What do you think?
Rate this book
Het mooie seizoen
De onheilspellende verdwijning van een kind dat onder haar toezicht staat, zet haar leven op z’n kop.
Beatrijs, die probleemgezinnen in de hoofdstad ondersteunt, belandt vanwege het verdwenen kind in een door de media gevoede nachtmerrie van verwijt en angst. Arno, haar zoon, besluit na een vernederende ervaring met klasgenoten niet meer terug naar zijn middelbare school te gaan. Om het verzuim voor zijn moeder te verbergen duikt hij dagelijks onder in de nabijgelegen villa van Christian, een onpeilbare, alleenstaande oud-leraar.
Beatrijs, die probleemgezinnen in de hoofdstad ondersteunt, belandt vanwege het verdwenen kind in een door de media gevoede nachtmerrie van verwijt en angst. Arno, haar zoon, besluit na een vernederende ervaring met klasgenoten niet meer terug naar zijn middelbare school te gaan. Om het verzuim voor zijn moeder te verbergen duikt hij dagelijks onder in de nabijgelegen villa van Christian, een onpeilbare, alleenstaande oud-leraar.
335 pages, Paperback
First published March 2, 2017
54 people want to read
About the author
Kees van Beijnum
20 books16 followersKees van Beijnum (1954) bracht hij het grootste deel van zijn jeugd door in de cafés en hotels van zijn familie op de Amsterdamse Zeedijk. Voordat hij begin jaren negentig besloot zich aan het schrijven te wijden was hij werkzaam in de journalistiek. Zijn eerste boek Over het IJ - Een reconstructie van een moord (1991) oogstte in brede kring bewondering. 'Eindelijk een eigen equivalent van Truman Capote's In Cold Blood,' schreef René Zwaap.
Begin 1994 debuteerde Van Beijnum als prozaïst met de roman Hier zijn leeuwen, die werd genomineerd voor de Debutantenprijs en de longlist van de Libris Literatuur Prijs. Een jaar later publiceerde hij de semi-autobiografische roman Dichter op de Zeedijk, een succesvol boek dat zijn weg vond naar veel lezers en critici en werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs. In 1998 verscheen De ordening, gebaseerd op het levensverhaal van de weduwe
Rost-van Tonningen. In 2003 werd het boek verfilmd en genomineerd voor een Gouden Kalf.
De oesters van Nam Kee, Van Beijnums vierde roman, verscheen in 2000. Het is een geestig, met vaart geschreven boek over hunkering: naar waarheid, naar liefde en vooral naar echtheid. Het verscheen op de longlist van de Libris Literatuur Prijs. De boekverfilming, met in de hoofdrollen Katja Schuurman en Egbert Jan Weber, werd een groot succes. Nadat hij overstapte van Nijgh & Van Ditmar naar De Bezige Bij kwam Van Beijnum in 2002 met de roman De vrouw die alles had, in het najaar van 2004 gevolgd door Het verboden pad.
Begin 2008 stond Van Beijnum volop in de schijnwerpers met zijn roman Paradiso, die overal goed werd besproken en binnen korte tijd uitgroeide tot een bestseller. Het is het verhaal van een man die op het punt staat zijn huwelijk te verbreken als opeens zijn vrouw onvindbaar blijkt. Voordat hij haar kan verlaten, moet hij haar eerst terugvinden.
Ter gelegenheid van de Literaire boekenmaand schreef hij voor De Bijenkorf de novelle Zoon van (2009). Zijn roman Een soort familie (2011) werd juichend ontvangen en genomineerd voor de AKO Literatuurprijs.
In 2014 verscheen zijn tiende roman, De offers. NRC Handelsblad gaf vier sterren: ‘Personages om in je hart te sluiten. Een boek dat onmiddellijk ontzag inboezemt.’ In 2017 publiceerde hij Het mooie seizoen.
