What do you think?
Rate this book
Η αποικία της λήθης
Λέρος 1975. Ένα αρματαγωγό του Πολεμικού Ναυτικού προσεγγίζει το λιμάνι του μικρού, ακριτικού νησιού. Μέσα του, δεμένοι χειροπόδαρα, άντρες και γυναίκες, επιβάτες σε ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή με προορισμό την «Αποικία», όπως αποκαλούν οι ντόπιοι το ίδρυμα, που, παρά την αποστροφή που τους προκαλεί, τους εξασφαλίζει το ψωμί τους.
Ανάμεσα στα ανθρώπινα ράκη που καταφθάνουν στο νησί είναι και ο δεκαεξάχρονος Άλκης. Ο δικός του εγκλεισμός όμως, όπως και κάποιων άλλων που νοσηλεύονται στη Λέρο, ουδεμία σχέση έχει με κάποια ψυχική ασθένεια. Οικογενειακά μυστικά που δεν μπορούν να βγουν στο φως της συντηρητικής κοινωνίας, ανίερα ερωτικά πάθη και αναπηρίες κάθε μορφής θάβονται εκεί μια για πάντα. Άνθρωποι ξεγραμμένοι, με το κλειδί της τύχης τους πεταμένο στα αζήτητα, καλούνται να συμβιώσουν σε ένα περιβάλλον εχθρικό και τρομακτικό συνάμα.
Χρόνια αργότερα, η νεαρή Έλλη προσπαθεί απεγνωσμένα να ξεδιαλύνει το θολό παρελθόν της οικογένειάς της. Εγκλωβισμένη σε έναν κυκεώνα σκοτεινών μυστικών, αμφιταλαντεύεται μεταξύ αλήθειας και ψέματος, έρωτα και απελπισίας. Η Έλλη παλεύει να καταλάβει, να συγχωρέσει, να προχωρήσει. Μονάχα όμως η αλήθεια, όσο σκληρή κι αν είναι, μπορεί να της χαρίσει μια φυσιολογική ζωή. Γιατί είναι πολύ άσχημο να μην έχει κανείς μέλλον, είναι όμως κυριολεκτικά αφόρητο το να μην έχει παρελθόν.
Ανάμεσα στα ανθρώπινα ράκη που καταφθάνουν στο νησί είναι και ο δεκαεξάχρονος Άλκης. Ο δικός του εγκλεισμός όμως, όπως και κάποιων άλλων που νοσηλεύονται στη Λέρο, ουδεμία σχέση έχει με κάποια ψυχική ασθένεια. Οικογενειακά μυστικά που δεν μπορούν να βγουν στο φως της συντηρητικής κοινωνίας, ανίερα ερωτικά πάθη και αναπηρίες κάθε μορφής θάβονται εκεί μια για πάντα. Άνθρωποι ξεγραμμένοι, με το κλειδί της τύχης τους πεταμένο στα αζήτητα, καλούνται να συμβιώσουν σε ένα περιβάλλον εχθρικό και τρομακτικό συνάμα.
Χρόνια αργότερα, η νεαρή Έλλη προσπαθεί απεγνωσμένα να ξεδιαλύνει το θολό παρελθόν της οικογένειάς της. Εγκλωβισμένη σε έναν κυκεώνα σκοτεινών μυστικών, αμφιταλαντεύεται μεταξύ αλήθειας και ψέματος, έρωτα και απελπισίας. Η Έλλη παλεύει να καταλάβει, να συγχωρέσει, να προχωρήσει. Μονάχα όμως η αλήθεια, όσο σκληρή κι αν είναι, μπορεί να της χαρίσει μια φυσιολογική ζωή. Γιατί είναι πολύ άσχημο να μην έχει κανείς μέλλον, είναι όμως κυριολεκτικά αφόρητο το να μην έχει παρελθόν.
416 pages, Paperback
Published January 1, 2016
1 person is currently reading
92 people want to read
About the author
Κλαίρη Θεοδώρου
24 books55 followersΗ Κλαίρη Θεοδώρου γεννήθηκε στην Ελλάδα και πέρασε τα πρώτα παιδικά της χρόνια στη Γερμανία. Ζει στην Αθήνα με τον άντρα της και τα τέσσερα σκυλιά τους και λατρεύει τα ταξίδια. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Γερμανικής Γλώσσας και Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών και έχει πραγματοποιήσει μεταπτυχιακές σπουδές στη Διδακτική Ξένων Γλωσσών και την Εκπαιδευτική Αξιολόγηση. Επίσης έχει σπουδάσει φωτογραφία κι έχει εργαστεί ως φωτογράφος και συντάκτρια σε ελληνικά περιοδικά. Σήμερα εργάζεται σε σχολεία της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, ενώ παράλληλα ασχολείται με την καλλιτεχνική φωτογραφία, συμμετέχοντας σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 34 reviews
December 11, 2019
Με απορρόφησε πολύ όσο το διάβαζα, είναι θα μπορούσα να πω ένα καινούριο διαμαντάκι της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας, κυρίως όσον αφορά τα κοινωνικά μυθιστορήματα.
Όταν το πήρα πίστευα ότι θα διαβάσω ένα μυθιστόρημα κατά κύριο λόγο ιστορικό, ή με βασική ιστορία την καθημερινότητα των κατοίκων της "αποικίας" στη Λέρο, όμως κατά τη γνώμη μου πρόκειται για κοινωνικό μυθιστόρημα που μας δίνει πολλά στοιχεία για την ιστορία και τη ζωή των ψυχασθενών στο ίδρυμα της Λέρου.
Νιώθω υποχρεωμένη να ξεκινήσω αναφέροντας το πιο σημαντικό από όλα για εμένα: την ιστορία διηγούνται σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση όλοι οι βασικοί πρωταγωνιστές της ιστορίας. Ο καθένας διηγείται το κομμάτι της πλοκής που τον αφορά, και όλες οι διηγήσεις είναι γραμμένες με τόση τέχνη που πολύ εύκολα καταλαβαίνει ο αναγνώστης ποιός μιλάει κάθε φορά. Πάρα πολύ μου άρεσε επίσης η εναλλαγή ανάμεσα στο παρόν και στο παρελθόν, οι εναλλαγές είναι άψογες χρονικά και καλύπτουν όλη την ιστορία. Σίγουρα αξίζουν συγχαρητήρια στη συγγραφέα.
