσκολος παίκτης η γυναίκα, με όπλα άλλοτε φανερά και άλλοτε μυστικά, που τα επιστρατεύει σε κάθε αγώνα και σε κάθε ρόλο της. Είτε είναι μάνα είτε γιαγιά, είτε είναι σύζυγος ή ερωμένη, είτε κόρη ή εγγονή.

Αέναος ο αγώνας αυτός που αιώνες τώρα δίνεται μες στης ζωής το γήπεδο. Ποιος είναι ο νικητής και ποιος ο ηττημένος, καμία σημασία. Γιατί είναι ο αγώνας που μετράει! Ένα είναι σίγουρο. Μπορεί ο αγώνας να είναι γένους αρσενικού, μα η ζωή είναι πάντα γυναίκα.

280 pages, Paperback

First published January 1, 2017

About the author

Η ΠΕΝΥ ΠΑΠΑΔΑΚΗ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη αλλά μεγάλωσε στον Πειραιά. Σπούδασε λογιστική και ασχολήθηκε με το αντικείμενο των σπουδών της για είκοσι πέντε χρόνια, δίχως να επιτρέψει στους αριθμούς να επηρεάσουν το ανήσυχο πνεύμα της. Εργάστηκε επίσης για επτά χρόνια στον τομέα του μάρκετινγκ, μέχρι το 2011, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε. Μιλά αγγλικά και γερμανικά. Το 2007 έγινε μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών. Τα τελευταία χρόνια καταπιάνεται και με τη στιχουργία. Στίχους της έχουν ερμηνεύσει η Λένα Αλκαίου και ο Θοδωρής Νικολάου. Ύστερα από αρκετά χρόνια που ασχολείται με τη συγγραφή εξακολουθεί να πιστεύει πως η μεγαλύτερη δημιουργία της ζωής της είναι τα δύο παιδιά της, στα οποία σχεδόν πάντα αφιερώνει τα βιβλία της.

Reviews

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 4 out of 5]

Τα σύγχρονα ελληνικά μυθιστορήματα συνηθίζουν να επικεντρώνονται στη γυναίκα. Καλή, κακή, όμορφη, άσχημη, ευτυχισμένη, δυστυχισμένη, δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία, αρκεί να βρίσκεται στο κέντρο των εξελίξεων, να είναι η πρωταγωνίστρια μιας αφηγηματικής πορείας που μπορεί να οδηγήσει σε δεκάδες μονοπάτια. Τι γίνεται, όμως, με τον άντρα; Η υπόστασή του είναι λιγότερο σημαντική στην Τέχνη; Ο λογοτεχνικός του ρόλος, ένας ρόλος που ουσιαστικά μετουσιώνει στο χαρτί την φυσική του κατάσταση, την πραγματικότητά του, τη σημασία του στον κύκλο της ζωής, είναι λιγότερο σημαντικός; Αυτές οι σκέψεις με έχουν προβληματίσει πολλάκις στο παρελθόν, όμως η κυρία Πένυ Παπαδάκη έρχεται με το νέο της μυθιστόρημα ν' αποδείξει πως και άλλοι έχουν τους ίδιους προβληματισμούς με μένα, καθώς και την ανάγκη να μιλήσουν για όλα όσα μιλάνε και οι άλλοι, μέσα, όμως, από ένα πρίσμα διαφορετικό.

Έξι φίλοι, που στα νιάτα τους έπαιζαν σε ποδοσφαιρική ομάδα, συναντιούνται μετά από πολλά χρόνια προκειμένου να δώσουν έναν ακόμα αγώνα. Αυτή ήταν η υπόσχεση που έδωσαν στο φίλο τους, Σταμάτη, πριν αυτός φύγει από τη ζωή, χτυπημένος από τον καρκίνο. Έξι αγόρια που έγιναν άντρες και που με το πέρασμα του χρόνου, άρχισαν να ζουν μια ζωή που ίσως να μην ήταν αυτή που ονειρεύτηκαν. Μια ζωή όπου η αγάπη τους για τη μπάλα αντικαταστάθηκε με την αγάπη τους για τη γυναίκα, μια αγάπη που άλλους τους ωρίμασε και άλλους τους τσάκισε, οδηγώντας τους σε μονοπάτια σκοτεινά και δύσβατα, σε δρόμους δαιδαλώδεις από τους οποίους δεν μπορούν να ξεφύγουν. Και όμως, ο αγώνας αυτός που καλούνται να παίξουν, δεν είναι μόνο για να ικανοποιήσουν το τελευταίο αίτημα του φίλου τους. Είναι η ευκαιρία τους να κοιτάξουν πίσω, να αναγνωρίσουν τα λάθη τους, να ξαναβρούν τον εαυτό τους, ακόμα και να θυσιάσουν, αν χρειαστεί, αυτό που έχουν γι' αυτό που μπορούν να διεκδικήσουν και ν' αποκτήσουν.