Begin 1994 debuteerde Van Beijnum als prozaïst met de roman Hier zijn leeuwen, die werd genomineerd voor de Debutantenprijs en de longlist van de Libris Literatuur Prijs. Een jaar later publiceerde hij de semi-autobiografische roman Dichter op de Zeedijk, een succesvol boek dat zijn weg vond naar veel lezers en critici en werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs. In 1998 verscheen De ordening, gebaseerd op het levensverhaal van de weduwe
Rost-van Tonningen. In 2003 werd het boek verfilmd en genomineerd voor een Gouden Kalf.
De oesters van Nam Kee, Van Beijnums vierde roman, verscheen in 2000. Het is een geestig, met vaart geschreven boek over hunkering: naar waarheid, naar liefde en vooral naar echtheid. Het verscheen op de longlist van de Libris Literatuur Prijs. De boekverfilming, met in de hoofdrollen Katja Schuurman en Egbert Jan Weber, werd een groot succes. Nadat hij overstapte van Nijgh & Van Ditmar naar De Bezige Bij kwam Van Beijnum in 2002 met de roman De vrouw die alles had, in het najaar van 2004 gevolgd door Het verboden pad.
Begin 2008 stond Van Beijnum volop in de schijnwerpers met zijn roman Paradiso, die overal goed werd besproken en binnen korte tijd uitgroeide tot een bestseller. Het is het verhaal van een man die op het punt staat zijn huwelijk te verbreken als opeens zijn vrouw onvindbaar blijkt. Voordat hij haar kan verlaten, moet hij haar eerst terugvinden.
Ter gelegenheid van de Literaire boekenmaand schreef hij voor De Bijenkorf de novelle Zoon van (2009). Zijn roman Een soort familie (2011) werd juichend ontvangen en genomineerd voor de AKO Literatuurprijs.
In 2014 verscheen zijn tiende roman, De offers. NRC Handelsblad gaf vier sterren: ‘Personages om in je hart te sluiten. Een boek dat onmiddellijk ontzag inboezemt.’ In 2017 publiceerde hij Het mooie seizoen.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
May 28, 2017
Als je de achterkant van het boek leest, dan denk je dat het verhaal voornamelijk gaat over Beatrijs die werkzaam is in de jeugdbescherming en wiens pupil op een kwade dag verdwijnt waardoor er voor Beatrijs een nachtmerrie begint. Maar na het lezen van het boek moet ik toegeven dat dit niet het geval is. Dat was voor mij enigszins een tegenvaller. Dat komt naar mijn idee doordat in 'Het mooie seizoen' ook de verhalen worden verteld van Arno en Christian. Voor mij voert het verhaal van Arno (de 16-jarige zoon van Beatrijs) de boventoon.
Het gaat met Christian niet goed op school: hij spijbelt, haalt slechte cijfers en gaat met de verkeerde mensen om. Zijn sores wil hij niet met zijn moeder delen. Die heeft genoeg problemen Zowel op haar werk als met haar man, de vader van Arno,
die vanwege een wereldreis tijdelijk het gezin het heeft verlaten. Op een dag ontmoet hij de zonderling Christian die ook zo het één en ander aan zijn hoofd heeft: de relatie met zijn vader die nu oud en zwak is en hem vroeger nauwelijks heeft zien staan alsmede zijn eigen mislukte huwelijk. Desondanks krijgen de twee een band met elkaar. Dan vindt er een voorval plaats waardoor Beatrijs haar rol als moeder moet herpakken.
Zodra je begint met lezen wil je weten hoe het afloopt met Beatrijs, Arno en Christian. Maar meer dan een aantal fijne
leesuurtjes heeft het boek mij helaas niet gebracht.
Het gaat met Christian niet goed op school: hij spijbelt, haalt slechte cijfers en gaat met de verkeerde mensen om. Zijn sores wil hij niet met zijn moeder delen. Die heeft genoeg problemen Zowel op haar werk als met haar man, de vader van Arno,
die vanwege een wereldreis tijdelijk het gezin het heeft verlaten. Op een dag ontmoet hij de zonderling Christian die ook zo het één en ander aan zijn hoofd heeft: de relatie met zijn vader die nu oud en zwak is en hem vroeger nauwelijks heeft zien staan alsmede zijn eigen mislukte huwelijk. Desondanks krijgen de twee een band met elkaar. Dan vindt er een voorval plaats waardoor Beatrijs haar rol als moeder moet herpakken.