Οι πληροφορίες που δίνει για τη ζωή στην "αποικία"...είναι φριχτές, όπως αναμενόταν. Το πιο τρομακτικό από όλα είναι ότι όλα αυτά συνέβαιναν στο κοντινό παρελθόν, πολλοί από εμάς ζούσαμε μια όμορφη καθημερινότητα στην πολιτισμένη Ελλάδα μας και ένα βήμα πιο πέρα (εντός της χώρας) συνέβαιναν τα όσα περιγράφονται. Με αυτό εννοώ ότι όσα διάβαζα θα μου φαινόταν φυσιολογικά αν αφορούσαν εποχές γύρω στο Μεσαίωνα, αλλά όχι, συνέβαιναν μέχρι τη δεκαετία του 90!!!!
Όσον αφορά το κοινωνικό τμήμα της ιστορίας ήταν επίσης ωραίο και καλογραμμένο, καταπιάστηκε με πολλά κοινωνικά θέματα χωρίς όμως να γίνει μελόδραμα ή να εκβιάσει τη συγκίνηση.
Είναι όμορφο, πολύ καλογραμμένο, διαβάζεται εύκολα και κρατάει το ενδιαφέρον σε όλη τη διάρκειά του.
http://kiallovivlio.blogspot.gr/
Όταν το πήρα πίστευα ότι θα διαβάσω ένα μυθιστόρημα κατά κύριο λόγο ιστορικό, ή με βασική ιστορία την καθημερινότητα των κατοίκων της "αποικίας" στη Λέρο, όμως κατά τη γνώμη μου πρόκειται για κοινωνικό μυθιστόρημα που μας δίνει πολλά στοιχεία για την ιστορία και τη ζωή των ψυχασθενών στο ίδρυμα της Λέρου.
Νιώθω υποχρεωμένη να ξεκινήσω αναφέροντας το πιο σημαντικό από όλα για εμένα: την ιστορία διηγούνται σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση όλοι οι βασικοί πρωταγωνιστές της ιστορίας. Ο καθένας διηγείται το κομμάτι της πλοκής που τον αφορά, και όλες οι διηγήσεις είναι γραμμένες με τόση τέχνη που πολύ εύκολα καταλαβαίνει ο αναγνώστης ποιός μιλάει κάθε φορά. Πάρα πολύ μου άρεσε επίσης η εναλλαγή ανάμεσα στο παρόν και στο παρελθόν, οι εναλλαγές είναι άψογες χρονικά και καλύπτουν όλη την ιστορία. Σίγουρα αξίζουν συγχαρητήρια στη συγγραφέα.
Οι πληροφορίες που δίνει για τη ζωή στην "αποικία"...είναι φριχτές, όπως αναμενόταν. Το πιο τρομακτικό από όλα είναι ότι όλα αυτά συνέβαιναν στο κοντινό παρελθόν, πολλοί από εμάς ζούσαμε μια όμορφη καθημερινότητα στην πολιτισμένη Ελλάδα μας και ένα βήμα πιο πέρα (εντός της χώρας) συνέβαιναν τα όσα περιγράφονται. Με αυτό εννοώ ότι όσα διάβαζα θα μου φαινόταν φυσιολογικά αν αφορούσαν εποχές γύρω στο Μεσαίωνα, αλλά όχι, συνέβαιναν μέχρι τη δεκαετία του 90!!!!
Όσον αφορά το κοινωνικό τμήμα της ιστορίας ήταν επίσης ωραίο και καλογραμμένο, καταπιάστηκε με πολλά κοινωνικά θέματα χωρίς όμως να γίνει μελόδραμα ή να εκβιάσει τη συγκίνηση.
Είναι όμορφο, πολύ καλογραμμένο, διαβάζεται εύκολα και κρατάει το ενδιαφέρον σε όλη τη διάρκειά του.
http://kiallovivlio.blogspot.gr/
November 15, 2017
Για λόγους που δεν χρειάζεται να αναλύσω τη δεδομένη στιγμή, έχω μια αρκετά καλή γνώση της ιστορίας του νησιού της Λέρου. Γνωρίζω καλά τις ομορφιές του τόπου, αλλά και τα μελανά του σημεία ή, τουλάχιστον, εκείνα που κάποιοι δεν γνωρίζουν, ή που είναι κολλημένοι σε προκαταλήψεις του κάποτε, θεωρώντας τα μελανά. Ένα απ' αυτά είναι η ύπαρξη ενός εκ των μεγαλυτέρων, στην Ελλάδα, ψυχιατρικών ιδρυμάτων, το οποίο εδώ και δεκαετίες φιλοξενεί χιλιάδες ψυχές, βασανισμένες θα έλεγε κανείς, που νοσούν από διάφορες ψυχικές παθήσεις, αν και πίσω από τις πόρτες του, ειδικά τα παλαιότερα χρόνια, βρέθηκαν και άνθρωποι που η θέση τους δεν ήταν εκεί. Με το νησί αυτό, λοιπόν, και τα μυστικά που κρύφτηκαν πίσω από τις πόρτες του ασύλου του, καταπιάστηκε στο πρώτο της μυθιστόρημα η Κλαίρη Θεοδώρου, προσφέροντάς μας ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα της χρονιάς που πέρασε.