Ξεκινώντας να διαβάζω το βιβλίο, και όσο συστηνόμουν με τους πρωταγωνιστές του και μάθαινα τις προσωπικές τους ιστορίες, η αρχική αίσθηση που μου δημιουργήθηκε, δεν ήταν άλλη από το ότι η συγγραφέας έχει προσεγγίσει το θέμα με μια ελαφριά διάθεση μισογυνισμού, γεγονός που δεν σας κρύβω πως με ξάφνιασε και με στεναχώρησε. Όσο, όμως, συνέχιζα την ανάγνωση, κατάλαβα πως η αρχική μου εκτίμηση δεν ήταν και η σωστή. Ναι μεν οι γυναίκες των ηρώων της είναι, στην πλειοψηφία τους, σκληρές, απόμακρες, γεμάτες αρνητικά χαρακτηριστικά, κάτι που ναι μεν τις καθιστά κάπως μονοδιάστατες αλλά σε καμία περίπτωση αδιάφορες, όμως η πρόθεση της συγγραφέως δεν είναι να δείξει απέχθεια στα πρόσωπά τους, αλλά να υπερθεματίσει την συμπάθειά της απέναντι στους άντρες ήρωές της. Άντρες που άφησαν πίσω τους τα εφηβικά παιχνίδια προς χάριν των ενήλικων, που αποδείχτηκαν πιο σκληρά και δύσκολα απ' όσο φαντάζονταν. Άντρες που αν και τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους, είχαν κάποτε δύο κοινά στοιχεία, Την αγάπη τους για τη μπάλα και όνειρα για το μέλλον τους.

Το στοιχείο αυτό που εγώ θα ήθελα να είναι λίγο διαφορετικά δουλεμένο, είναι η μορφή της αφήγησης. Θα προτιμούσα οι ιστορίες των ηρώων να μην αφηγούνταν σε παράλληλους χρόνους, αλλά να είχαν κάποια στοιχεία σύνδεσης μεταξύ τους, και όχι να γίνουν ξεχωριστά, φτάνοντας σε ένα κομβικό σημείο όπου τα νήματα των ζωών τους τέμνονται για να οδηγήσουν σ' ένα κοινό μονοπάτι. Ωστόσο, αυτό δεν αναιρεί την τρυφερότητα που απορρέει από το κείμενο, ούτε και τους βαθύτερους προβληματισμούς που αυτό προσφέρει, τόσο σε κοινωνικό, όσο και σε εσωτερικό, συναισθηματικό και ψυχαναλυτικό επίπεδο. Τα ψυχογραφήματα των τόσο διαφορετικών αυτών αντρών, ξετυλίγονται μπροστά μας με τρόπο ειλικρινή, ουσιαστικό, άμεσο, που δεν γίνεται να μην μας φέρει αντιμέτωπους με διλήμματα και συγκρούσεις των θέλω με τα πρέπει, του επιθυμώ με του μπορώ.