Zodra je begint met lezen wil je weten hoe het afloopt met Beatrijs, Arno en Christian. Maar meer dan een aantal fijne
leesuurtjes heeft het boek mij helaas niet gebracht.
June 4, 2017
In het mooie seizoen staan drie personages in het voetlicht:
Van Arno, een jongen van 15, komen we wel het meeste te weten. Zijn vader is op reis en zijn moeder wordt opgezwolgen door haar werk, een verantwoordelijke job als gezinshulp. Hij heeft het moeilijk op school, staat er als laagste in de rangorde en wordt gepest. Als het na een bepaalde situatie niet meer gaat, begint hij te spijbelen en komt hij in de problemen. Hij duikt af en toe onder in de grote villa waar Christian Beckman woont. Zijn vrienden en klasgenoten, Pablo enerzijds, en een groepje rond Milo anderzijds, zijn ook niet echt diegenen aan wie hij zich kan optrekken.
Christian is een ex-leraar die is teruggekeerd naar Nieuw Sloten, als zijn vader een ongeluk heeft gehad en moet worden opgenomen in een verzorgingstehuis, en in de villa van zijn vader gaat wonen. Zijn appartementje in Amsterdam heeft hij verlaten evenals zijn vriendin met wie hij op het punt stond een B&B te openen in Groningen, wat hem een financiële kater heeft opgeleverd. Hij krijgt er de erfenis inclusief administratieve rompslomp bij om zich doorheen te worstelen.
Christian en Arno zijn beide in zichzelf gekeerde personen die op de één of andere manier wel met elkaar in contact komen en fungeert het huis van Christian even als rustplaats voor Arno.
Beatrijs is de moeder van Arno, die als gezinshulp en voogd van kinderen die opgroeien in moeilijke gezinsomstandigheden, heel wat belangrijke beslissingen moet nemen en telkens opnieuw bepaalde afwegingen moet maken. Ze houdt echter van haar job en slaat daarvoor zelfs een uitnodiging van haar man af om een wereldreis te maken die veel relaxeter in het leven staat. Van haar komen we in feite het minste te weten, ook al omdat sommige van haar ervaringen eerder aan de oppervlakte blijven.
Het mooie seizoen is een mooi boek waarin onmacht en onvermogen centraal staan, en dat je wat ongemakkelijk achter laat. Hoe kunnen mensen na enkele moeilijkheden de draad terug opnemen, hoe sta je in het leven en wat wil je ermee bereiken? Terwijl Arno droomt van een succesvolle carrière in de voetsporen van onder andere Steve Jobs, heeft Christian zich door het afzetten tegen zijn vader, een succesvolle filmproducent in zijn jongere jaren, eerder tevreden gesteld met de dagelijkse gelukkige momenten in zijn leven, en wil hij zeker geen publieke aandacht op hem gericht krijgen. Ook de mislukte relatie met zijn ex-vriendin probeert hij een plaats te geven in de redenering dat het ‘allemaal zo heeft moeten zijn’. Vechten zoals zijn vader kan hij niet.
Tenslotte heeft Beatrijs moeite om haar gezins- en professionele leven in evenwicht te houden als er een promotie in het vizier komt. Het aangekaarte onderscheid tussen haar min of meer geslaagde job als gezinshulp, dat nu wel wat van haar pluimen verliest, steekt af bij haar gefaalde hulp voor haar eigen zoon. Mislukte communicatie en het mislukte eigen gezinsgeluk zijn opnieuw thema’s die nog maar eens een goed verhaal katalyseren.