Παίρνοντας κανείς στα χέρια του την "Αποικία της λήθης", στο πίσω μέρος του μυαλού του, έστω και ασυνείδητα, έχει την ιδέα πως θα διαβάσει ένα ιστορικό μυθιστόρημα. Αυτό στέκει εν μέρει, όμως, αν το σκεφτούμε λίγο καλύτερα, συνειδητοποιούμε πως το παρελθόν με το οποίο καταπιάνεται δεν είναι και τόσο μακρινό από το σήμερα, και πως, ουσιαστικά, μόνο μια ανάσα μάς χωρίζει απ' αυτό. Και η συνειδητοποίηση αυτή έρχεται σκληρά και βίαια και σε σοκάρει, σε κάνει ν' απορείς, να συγχύζεσαι, να θυμώνεις, ν' αμφιβάλλεις για την ανθρώπινη ηθική και τις αξίες που μας χαρακτηρίζουν, ή που θα έπρεπε να μας χαρακτηρίζουν, ακόμα και για την παντελή απουσία αυτών κατά συνθήκες -όταν αυτές, δηλαδή, μας προτρέπουν να κοιτάξουμε το δικό μας το καλό ακόμα και εις βάρος κάποιου άλλου. Και κάπου εκεί είναι που ξεκινάει το κοινωνικό δράμα και η ανάπτυξη αυτού.
Η συγγραφέας έχει μελετήσει ιδιαιτέρως τις συνθήκες που επικρατούσαν στο ψυχιατρείο της Λέρου, πράγμα που όπως προείπα, μπορώ να το επιβεβαιώσω γνωρίζοντας αρκετά πράγματα εκ των έσω σχετικά με την πραγματική κατάσταση. Και πιστέψτε με, η κυρία Θεοδώρου διόλου δεν ωραιοποιεί τις καταστάσεις, αντιθέτως τις παρουσιάζει μέσα από ένα πρίσμα ρεαλισμού και ωμής προσέγγισης, ίσως σκληρής κάποιες φορές, αλλά άκρως αληθινή και ειλικρινή. Αυτό μας επιτρέπει να έχουμε μια πολύ ξεκάθαρη εικόνα των συνθηκών, αλλά και των υπό μέρους ιστοριών που συνθέτουν το σύνολο του μυθιστορήματος αυτού, γεγονός που μας αφήνει την ελευθερία να εκτιμήσουμε καλύτερα τις καταστάσεις, αλλά και να προβληματιστούμε απ' αυτές. Γιατί, στις πιο κρίσιμες ώρες, εκείνες τις ώρες που ο καθένας από εμάς έρχεται σε σύγκρουση με τον ίδιο του τον εαυτό, αλλά και με τον κόσμο γύρω του, είναι που καλούμαστε ν' αποφασίσουμε ποιοι είμαστε, να κάνουμε την αυτοκριτική μας, να παραδεχτούμε ποια είναι η θέση των άλλων στη ζωή μας και ποια θέλουμε να είναι η δική μας μέσα σ' αυτόν τον κύκλο που μοιάζει να μένει πάντα ανοιχτός.
Όσο αληθοφανής, όμως, είναι η ιστορία, άλλα τόσο είναι και οι χαρακτήρες που πρωταγωνιστούν σ' αυτήν. Τόσο ετερόκλητοι κι ωστόσο, την ίδια στιγμή, έχουν τόσα κοινά, τόσες κοινές αγωνίες, φόβους, ανάγκες, επιθυμίες. Ίσως γιατί οι άνθρωποι είμαστε φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό και τα όνειρά μας, επίσης. Υπέροχα, συγκινητικά αναπτυγμένα ψυχογραφήματα, τα οποία ακολουθούν διαδρομές τις οποίες δεν μπορείς να μην ακολουθήσεις κι εσύ, αφήνοντας τον εαυτό σου να παρασυρθεί, να ταυτιστεί, να νιώσει, να ευαισθητοποιηθεί βαθιά, όχι μόνο σε κοινωνικό, αλλά και σε ανθρώπινο επίπεδο. Χαρακτήρες πολυεπίπεδοι, που στο διάβα τους συναντούν δεκάδες σκοπέλους χωρίς, ωστόσο, να παραδίδουν τα όπλα, χωρίς να παραδίδουν τη ζωή τους, ακόμα και τις στιγμές που μοιάζουν να λυγίζουν. Γιατί βαθιά μες την ψυχή τους, έχουμε αρετή και τόλμη, δύναμη και θέληση, ψυχή και συναισθήματα.
"Η αποικία της λήθης" είναι ένα αρκετά διαφορετικό μυθιστόρημα απ' αυτά που έχουμε συνηθίσει να διαβάζουμε τα τελευταία χρόνια από νέους Έλληνες συγγραφείς, είναι ένα εγχείρημα διόλου εύκολο, και την ίδια στιγμή, είναι ένα αποτέλεσμα εξαιρετικά πετυχημένο κι ενδιαφέρον, που δύσκολα θ' αφήσει ασυγκίνητο ακόμα και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη. Δυνατό, ανθρώπινο, ειλικρινές, σκληρό μα συνάμα αληθινό, το μυθιστόρημα αυτό θυμίζει αρκετά στα σημεία του αρχαία τραγωδία, αφού κανείς δεν μπορεί να πάει κόντρα στο γραμμένο του, κανείς δεν περνάει αλώβητος από τις Συμπληγάδες που του επιφυλάσσει η ζωή, όμως αυτή κάποια στιγμή η ώρα της κάθαρσης, έστω κι αν αυτή δεν έρχεται εύκολα ή μ' ένα ιδανικό φινάλε. Ένα βιβλίο που αγάπησα, που με συγκίνησε βαθιά, ένα βιβλίο που με κέρδισε με τη διαφορετικότητά του και τον χαρακτήρα του.
Παίρνοντας κανείς στα χέρια του την "Αποικία της λήθης", στο πίσω μέρος του μυαλού του, έστω και ασυνείδητα, έχει την ιδέα πως θα διαβάσει ένα ιστορικό μυθιστόρημα. Αυτό στέκει εν μέρει, όμως, αν το σκεφτούμε λίγο καλύτερα, συνειδητοποιούμε πως το παρελθόν με το οποίο καταπιάνεται δεν είναι και τόσο μακρινό από το σήμερα, και πως, ουσιαστικά, μόνο μια ανάσα μάς χωρίζει απ' αυτό. Και η συνειδητοποίηση αυτή έρχεται σκληρά και βίαια και σε σοκάρει, σε κάνει ν' απορείς, να συγχύζεσαι, να θυμώνεις, ν' αμφιβάλλεις για την ανθρώπινη ηθική και τις αξίες που μας χαρακτηρίζουν, ή που θα έπρεπε να μας χαρακτηρίζουν, ακόμα και για την παντελή απουσία αυτών κατά συνθήκες -όταν αυτές, δηλαδή, μας προτρέπουν να κοιτάξουμε το δικό μας το καλό ακόμα και εις βάρος κάποιου άλλου. Και κάπου εκεί είναι που ξεκινάει το κοινωνικό δράμα και η ανάπτυξη αυτού.