Μικρό σε έκταση αλλά αρκούντως περιεκτικό, το "Αντίπαλοι στην αγάπη" είναι ένα μυθιστόρημα που γεννά μέσα σου όμορφα και τρυφερά συναισθήματα, που σε προβληματίζει σε πολλαπλά επίπεδα, αλλά και που σου επιτρέπει, ειδικά αν είσαι από μία ηλικία και πάνω, να ταυτιστείς με τους ήρωες και τις ζωές τους, επειδή αυτές είναι καθόλα αληθινές, ρεαλιστικές, αυθεντικές. Είναι ένα μυθιστόρημα βγαλμένο μέσα από την ίδια τη ζωή, που σε καλεί να κοιτάξεις κατάματα τους γύρω σου, αλλά και τον εαυτό σου στον καθρέφτη, ν' αναλογιστείς τα σωστά και τα λάθη σου, τις επιλογές σου και τι θα μπορούσες να έχεις κάνει διαφορετικά, μα και ποιο είναι τελικά το μερίδιο της ευθύνης του καθενός μας, σε όλες τις πράξεις εκείνες που χώρια δεν είναι παρά μεμονωμένες στιγμές στο ατέρμονο του χρόνου, και που όλες μαζί, συνθέτουν την ίδια τη ζωή.

[Natalie · Rating 5 out of 5]

Σε αφήνει με ένα χαμόγελο στα χείλη στο τέλος! Και μου επιβεβαίωσε για ακόμα μια φορά πόσο με αγγίζει ο τρόπος γραφής της συγκεκριμένης συγγραφέως!

[Evdoxia Kolydaki · Rating 5 out of 5]

Ενα "διαφορετικό" βιβλίο....από τις ελάχιστες φορές που γυναίκα συγγραφέας με δεξιοτεχνία, λιτότητα, ρεαλισμό και οξυδέρκεια, ακόμα και ευαισθησία μπορώ να πω, αποτυπώνει με αφηγηματικό τρόπο την νοοτροπία, τις σκέψεις, τα όνειρα, τις προσδοκίες και την ψυχολογία έξι ανδρικών χαρακτήρων, από την εφηβεία τους έως την μέση ηλικία, "μεταφέροντας" μέσω της μυθοπλασίας μηνύματα, που ενώ ξεκινούν από την αιώνια διαμάχη των δύο φύλων, την διαφορετικότητα στην αντιμετώπιση της ζωής, στις συμπεριφορές, στο συναισθηματικό στοιχείο που φαινομενικά και μόνο υπερτερεί στο "αδύναμο" φύλο, καταλήγουν με έναν ιδιαίτερα ευφυή τρόπο, για να καταδείξουν πως ο χρόνος, οι συνήθειες, ο αγχώδης τρόπος ζωής και οι μικροεγωισμοί μπορεί να φθείρουν ακόμα και τις ισχυρότερες διαπροσωπικές σχέσεις (είτε συγγενικές είτε ερωτικές) καταλήγουν στο τέλος να είναι θετικά, ελπιδοφόρα, αισιόδοξα και να εστιάζουν, στη σημασία της συντροφικότητας, της συμπόρευσης, της αλληλοκατανόησης, της πραγματικής φιλίας και του σεβασμού, στην πορεία της ζωής (που είναι και αυτή θηλυκού γένους). Είναι βέβαιο, ότι κατά την ανάγνωσή του, οι περισσότεροι/ες (κρίνοντας από τον εαυτό μου πρωτίστως) θα αναγνωρίσουμε έστω και στο ελάχιστο, κάποια στοιχεία του χαρακτήρα μας και των σκέψεών μας, και αν όχι δικά μας, προσώπων που γνωρίζουμε, αγαπάμε και ανήκουν στο φιλικό ή συγγενικό μας περίγυρο. Και αυτό οφείλεται, στο αναμφισβήτητο γεγονός, ότι ο εύστοχος τίτλος του βιβλίου "Αντίπαλοι στην αγάπη" αλλά και το περιεχόμενό του, από την αρχή έως το τέλος, ανταποκρίνονται απολύτως στην πραγματική ζωή, όπου το ζητούμενο, πρέπει να είναι ο συγκερασμός και η συνύπαρξη των αντιθέτων ή και των "ετερωνύμων" που μόνο αντίθετα δεν είναι στην ουσία, γιατί πιο πολλά είναι εκείνα που ενώνουν παρά όσα "χωρίζουν". Οπως όλα της τα βιβλία, έτσι και σε αυτό, η Πένυ Παπαδάκη κάνει τη "διαφορά" προσφέροντας σε εμάς τους πιστούς αναγνώστες της, όχι μόνο ένα ενδιαφέρον λογοτεχνικό ταξίδι, αλλά και ερεθίσματα για να συλλογισθούμε και να προβληματισθούμε, για τα αληθινά και σημαντικά της ύπαρξής μας.