Wat me wel verrast heeft, is het verschil tussen de volwassen gedachtegang van Arno over heel wat zaken en daartegenover zijn ietwat klunzige niet zo intelligente manier om zich in stand te kunnen houden in zijn school en ook de tienertaal die dit personage hanteert in zijn dialogen met vrienden, die hij in zijn gedachten totaal niet hanteert. Is dit omdat hij een rolletje speelt en hij zich minder slim voordoet dan hij is, omdat zijn woorden er anders uitkomen dan hij wilt, of omdat er toch minder is gelet door de schrijver op de realistische gedachten en emoties van een opgroeiende tiener? Hoe kan ik anders volgende woorden begrijpen over internationale politiek, die perfect verwoorden wat ik pas ongeveer als opgroeiende 25-jarige aanvoelde en mij toevallig onlangs nog eens in het gezicht werden gewreven: “Zijn opvoeding stond in het teken van verdraagzaamheid en begrip voor buitenlanders. Nooit heeft iemand erbij verteld dat het niet een verschil van politiek of religieus inzicht is dat haat oproept, maar dat het allemaal juist met die haat begint. Naar objectieve maatstaven is hij een racist. Niet altijd gelukkig.” (Hier gaat het over zijn omgang met Milo en de andere “mocro’s” een term die ik als Vlaamse trouwens niet kende.)
In de samenvatting van het boek, wordt er ook meer nadruk op het ongeluk van Beatrijs gelegd dat voor wat mij betreft toch minder aan bod komt in dit boek. Net de gevolgen door het gemis van zijn moeder (en vader) voor Arno worden meer in de kijker gezet. Het geeft aan dat we dikwijls het onvermogen bij anderen sneller inzien, en dat we blinder zijn voor de balk in het eigen oog.
De vertwijfeling van de personages wordt aan het einde niet echt opgelost, wat een realistische kijk op deze problematiek biedt na slechts een aantal maanden, de duurtijd van dit verhaal, maar waardoor er maar weinig schot in hun ontwikkeling komt doorheen het boek. Ergens is dat het ongemakkelijke maar ook het vervelende aan dit boek: niets menselijks is ons vreemd.
Van Arno, een jongen van 15, komen we wel het meeste te weten. Zijn vader is op reis en zijn moeder wordt opgezwolgen door haar werk, een verantwoordelijke job als gezinshulp. Hij heeft het moeilijk op school, staat er als laagste in de rangorde en wordt gepest. Als het na een bepaalde situatie niet meer gaat, begint hij te spijbelen en komt hij in de problemen. Hij duikt af en toe onder in de grote villa waar Christian Beckman woont. Zijn vrienden en klasgenoten, Pablo enerzijds, en een groepje rond Milo anderzijds, zijn ook niet echt diegenen aan wie hij zich kan optrekken.
Christian is een ex-leraar die is teruggekeerd naar Nieuw Sloten, als zijn vader een ongeluk heeft gehad en moet worden opgenomen in een verzorgingstehuis, en in de villa van zijn vader gaat wonen. Zijn appartementje in Amsterdam heeft hij verlaten evenals zijn vriendin met wie hij op het punt stond een B&B te openen in Groningen, wat hem een financiële kater heeft opgeleverd. Hij krijgt er de erfenis inclusief administratieve rompslomp bij om zich doorheen te worstelen.
Christian en Arno zijn beide in zichzelf gekeerde personen die op de één of andere manier wel met elkaar in contact komen en fungeert het huis van Christian even als rustplaats voor Arno.
Beatrijs is de moeder van Arno, die als gezinshulp en voogd van kinderen die opgroeien in moeilijke gezinsomstandigheden, heel wat belangrijke beslissingen moet nemen en telkens opnieuw bepaalde afwegingen moet maken. Ze houdt echter van haar job en slaat daarvoor zelfs een uitnodiging van haar man af om een wereldreis te maken die veel relaxeter in het leven staat. Van haar komen we in feite het minste te weten, ook al omdat sommige van haar ervaringen eerder aan de oppervlakte blijven.