Η συγγραφέας έχει μελετήσει ιδιαιτέρως τις συνθήκες που επικρατούσαν στο ψυχιατρείο της Λέρου, πράγμα που όπως προείπα, μπορώ να το επιβεβαιώσω γνωρίζοντας αρκετά πράγματα εκ των έσω σχετικά με την πραγματική κατάσταση. Και πιστέψτε με, η κυρία Θεοδώρου διόλου δεν ωραιοποιεί τις καταστάσεις, αντιθέτως τις παρουσιάζει μέσα από ένα πρίσμα ρεαλισμού και ωμής προσέγγισης, ίσως σκληρής κάποιες φορές, αλλά άκρως αληθινή και ειλικρινή. Αυτό μας επιτρέπει να έχουμε μια πολύ ξεκάθαρη εικόνα των συνθηκών, αλλά και των υπό μέρους ιστοριών που συνθέτουν το σύνολο του μυθιστορήματος αυτού, γεγονός που μας αφήνει την ελευθερία να εκτιμήσουμε καλύτερα τις καταστάσεις, αλλά και να προβληματιστούμε απ' αυτές. Γιατί, στις πιο κρίσιμες ώρες, εκείνες τις ώρες που ο καθένας από εμάς έρχεται σε σύγκρουση με τον ίδιο του τον εαυτό, αλλά και με τον κόσμο γύρω του, είναι που καλούμαστε ν' αποφασίσουμε ποιοι είμαστε, να κάνουμε την αυτοκριτική μας, να παραδεχτούμε ποια είναι η θέση των άλλων στη ζωή μας και ποια θέλουμε να είναι η δική μας μέσα σ' αυτόν τον κύκλο που μοιάζει να μένει πάντα ανοιχτός.
Όσο αληθοφανής, όμως, είναι η ιστορία, άλλα τόσο είναι και οι χαρακτήρες που πρωταγωνιστούν σ' αυτήν. Τόσο ετερόκλητοι κι ωστόσο, την ίδια στιγμή, έχουν τόσα κοινά, τόσες κοινές αγωνίες, φόβους, ανάγκες, επιθυμίες. Ίσως γιατί οι άνθρωποι είμαστε φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό και τα όνειρά μας, επίσης. Υπέροχα, συγκινητικά αναπτυγμένα ψυχογραφήματα, τα οποία ακολουθούν διαδρομές τις οποίες δεν μπορείς να μην ακολουθήσεις κι εσύ, αφήνοντας τον εαυτό σου να παρασυρθεί, να ταυτιστεί, να νιώσει, να ευαισθητοποιηθεί βαθιά, όχι μόνο σε κοινωνικό, αλλά και σε ανθρώπινο επίπεδο. Χαρακτήρες πολυεπίπεδοι, που στο διάβα τους συναντούν δεκάδες σκοπέλους χωρίς, ωστόσο, να παραδίδουν τα όπλα, χωρίς να παραδίδουν τη ζωή τους, ακόμα και τις στιγμές που μοιάζουν να λυγίζουν. Γιατί βαθιά μες την ψυχή τους, έχουμε αρετή και τόλμη, δύναμη και θέληση, ψυχή και συναισθήματα.
"Η αποικία της λήθης" είναι ένα αρκετά διαφορετικό μυθιστόρημα απ' αυτά που έχουμε συνηθίσει να διαβάζουμε τα τελευταία χρόνια από νέους Έλληνες συγγραφείς, είναι ένα εγχείρημα διόλου εύκολο, και την ίδια στιγμή, είναι ένα αποτέλεσμα εξαιρετικά πετυχημένο κι ενδιαφέρον, που δύσκολα θ' αφήσει ασυγκίνητο ακόμα και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη. Δυνατό, ανθρώπινο, ειλικρινές, σκληρό μα συνάμα αληθινό, το μυθιστόρημα αυτό θυμίζει αρκετά στα σημεία του αρχαία τραγωδία, αφού κανείς δεν μπορεί να πάει κόντρα στο γραμμένο του, κανείς δεν περνάει αλώβητος από τις Συμπληγάδες που του επιφυλάσσει η ζωή, όμως αυτή κάποια στιγμή η ώρα της κάθαρσης, έστω κι αν αυτή δεν έρχεται εύκολα ή μ' ένα ιδανικό φινάλε. Ένα βιβλίο που αγάπησα, που με συγκίνησε βαθιά, ένα βιβλίο που με κέρδισε με τη διαφορετικότητά του και τον χαρακτήρα του.