[Πάνος Τουρλής · Rating 4 out of 5]

Έφηβα ατίθασα παιδιά τότε, που παίζανε σε μια ποδοσφαιρική ομάδα και όταν σφύριξε η σφυρίχτρα της ζωής διαλύθηκαν σαν το όνειρο σε λαμπερό ξημέρωμα. Έξι φίλοι από την ενδεκάδα θα ξαναβρεθούν χρόνια αργότερα, με αφορμή την τελευταία επιθυμία του φίλου τους, Σταμάτη, που πέθανε από καρκίνο, να παίξουν εις μνήμην του έναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Πώς θα είναι οι ζωές τους τόσον καιρό μετά το ξύπνημα της ενήλικης ζωής τους; Τι δυσκολίες ζουν στην καθημερινότητά τους με τις γυναίκες που επέλεξαν και με τα παιδιά που μεγάλωσαν; Πόσο σημαντικός θα είναι αυτός ο αγώνας για την προσωπικότητά τους, τις φιλοδοξίες τους, τη ζωή τους;

Ας μιλήσουμε για τις ανθρώπινες σχέσεις. Όχι γύρω από ένα τραπέζι αλλά γύρω από ένα γκαζόν. Ας κοιτάξουμε την αλήθεια κατάματα και ας παραδεχτούμε τα λάθη μας. Να μην επισημάνουμε τα λάθη του άλλου αλλά να εντοπίσουμε τα δικά μας, αυτά που αποφεύγουμε να χαϊδέψουμε κι ας είναι μες στα πόδια μας. Γιατί φταίνε και οι δύο; Σε ποιον βαθμό πήρε ο ένας το λάθος του άλλου και το γιγάντωσε; Κατά πόσο αξίζει ένα βαρύ κατηγορώ στην ίδια τη ζωή και στη ρουτίνα, που σαν αυτοκόλλητες φίλες κάνουν τα δικά τους σχέδια στις πλάτες των ανυποψίαστων ανθρώπων; Η αγαπημένη συγγραφέας κυρία Πένυ Παπαδάκη είναι εδώ να καταθέσει τη δική της, διαφορετική και έμπειρη ματιά πάνω στο αιώνιο πρόβλημα των ανθρώπινων σχέσεων. Μετουσιώνει τις δικές της εμπειρίες ζωής σε μια αληθινή, ουσιαστική αφήγηση, γεμάτη ευαισθησία και οξυδέρκεια.

Ο Μιχάλης, που ζει έναν τελματωμένο γάμο με τη Νίτσα, ο Δημήτρης, που η ζωή του είναι το χατήρι της μάνας του ενώ η γυναίκα του, Άρτεμη, αγωνίζεται να ξεχωρίσει τις επιθυμίες της από τα πρέπει του νεογέννητου μωρού τους, ο άνεργος Κώστας με τη μανικιουρίστα Βάσω που έχει στρωμένο πελατολόγιο και φέρνει λεφτά στο σπίτι, κάτι που δε χάνει ευκαιρία να το χτυπάει στον άντρα της που τον κατάντησε κι αυτή κι οι κόρες της δουλικό, ο Θέμης που παντρεύτηκε την Αλίκη μόνο και μόνο για να τον βρει χρόνια μετά λίγο για τα όνειρα και τις φιλοδοξίες της και ο Φαίδωνας που διάλεξε να γίνει πατέρας με την ελαφρόμυαλη Ρέα, μια γυναίκα που τους διέλυσε λόγω των προσωπικών της επιθυμιών αλλά τα βρήκε σκούρα με την επόμενη επιλογή της ενώ χρόνια αργότερα η κόρη τους, Φωτεινή, θα ζήσει ένα σκληρό μάθημα από τον ίδιο της τον πατέρα είναι τα παιδιά που διάλεξε η συγγραφέας να φωτίσει.