Het mooie seizoen is een mooi boek waarin onmacht en onvermogen centraal staan, en dat je wat ongemakkelijk achter laat. Hoe kunnen mensen na enkele moeilijkheden de draad terug opnemen, hoe sta je in het leven en wat wil je ermee bereiken? Terwijl Arno droomt van een succesvolle carrière in de voetsporen van onder andere Steve Jobs, heeft Christian zich door het afzetten tegen zijn vader, een succesvolle filmproducent in zijn jongere jaren, eerder tevreden gesteld met de dagelijkse gelukkige momenten in zijn leven, en wil hij zeker geen publieke aandacht op hem gericht krijgen. Ook de mislukte relatie met zijn ex-vriendin probeert hij een plaats te geven in de redenering dat het ‘allemaal zo heeft moeten zijn’. Vechten zoals zijn vader kan hij niet.
Tenslotte heeft Beatrijs moeite om haar gezins- en professionele leven in evenwicht te houden als er een promotie in het vizier komt. Het aangekaarte onderscheid tussen haar min of meer geslaagde job als gezinshulp, dat nu wel wat van haar pluimen verliest, steekt af bij haar gefaalde hulp voor haar eigen zoon. Mislukte communicatie en het mislukte eigen gezinsgeluk zijn opnieuw thema’s die nog maar eens een goed verhaal katalyseren.
Wat me wel verrast heeft, is het verschil tussen de volwassen gedachtegang van Arno over heel wat zaken en daartegenover zijn ietwat klunzige niet zo intelligente manier om zich in stand te kunnen houden in zijn school en ook de tienertaal die dit personage hanteert in zijn dialogen met vrienden, die hij in zijn gedachten totaal niet hanteert. Is dit omdat hij een rolletje speelt en hij zich minder slim voordoet dan hij is, omdat zijn woorden er anders uitkomen dan hij wilt, of omdat er toch minder is gelet door de schrijver op de realistische gedachten en emoties van een opgroeiende tiener? Hoe kan ik anders volgende woorden begrijpen over internationale politiek, die perfect verwoorden wat ik pas ongeveer als opgroeiende 25-jarige aanvoelde en mij toevallig onlangs nog eens in het gezicht werden gewreven: “Zijn opvoeding stond in het teken van verdraagzaamheid en begrip voor buitenlanders. Nooit heeft iemand erbij verteld dat het niet een verschil van politiek of religieus inzicht is dat haat oproept, maar dat het allemaal juist met die haat begint. Naar objectieve maatstaven is hij een racist. Niet altijd gelukkig.” (Hier gaat het over zijn omgang met Milo en de andere “mocro’s” een term die ik als Vlaamse trouwens niet kende.)
In de samenvatting van het boek, wordt er ook meer nadruk op het ongeluk van Beatrijs gelegd dat voor wat mij betreft toch minder aan bod komt in dit boek. Net de gevolgen door het gemis van zijn moeder (en vader) voor Arno worden meer in de kijker gezet. Het geeft aan dat we dikwijls het onvermogen bij anderen sneller inzien, en dat we blinder zijn voor de balk in het eigen oog.
De vertwijfeling van de personages wordt aan het einde niet echt opgelost, wat een realistische kijk op deze problematiek biedt na slechts een aantal maanden, de duurtijd van dit verhaal, maar waardoor er maar weinig schot in hun ontwikkeling komt doorheen het boek. Ergens is dat het ongemakkelijke maar ook het vervelende aan dit boek: niets menselijks is ons vreemd.
April 23, 2025
Het concept van de verhaalstructuur remt het boek een beetje. Het verhaal van beatrijs voegt eigenlijk niet zo heul veel toe terwijl het op zichzelf best interessant is. Gewoon een niet al te goed uitgewerkt verhaal waardoor er doorheen komen nog best een uitdaging is
May 14, 2017
Weer een heel boeiende roman , bijzonder goed geschreven.