March 31, 2017
Προ αμνημονεύτων χρόνων, τότε που ήμουν μικρό και άκακο, τότε που τα σπλάχνα μου δεν είχαν γεμίσει χολή και το φαρμάκι δεν έσταζε από το στόμα μου, είχα γνωρίσει στα εξωτερικά έναν Έλληνα συμφοιτητή. ‘Από πού είσαι ρε πατριώτη;’ ‘Από τη Λέρο’ μου απάντησε περήφανα κι εγώ γούρλωσα τα μάτια και σταμάτησα κάθε κουβέντα. Υπήρχαν στη Λέρο άνθρωποι; Ήμουν τόσο σίγουρο πως στη Λέρο ενδημούσαν μόνο οι ψυχασθενείς, πως ήταν το εθνικό μας τρελάδικο, που δεν μου είχε περάσει καν από το μυαλό πως ναι υπήρχε να μια τόση δα περίπτωση να ζουν και νορμάλ άνθρωποι εκεί. Τόσο μικρό και αθώο, τότε. Τότε…
Και πέρασαν τα χρόνια, κι έμαθα κι έκανα κι ένα καλό φιλαράκι από τη Λέρο, άσχετα που τα έφερε έτσι η τύχη και δεν πάτησα ποτέ το πόδι μου στο νησί. Μόλις είδα το βιβλίο στον πάγκο, ο τίτλος (Η αποικία της λήθης) μου σφύριξε κλέφτικα. Οπισθόφυλλο: και μόνο η αναφορά στη Λέρο, με ιντρίγκαρε. ‘Επιτέλους!’ σύριξα… ’ Ένα βιβλίο που υπόσχεται πολλά: αληθινό ανθρώπινο δράμα κι όχι δράμα ερζάτς…’
Λέρος, λοιπόν… 1975… Το κολαστήριο… Το εθνικό μας τρελάδικο… Η εθνική μας ντροπή… εκεί που στοιβάχτηκαν όχι μόνο ψυχοπαθείς και νοητικά πάσχοντες αλλά και διάφορα απολωλότα πρόβατα και αποδιοπομπαίοι τράγοι που ελαφρά τη καρδία, έστελναν οι ίδιες οικογένειες τους για να αποτινάξουν από πάνω τους το μίασμα. Έτσι… τα θάβουμε κάτω από το χαλί, εν προκειμένω τους θάβουμε στη Λέρο, και ουφ! Είναι σαν να έχουν εξαφανιστεί αυτοί οι άνθρωποι… δεν έχουν πια όνομα, παρά μοναχά ένα νούμερο. Και μ’ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, δίνουμε και στους φτωχούς ντόπιους κι ένα κομμάτι ψωμί…
Έτσι λοιπόν, στο βιβλίο, ο 16χρονος Άλκης βρίσκεται κλεισμένος στο ψυχιατρείο όχι γιατί πάσχει αλλά γιατί πρόδωσε τον πατέρα του. Και δίπλα στον Άλκη κι άλλες ιστορίες που τσιτσιριάζουν το δέρμα… αλλά μέχρι εκεί…
Και τώρα ΠΡΟΣΟΧΗ!!! SPOILERS SPOILERS SPOILERS
Όλο το βιβλίο είναι γραμμένο στο πρώτο πρόσωπο και κάθε φορά μιλάει κι ένα διαφορετικό πρόσωπο του δράματος. Ωραία μέχρι εδώ… Τα κομμάτια του Άλκη και του Στάθη (άλλου τρόφιμου στην αποικία) ήταν τα πιο συγκλονιστικά αλλά κατείχαν και το μικρότερο κομμάτι του βιβλίου. Ναι, εδώ ήθελα περισσότερο…
Και πάμε στην ιστορία της Σοφίας, της πέτρας του σκανδάλου… που η ζωή της είναι τίγκα στο δράμα (πορνε��α, κακοποίηση, φτώχια, ναρκωτικά…) έλα όμως που δεν την λυπήθηκα… κι ούτε το δράμα της με συγκίνησε… και ναι ήθελα να με πιάσει η μεγαλοψυχία μου να τη συγχωρήσω αλλά δεν… θεωρώ πως η συγκεκριμένη ηρωίδα χώλαινε τα μάλα… Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι… Και ξανά μανά spoilers… όταν είσαι δεκαεννιά, άβγαλτο κοριτσούδι κι ο πατέρας σου χαροπαλεύει στο νοσοκομείο και είναι η πρώτη φορά που βλέπεις έναν φίλο της μάνας σου στο νοσοκομείο καμιά εικοσαριά χρόνια μεγαλύτερο και ούσα παρθένα και άμωμη, δεν πας την πρώτη μέρα στο κρεβάτι μαζί του… κι όταν σε παντρεύεται και σ’έχει στα όπα – όπα κι είσαι στα εικοσιδύο και βγάζεις τα μάτια σου με τον δεκαεξάχρονο γιο του άντρα σου ενώ το μωρό σου κοιμάται στο διπλανό δωμάτιο, ε! δεν ήσουν μικρό και άβγαλτο… και όταν σε διώχνει κακήν – κακώς στον Πειραιά και σε περιμαζεύει μια τραγουδιάρα και σου συμπεριφέρεται με το ‘σεις και με το σας κι εσύ γνωρίζεις τον νταβατζή της και σου την πέφτει αλλά εσύ με το που τον βλέπεις λιώνεις και το φχαριστιέσαι το ‘κοκό’ και μέσα σε δυο – τρεις μέρες έχεις ξεχάσει και το σύζυγο και τον δεκαεξάχρονο για χάρη του νταβά… συγγνώμη αλλά εμείς αυτές τις κορασίδες στο χωριό μας δεν τις λέμε άμωμες και κατατρεγμένες αλλά κάπως αλλιώς…
Εν κατακλείδει, είχε όλα τα εχέγγυα να γίνει ένα πολύ καλό βιβλίο αλλά κάπου το ‘χανε… Ωστόσο, δεν μπορώ μην δώσω τα εύσημα στη συγγραφέα που αποφάσισε να ασχοληθεί με το θέμα… ε! ναι ήθελα περισσότερο Λέρο και λιγότερο σήμερα (πολύ γλυκανάλατο για τα γούστα μου…)
Ειλικρινά, δεν ξέρω τι βαθμό να βάλω… άλλα κομμάτια τόσο δυνατά κι άλλα τόσο αδιάφορα… μάλλον ένα 7.5
Readathon 2017: Ένα βιβλίο με θέμα την ψυχική υγεία… (εντάξει δεν ήταν μόνο ψυχική υγεία, είχε όμως Λέρο, εντάξει;) 13/80
http://skorofido.blogspot.gr/2017/03/...