Πέντε άντρες λοιπόν, πέντε άνθρωποι που ζουν με τη γυναίκα πλάι πλάι: ερωμένη, σύζυγος, πεθερά, μητέρα. Πιστοί και υπάκουοι, υπερβολικά ήρεμοι και πειθήνιοι, σκύβουν το κεφάλι και δίνουν τόπο στην οργή. Όχι για πολύ όμως. Σύντομα κάτι θα ανάψει το φιτίλι στις ζωές τους και θα φέρει τα πάνω κάτω. Για καλό; Για κακό; Ποιος ξέρει! Η κυρία Παπαδάκη έχει διαλέξει πολύ καλούς και διαφορετικούς χαρακτήρες και γύρω τους ξεδιπλώνει με τη γλαφυρή και ρεαλιστική γραφή της πάμπολλες πτυχές της σύγχρονης κοινωνικής και οικονομικής ζωής του τόπου μας. Ρεαλιστικοί διάλογοι, πειστικές καταστάσεις, τρισδιάστατοι πρωταγωνιστές και ένα έξυπνο εύρημα που θα τους φέρει αντιμέτωπους με τη ζωή τους.

Ο σκοπός της συγγραφέως δεν είναι να νουθετήσει αλλά να καταγράψει, γι’ αυτό και δεν παίρνει ξεκάθαρα θέση για όσα συμβαίνουν στην παρέα των αντρών και στους γύρω τους. Έχει αγκαλιάσει με την ίδια στοργή όλα της τα δημιουργήματα και τα κατευθύνει προς ένα καλύτερο αύριο, αρκεί από μόνοι τους να βρουν το κλειδί της ευτυχίας και να πάρουν οι ίδιοι τις ζωές στα χέρια τους, χωρίς να τους κατευθύνει η πένα της. Υμνείται η φιλία, τονίζεται η σημασία της αγάπης και όλα αυτά με αφορμή ένα παιχνίδι, γιατί ως γνωστόν οι άντρες από ένα σημείο και μετά δε μεγαλώνουν, απλώς ψηλώνουν, όπως αναφέρει και η κυρία Παπαδάκη.

Πριν τελειώσω το βιβλίο, βιάστηκα να σκεφτώ ότι οι γυναίκες που επελέγησαν είναι ίδιες και μονοδιάστατες. Κακές, στριφνές, βαρετές, μίζερες, επομένως αναρωτιόμουν γιατί να έχουν όλοι οι άντρες το ίδιο ριζικό και να μην υπάρχει κάποιος που, αν όχι ευτύχησε, τουλάχιστον δεν απέτυχε! Το φινάλε του βιβλίου όμως με αποζημίωσε και μου έδειξε πως εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ένα μισογυνικό κείμενο αλλά με ένα τρυφερό, φίλανδρο μυθιστόρημα που περιστρέφεται ες αεί γύρω από τους ίδιους άξονες: τη γυναίκα και την μπάλα. Χάρηκα που κάποιοι από την παρέα βρήκαν τον δρόμο τους, πραγματοποίησαν το όνειρό τους και είδαν τη ζωή να χαμογελάει. Αυτό έδωσε πληρότητα στο κείμενο και με βοήθησε να αγαπήσω κι άλλο τη συγγραφέα, η οποία μάλιστα πέταξε στην τελευταία σελίδα έναν τρομερό άσο, αφήνοντάς με άφωνο!

Από την άλλη, πιστεύω πως αν οι ζωές των αντρών του μυθιστορήματος πλέκονταν η μία με την άλλη και με πρωθύστερη αφήγηση, σταματώντας σε κρίσιμα σημεία για να πρχωρήσουμε με τον επόμενο χαρακτήρα, ίσως δινόταν μια καλύτερη οπτική και το κείμενο φαινόταν πιο εμπλουτισμένο και πολυδιάστατο. Με την παράλληλη εξιστόρηση των ζωών των ανδρών, ήταν σα να διάβαζα κάτι σαν διηγήματα και περίμενα να εμφανιστεί ο συνδετικός κρίκος για να αλλάξει η ρότα της αφήγησης. Υπέροχη, στρωτή γραφή, όπως προείπα, απλώς ίσως μια αλληλεπικάλυψη έδινε νέα διάσταση στην πλοκή.