October 2, 2018
Dit had een meer dan prima roman kunnen zijn, ware het niet dat de verhaallijn van Arno de plank volledig misslaat. Dat ligt niet per se aan het plot maar meer aan het taalgebruik wat zo graag hip wil zijn en daardoor houterig wordt. Ook vond ik de Marokkaanse personages wat stereotiep en gaan mijn haren heel erg overeind staan als er steeds met homo's wordt gescholden zonder functie (dit heeft natuurlijk nooit een functie maar ik zie hier een Carry Slee boek in). Ik vond de verhaallijnen van Beatrijs en Christian juist sterk en meeslepend dus al met al een beetje jammer gewoon.
May 26, 2019
De actualiteit van het werk van Van Beijnum trekt me altijd erg aan. In dit boek is dit weer het geval. Echt een roman van nu. Daarnaast heeft het boek een sterk plot. Kortom: interessant, prikkelend en spannend.
November 14, 2024
Het gaat eigenlijk meer over Arno dan over Beatrijs. Door de samenvatting op de achterzijde heb ik mezelf op het verkeerde been gezet. Leuk om de wisselingen te zien qua perspectief in de hoofdstukken. Aangenaam boek om te lezen.
August 3, 2017
Na pagina 50 gestopt. Sprak me totaal niet aan. Voelde eigenlijk alleen maar irritatie.
February 3, 2018
Mooie verhaallijnen. Leest makkelijk
May 15, 2019
Stelt weinig voor helaas. Heb betere boeken van Kees van Beijnum gelezen.
February 10, 2021
Zo veel mislukkingen en problemen in één verhaal vond ik gewoon té. bovendien heb ik me enorm gestoord aan het taalgebruik en kon ik de straattaal niet waarderen. Eigenlijk 2 1/2 sterren.
December 11, 2021
Mooi boek met verschillende (vaak) herkenbare verhaallijnen.
Vaak wilde ik het verhaal niet uitlezen, omdat ik het einde niet wil weten.
Uiteindelijk is het verhaal, mooier dan het plot. Maar toch een aanrader.
Vaak wilde ik het verhaal niet uitlezen, omdat ik het einde niet wil weten.
Uiteindelijk is het verhaal, mooier dan het plot. Maar toch een aanrader.
April 24, 2025
saai boek, geen aanrader... eerste helft kwam ik voor geen meter doorheen
May 7, 2018
Het verhaal van Het mooie seizoen viel me tegen. De zinsopbouw en het taalgebruik vond ik niet fijn.(veel straattaal zorgde er bij mij voor dat het juist ongeloofwaardiger overkwam. Wanneer het gaat over een jongen in de vierde met Marokkaanse vrienden, kan ik me wel een voorstelling maken van hoe ze praten. Het gebruik van straattaal benadrukte iets wat niet nodig is in mijn ogen.)
Het verhaal zelf vond ik mager. De gemoedstoestand van de jongen werd teveel beschreven, hoe hij zich voelde en wat hij dacht, waardoor je als lezer geen ruimte meer hebt om de conclusies zelf te trekken. Ik miste het show don't tell bij dit karakter.
Het vorige boek dat ik van Van Beijnum heb gelezen, De offers, vond ik veel mooier en beeldender geschreven. Het personage van Beckman vond ik wel treffend, de laatste der Mohikanen, voor wie er in deze tijd steeds minder ruimte lijkt te zijn. Heel spijtig, dus goed dat daarover geschreven wordt!
Het verhaal zelf vond ik mager. De gemoedstoestand van de jongen werd teveel beschreven, hoe hij zich voelde en wat hij dacht, waardoor je als lezer geen ruimte meer hebt om de conclusies zelf te trekken. Ik miste het show don't tell bij dit karakter.
Het vorige boek dat ik van Van Beijnum heb gelezen, De offers, vond ik veel mooier en beeldender geschreven. Het personage van Beckman vond ik wel treffend, de laatste der Mohikanen, voor wie er in deze tijd steeds minder ruimte lijkt te zijn. Heel spijtig, dus goed dat daarover geschreven wordt!
Displaying 1 - 14 of 14 reviews