Και πέρασαν τα χρόνια, κι έμαθα κι έκανα κι ένα καλό φιλαράκι από τη Λέρο, άσχετα που τα έφερε έτσι η τύχη και δεν πάτησα ποτέ το πόδι μου στο νησί. Μόλις είδα το βιβλίο στον πάγκο, ο τίτλος (Η αποικία της λήθης) μου σφύριξε κλέφτικα. Οπισθόφυλλο: και μόνο η αναφορά στη Λέρο, με ιντρίγκαρε. ‘Επιτέλους!’ σύριξα… ’ Ένα βιβλίο που υπόσχεται πολλά: αληθινό ανθρώπινο δράμα κι όχι δράμα ερζάτς…’
Λέρος, λοιπόν… 1975… Το κολαστήριο… Το εθνικό μας τρελάδικο… Η εθνική μας ντροπή… εκεί που στοιβάχτηκαν όχι μόνο ψυχοπαθείς και νοητικά πάσχοντες αλλά και διάφορα απολωλότα πρόβατα και αποδιοπομπαίοι τράγοι που ελαφρά τη καρδία, έστελναν οι ίδιες οικογένειες τους για να αποτινάξουν από πάνω τους το μίασμα. Έτσι… τα θάβουμε κάτω από το χαλί, εν προκειμένω τους θάβουμε στη Λέρο, και ουφ! Είναι σαν να έχουν εξαφανιστεί αυτοί οι άνθρωποι… δεν έχουν πια όνομα, παρά μοναχά ένα νούμερο. Και μ’ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, δίνουμε και στους φτωχούς ντόπιους κι ένα κομμάτι ψωμί…
Έτσι λοιπόν, στο βιβλίο, ο 16χρονος Άλκης βρίσκεται κλεισμένος στο ψυχιατρείο όχι γιατί πάσχει αλλά γιατί πρόδωσε τον πατέρα του. Και δίπλα στον Άλκη κι άλλες ιστορίες που τσιτσιριάζουν το δέρμα… αλλά μέχρι εκεί…
Και τώρα ΠΡΟΣΟΧΗ!!! SPOILERS SPOILERS SPOILERS
Όλο το βιβλίο είναι γραμμένο στο πρώτο πρόσωπο και κάθε φορά μιλάει κι ένα διαφορετικό πρόσωπο του δράματος. Ωραία μέχρι εδώ… Τα κομμάτια του Άλκη και του Στάθη (άλλου τρόφιμου στην αποικία) ήταν τα πιο συγκλονιστικά αλλά κατείχαν και το μικρότερο κομμάτι του βιβλίου. Ναι, εδώ ήθελα περισσότερο…
Και πάμε στην ιστορία της Σοφίας, της πέτρας του σκανδάλου… που η ζωή της είναι τίγκα στο δράμα (πορνε��α, κακοποίηση, φτώχια, ναρκωτικά…) έλα όμως που δεν την λυπήθηκα… κι ούτε το δράμα της με συγκίνησε… και ναι ήθελα να με πιάσει η μεγαλοψυχία μου να τη συγχωρήσω αλλά δεν… θεωρώ πως η συγκεκριμένη ηρωίδα χώλαινε τα μάλα… Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι… Και ξανά μανά spoilers… όταν είσαι δεκαεννιά, άβγαλτο κοριτσούδι κι ο πατέρας σου χαροπαλεύει στο νοσοκομείο και είναι η πρώτη φορά που βλέπεις έναν φίλο της μάνας σου στο νοσοκομείο καμιά εικοσαριά χρόνια μεγαλύτερο και ούσα παρθένα και άμωμη, δεν πας την πρώτη μέρα στο κρεβάτι μαζί του… κι όταν σε παντρεύεται και σ’έχει στα όπα – όπα κι είσαι στα εικοσιδύο και βγάζεις τα μάτια σου με τον δεκαεξάχρονο γιο του άντρα σου ενώ το μωρό σου κοιμάται στο διπλανό δωμάτιο, ε! δεν ήσουν μικρό και άβγαλτο… και όταν σε διώχνει κακήν – κακώς στον Πειραιά και σε περιμαζεύει μια τραγουδιάρα και σου συμπεριφέρεται με το ‘σεις και με το σας κι εσύ γνωρίζεις τον νταβατζή της και σου την πέφτει αλλά εσύ με το που τον βλέπεις λιώνεις και το φχαριστιέσαι το ‘κοκό’ και μέσα σε δυο – τρεις μέρες έχεις ξεχάσει και το σύζυγο και τον δεκαεξάχρονο για χάρη του νταβά… συγγνώμη αλλά εμείς αυτές τις κορασίδες στο χωριό μας δεν τις λέμε άμωμες και κατατρεγμένες αλλά κάπως αλλιώς…
Εν κατακλείδει, είχε όλα τα εχέγγυα να γίνει ένα πολύ καλό βιβλίο αλλά κάπου το ‘χανε… Ωστόσο, δεν μπορώ μην δώσω τα εύσημα στη συγγραφέα που αποφάσισε να ασχοληθεί με το θέμα… ε! ναι ήθελα περισσότερο Λέρο και λιγότερο σήμερα (πολύ γλυκανάλατο για τα γούστα μου…)
Ειλικρινά, δεν ξέρω τι βαθμό να βάλω… άλλα κομμάτια τόσο δυνατά κι άλλα τόσο αδιάφορα… μάλλον ένα 7.5
Readathon 2017: Ένα βιβλίο με θέμα την ψυχική υγεία… (εντάξει δεν ήταν μόνο ψυχική υγεία, είχε όμως Λέρο, εντάξει;) 13/80
http://skorofido.blogspot.gr/2017/03/...
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 22, 2017
Αν και έχω μία μικρή ένσταση . Παρόλα αυτά πιστεύω πως αξίζει τα αστέρια ίσως και παραπάνω μόνο και για τα στοιχεία που μας έδωσε για την αποικία - ψυχιατρείο στη Λέρο για τις συνθήκες διαβίωσης για την αντιμετώπιση των ασθενών .
March 24, 2017
Ενώ ξεκίνησε με πολύ καλή βάση για την εξέλιξη της ιστορίας, δυστυχώς στην πορεία δεν διέφυγε από τη συνήθη Φωσκολική υπερβολή. Μπράβο για την προσπάθεια και κρίμα ταυτόχρονα.
April 19, 2017
Ηταν τοσο καλο και γω ημουν τοοοσο δυσπιστη γιατι περιμενα να διαβασω μια απο τα ιδια ,που διαβαζα και αναρωτιομουν ποτε θα χαλασει η ιστορια για να δικαιωθω και να πω τι ειχες γιαννη τι ειχα παντα...