Τελικά υπάρχουν αντίπαλοι στην αγάπη; Υπάρχουν νικητές και νικημένοι σε αυτό το αέναο παιχνίδι; Και η γυναίκα είναι ο διαιτητής, ο προπονητής ή ο απλός θεατής; Η κυρία Πένυ Παπαδάκη καταθέτει τη δική της ματιά σε ένα διαφορετικό, απολαυστικό μυθιστόρημα.

ΥΓ. Παράκληση, όποιος κατέγραψε το βιβλίο να διορθώσει τον τίτλο σε πεζοκεφαλαία και με τόνο, γιατί στην αρχική μου αναζήτηση δεν το έβγαλε και παραλίγο να είχαμε διπλοεγγραφή. Κανένας τίτλος στη βάση εδώ δεν είναι με κεφαλαία. Κι αν είναι, είναι από λάθος.

[Χ. ΚΟΥΡΟΥΠΑΚΗ · Rating 4 out of 5]

Ένα βιβλίο κοινωνικό, ευαίσθητο και συνάμα τρυφερό που με την πένα της η συγγραφέας μας γνωρίζει έξι φίλους που αντάμωσαν μετά από πολλά χρόνια , με αφορμή την τελευταία επιθυμία του φίλου τους, Σταμάτη, που πέθανε από καρκίνο να παίξουν εις μνήμη του ένα ποδοσφαιρικό αγώνα. Είχαν γνωριστεί όλοι τους στα εφηβικά τους χρόνια, έχοντας κοινό στοιχείο την αγάπη τους για το ποδόσφαιρο και είχαν φτιάξει όλοι μαζί μια ποδοσφαιρική ομάδα , τα Ρεμάλια. Όμως στην πορεία της ζωής τους, χάθηκαν μεταξύ τους, αφού ο καθένας τράβηξε το δρόμο του και οι υποχρεώσεις της ζωής τους άλλαξαν.
Η συγγραφέας σε κάθε ένα κεφάλαιο του βιβλίου, μας παρουσιάζει τον κάθε ένα χωριστά και την πορεία του στη ζωή. Έφτιαξαν οικογένειες, όμως τα προβλήματα της σύγχρονης εποχής μπήκαν και αυτά στη ζωή τους, όπως η κρίση, η ανεργία αλλά και η ρουτίνα και η μιζέρια και πολλά άλλα που θα καταλάβετε διαβάζοντας το βιβλίο.
Ο φίλος τους ο Σταμάτης με τον τρόπο του τους ξαναένωσε , και με πρόφαση τον ποδοσφαιρικό αγώνα , πέρα από την αμηχανία που ξαναβρέθηκαν μετά από τόσα χρόνια, θυμήθηκαν τα παλιά, και βρέθηκαν αντιμέτωποι μπροστά σε αλήθειες και λάθη που έκαναν τόσο οι ίδιοι όσο και οι σύντροφοι τους.
Μια αέναη μάχη των δύο φύλων για την επικράτηση του ενός ή του άλλου;
Ποιος θα είναι ο νικητής και ποιος ο ηττημένος;
Στο παιχνίδι της ζωής τα δύο φύλα πρέπει να είναι μαζί, σύντροφοι, συνοδοιπόροι, ισότιμοι, μια γροθιά ενωμένη για να είναι το σκορ ισόπαλο. Γιατί η αγάπη πρέπει πάντα να κερδίζει, ότι γεννιέται μέσα από την αγάπη, αξίζει να ανθίσει και να ζήσει……

[Ελενη Τοκπασιδη]