για αρχη να πω πως το θεμα ηταν πραγματικα προτοτυπο...τουλαχιστον εγω δεν εχω διαβασει ΚΑνενα βιβλιο που να αναφερεται την αποικια της Λερου..
Η ιστορια ξεκιναει οταν η μια απο τα προσωπα της ιστοριας μας μετα το θανατο του πατερα της ανακαλυπει μια φωτογραφια και ενα χαρτι απο τον πατερα της που ζηταει συγνωμη..απο κει και περα 4 προσωπα της ιστοριας θα μας αφηγηθουν την ιστορια και απο τη μερια τους αλλα ως τη στιγμη του **κακου** και θα δουμε την μετεπειτα πορεια τους..ολοκληρωμενη χαρακτηρες,πλοκη σφιχτοδεμενη .μου θυμησε πραγματικα παζλ 4 ατομα βαζουν τα κομματια φτιαχνοντας μια υπεροχη ιστορια.Κατεμε δεν υπηρξε ουτε μια σελιδα περιττη,αρκετο δραμμα δοσμενο ομως με τετοιο τροπο που δεν εκβιαζει τα συναισθηματα του αναγνωστη...
4,5 αστερακια απο μενα...
για αρχη να πω πως το θεμα ηταν πραγματικα προτοτυπο...τουλαχιστον εγω δεν εχω διαβασει ΚΑνενα βιβλιο που να αναφερεται την αποικια της Λερου..
Η ιστορια ξεκιναει οταν η μια απο τα προσωπα της ιστοριας μας μετα το θανατο του πατερα της ανακαλυπει μια φωτογραφια και ενα χαρτι απο τον πατερα της που ζηταει συγνωμη..απο κει και περα 4 προσωπα της ιστοριας θα μας αφηγηθουν την ιστορια και απο τη μερια τους αλλα ως τη στιγμη του **κακου** και θα δουμε την μετεπειτα πορεια τους..ολοκληρωμενη χαρακτηρες,πλοκη σφιχτοδεμενη .μου θυμησε πραγματικα παζλ 4 ατομα βαζουν τα κομματια φτιαχνοντας μια υπεροχη ιστορια.Κατεμε δεν υπηρξε ουτε μια σελιδα περιττη,αρκετο δραμμα δοσμενο ομως με τετοιο τροπο που δεν εκβιαζει τα συναισθηματα του αναγνωστη...
4,5 αστερακια απο μενα...
April 1, 2017
http://stonasterismotouvivliou.blogsp...
Είναι πραγματικά χαρμόσυνο για όλους τους λάτρεις της Λογοτεχνίας να διαβάζουμε από κάποιον νέο συγγραφέα ένα τέτοιο- εξαιρετικό- βιβλίο,που ξεφεύγει από τα τετριμμένα και αναμετράται τολμηρά με κομμάτια της κοινωνίας μας που καίνε και πονούν κάθε ευσυνείδητο κι αφυπνισμένο πολίτη..
Η "Αποικία της Λήθης" είναι ένα συγκλονιστικό κοινωνικό μυθιστόρημα που δύσκολα ξεχνάς!
Η Κλαίρη Θεοδώρου, μέσα από μια όμορφη και καλοδουλεμένη ιστορία πλούσιων συναισθημάτων, φέρνει στο προσκήνιο το...Περιθώριο, κι αυτό συνιστά πραγματικό συγγραφικό "κατόρθωμα', που προσδίδει στο βιβλίο μια ξεχωριστή βαρύτητα, γιατί υπηρετήθηκε σωστά!
Χαρακτήρες και γεγονότα που δύσκολα "παιρνούν...στη λήθη"!
Η "Αποικία Της Λήθης" κινείται σε έναν τριπλό άξονα.
" 'Νύχτα' "- 'Οικογενειακή ζωή'- και φυσικά οι 'Ψυχικά Ασθενείς- κι η θέση τους -στην ελληνική κοινωνία'- (ειδικότερα της Λέρου) διακυβεύονται στις τόσο αξιόλογες σελίδες του μυθιστορήματος αυτού με έναν τρόπο διαφωτιστικό και άκρως τραγικό.
Δευτερευόντως, παρελαύνουν αξίες όπως η φιλία, η συζυγική στοργή, η συγχώρεση...
Ένας ακόμη προβληματισμός είναι η αυτογνωσία και αυτοδιάθεση του ατόμου.
Το βιβλίο ξετυλίγεται σε επάλληλους μονολόγους που, με τη μέθοδο του παζλ, συνθέτουν την πλήρη εικόνα. Οι αποκαλύψεις της συγκλονιστικής αλήθειας σκηνοθετούνται επιδέξια κι έρχονται στη σωστή στιγμή για να επιφέρουν.
Έχουμε εύστοχο χειρισμό της παραμέτρου του χρόνου .
Ο πρώτος άξονας, λοιπόν,και κινητήριος μοχλός των αποκαλύψεων, είναι το ταξίδι της Αυτογνωσίας μιας νέας κοπέλας που βιώνει την πατρική απόρριψη και αναζητά την ερμηνεία που θα επουλώσει την πληγή του ανεξήγητου, βασανιστικού "γιατί". Βίωμα κοινό σε πολλά παιδιά που δοκιμάζουν τις συνέπειες από τις επιλογές των γονιών τους και κουβαλούν μια ενοχή ακούσια χωρίς να τους αναλογεί μερίδιο ευθύνης στα λάθη.
Στο σημείο αυτό ξεπηδά μια οικογενειακή τραγωδία, ασύλληπτη στον νου, από την πλευρά του πιο αθώου από τα θύματα...
Το δεύτερο επίπεδο στο βιβλίο, είναι ο ζοφερός κόσμος του Υποκόσμου, με τους απόκληρους της Νύχτας τραγικούς "πρωταγωνιστές" ενός θλιβερού "θεάτρου Σκιών", αφού τέτοιες καταντούν τα πλάσματα που παγιδεύονται στα σκοτάδια του.