Ίσως είναι το βιβλίο για το οποίο έχω κάνει τον περισσότερο καιρό να γράψω την άποψη μου.
Ας είναι!
Ελπίζω να επανορθώσω τώρα για την μεγάλη αυτή καθυστέρηση.
Αντίπαλοι στην αγάπη.
Ο τίτλος τόσο αντιπροσωπευτικός!!
Το βιβλίο πολυεπίπεδο,με θεματολογία που δεν συναντάται συχνά.
Αφορμή της ιστορίας ένα γεγονός (και πολλά γράμματα) που προκαλεί την συνάντηση μιας παρέας φίλων ύστερα από πάρα πολλά χρόνια.
Οι ζωές τους ακολούθησαν ξεχωριστούς δρόμους.
Κάποιοι έκαναν προκοπή, όπως θα έλεγαν οι παλαιότεροι, κάποιοι δεν τα κατάφεραν τόσο καλά.
Με την επανένωση τους,τους παρακολουθούμε έναν έναν ξεχωριστά.
Πώς ο χαρακτήρας του καθ'ενός διαμόρφωσε την τύχη του.
Αν οι επιλογές τους αποδείχθηκαν σωστές ή όχι.
Πώς τα βιώματα τους καθόρισαν την πορεία τους και την κατάληξη αυτής.
Κι έπειτα,ο αγώνας ο ποδοσφαιρικός που τον χρωστάνε στον εαυτό τους.
Ο αγώνας όμως δεν αφορά μόνο στο άθλημα αυτό καθ'αυτό.
Η συγγραφέας,με ευφυΐα θαυμαστή, παραλληλίζει τους όρους του αθλήματος με τη ζωή.
Γιατί, πόσους αγώνες δεν έχουμε δώσει;
Πόσα φάουλ δεν έχουμε κάνει;
Πόσες νίκες, ήττες ή ισοπαλίες δεν έχουμε φέρει όσον αφορά τις σχέσεις μας σε όλα τα επίπεδα;
Πόσες παρατάσεις πήραμε;
Άμυνα, επίθεση.
Υποστήριξη και βοήθεια.
Διπλαρισμα και κλέψιμο.
Εντυπωσιακοί ελιγμοί.
Και γκολ!!!
Και ο αγών ξεκινά.
Η αγωνία στο κατακόρυφο.
Θα υπάρξουν νικητές και χαμένοι;
Η ουσία του ουσιαστική, καθοριστική.
Πολλά θα ξεκαθαρίσουν, ανατροπές θα συμβούν, ζωές θα αλλάξουν.
Ναι, ζωές!!!
Γιατί σε αυτό το βιβλίο, η συγγραφέας μας παρουσιάζει και την άλλη πλευρά του νομίσματος.
Αυτής των αντρών - θυμάτων.
Γιατί υπάρχουν και αυτοί.
Δεν έχουν μόνο οι γυναίκες το "προνόμιο"
Είναι και κάποιοι από αυτούς άβουλοι, διστακτικοί, φιλήσυχοι, καλόκαρδοι μα αγαπούν αληθινά.
Αποτελούν, με τις γυναίκες τους,τους "αντιπάλους στην αγάπη".
Αυτή η αιώνια μάχη για επικράτηση.
Τί γίνεται όμως εδώ;
Ποια ένστικτα θα ξυπνήσει ο αγώνας, ποια δικαιώματα χαμένα, ποια συναισθήματα καταπιεσμένα;
Ποια λαχτάρα για αναγνώριση και ανταπόδοση;
Και, στην τελικη, υπάρχει ουσιαστική αντιπαλότητα;
Βαθιά συναισθηματικό έργο, συγκινητικό, ενθαρρυντικό!!
Και αποτελεί σπάνια περίπτωση γυναίκας συγγραφέως που μπαίνει στο μυαλό, όχι ενός, αλλά πολλών αντρών, εμβαθύνει στην ψυχολογία τους, σκέφτεται και γράφει ωσάν αυτούς!!
Κλείνοντας θα ήθελα να δώσω την ταπεινή μου συμβουλή:Αν ανήκετε στο θηλυκό γένος και δεν αγαπάτε το ποδόσφαιρο ΜΗΝ διαβάσετε το οπισθόφυλλο 😄😄😄
Κατά πάσα πιθανότητα θα σας αποτρέψει από το να αποκτήσετε ένα βιβλίο , ξεχωριστό, ιδιαίτερο, σπουδαίο!!!
Αγαπημένη μου Peny Papadaki έκανα κι εγώ παραλληλισμό: Αυτόν του αρώματος και του μπουκαλιού 😉😉😉😉

[penpenwise · Rating 3 out of 5]

Πολύ απλή ιστορία, ευκολοδιάβαστη με επιπλέον credit το ότι παρά πως ειναι γραμμένο από γυναίκα συγγραφέα, έχει κεντρικούς ήρωες άντρες.