Μέσα από αυτήν την πτυχή της ιστορίας, παρακολουθούμε με αγωνία τα πλοκάμια εγκλωβισμού ανύποπτων ψυχών σε έναν κόσμο αναπόδραστο που στραγγίζει κορμιά και ψυχές, με τον ειδεχθέστερο τρόπο. Μετά την πτώση του μύθου της πασίγνωστης "Τρούμπας", περιπλανιόμαστε σε "βρόμικους" δρόμους ενός παρηκμασμένου Πειραιά, όπου συνυπάρχουν η εξαθλίωση κι ο άνομος πλούτος, η άδολη αγάπη κι ο εξευτελισμός της γυναίκας, η αλληλεγγύη και η εκμετάλλευση στον ύψιστο βαθμό!
Ταυτόχρονα ανακαλύπτουμε πόσο "επικίνδυνη παγίδα" είναι καμιά φορά η "σαγήνη της φαυλότητας", μέσα από εναν χαρακτήρα που θα ήθελα να τον δω περισσότερο την κατάληξή του...
Πλάι στα 'βρόμικα' κρεβάτια και τη μοναξιά, σύριγγες της ηρωίνης και χαμίνια του δρόμου.
Ένα ανατριχιαστικό πορτρέτο σκληρότητας και απόγνωσης με τα μελανότερα χρώματα.
Κεντρικός όμως άξονας στην"Αποικία Της Λήθης" είναι η εφιαλτική πραγματικότητα που επικρατεί στο περιβόητο Ψυχιατρείο της Λέρου: Η Κλαίρη Θεοδώρου έχει διεξαγάγει μια ενδελεχή έρευνα γύρω από τις συνθήκες στο Ψυχιατρικό νοσοκομείο και τους μετασχηματισμούς του μέσα στον χρόνο.
Γύρω από την τραγική φιγούρα του Άλκη παρελαύνουν οι μορφές των ψυχικά νοσούντων που η κοινωνία πέταξε σε ένα εφιαλτικό γκέτο, κατακρυμνίζοντάς τους στην Άβυσσο της λήθης:"Η Αποικία της Λήθης" αποτελεί ένα αιματοβαμμένο οδοιπορικό στον Κρανίου Τόπο της Ψυχιατρικής Κλινικής Λέρου με όλες της παθογένειες και την επίδρασή της στο κοινωνικό γίγνεσθαι του ακριτικού νησιού.
Είναι εύστοχα επιλεγμένη η χρονική στιγμή (1975) όταν το Ψυχιατρείο, αποτινάσσοντας το παρελθόν του ως ιταλικό στρατόπεδο κουβαλά και τις μνήμες ως τόπος εξορίας πολιτικών κρατουμένων(Παρθένι)!
Ταυτόχρονα με την ιστορία του Ψυχιατρείου έχουμε το προσωπικό "Πάθος"!
Η συγγραφέας κεντά την ύστατη οδύνη σε ένα ψηφιδωτό ατομικών δραμάτων και ξεχωριστών, ενδεικτικών περιστατικών που διασαφηνίζουν την έννοια της ψυχικής νόσου.
Παράλληλα, μέσα από τους ήρωές της η Kλαίρη Θεοδώρου παρακολουθεί την ακυρωτική επίδραση του Ιδρυματισμού, που μετατρέπει απάνθρωπα τα "Πρόσωπα" σε "Αντικείμενα", αν όχι "πειραματόζωα" κατ' αναλογία ενός Άουσβιτς! Βλέπουμε διεφθαρμένους λειτουργούς να ντροπιάζουν τον όρκο τους και να αποστερούν την "Επιστήμη" από την "Ανθρωπιά" που ζητούν από αυτήν ο Αριστοτέλης κι ο Γκάντι...
Μέσα στο σκηνικό της φρίκης, σα φωτεινή ακτίδα, προβάλλει δειλά η συντροφικότητα και μια γνήσια φιλία.
Εντελώς αιφνιδιαστικά, ξεπηδά ένας ιδιότυπος ,σχεδόν απαγορευμένος ερωτισμός που σε αυτό το τρομακτικό σκηνικό αποκ��ήνωσης και απονιάς φαντάζει σχεδόν σαν "Ποίηση":
Η παρουσία της αινιγματικής Φωτεινής μού θύμισε αυθόρμητα το Μικρό Ερωτικό -χωρίο στο Μαουτχάουζεν του Καμπανέλλη, όπου ένα ακόμη συρματόπλεγμα μίσους διαχώριζε το "Αιώνιο Ζεύγος".
Η τραγική έκβαση της ερωτικής ιστορίας είναι "γροθιά στο στομάχι".
Ένα στοιχείο που εντυπωσιάζει γενικά στην "Αποικία Της Λήθης" είναι η αληθοφάνεια των χαρακτήρων, που γίνονται πειστικοί, χειροπιαστοί και κατορθώνουν όλοι να κατακτήσουν ένα κομμάτι στην καρδιά του αναγνώστη:
Η συγγραφέας χαρτογραφεί ανάγλυφα τις εσωτερικές τους διαδρομές- με μια φυσικότητα αφοπλιστική, που βοηθά τον αναγνώστη να συμμεριστεί τις αγωνίες και τα πάθη τους!
Κανείς δεν μπορεί να μείνει ασυγκίνητης από την αρχοντική ψυχή του πληγωμένου Δημοσθένη.
Μας συγκινεί η καθαρή καρδιά της Μάχης ,κι ας σύρθηκε σε βρόμικα σοκάκια, μας θλίβει η μοναξιά της γοητευτικής Σοφίας, μας συγκλονίζει η "αντίσταση" του Στάθη στον ψυχικό θάνατο που του επιβλήθηκε, και η μάχη του Άλκη...
Ένα βιβλίο πολυεπίπεδο λοιπόν δοσμένο με περισσή ωριμότητα, επαρκώς αναλυμένες καταστάσεις και άρτιες ισορροπίες.
Η μικρες "συμπτώσεις", που υποβοηθούν κάποιες εξελίξεις, προσωπικά δε με ενόχλησαν, διότι εξυπηρετούν τον μυθιστορηματικό χαρακτήρα του βιβλίου που σίγουρα απαιτεί και τη γλύκα του "μύθου"!(δεν είναι... ιστοριογραφία ,ούτε ρεπορτάζ-θέλουμε κ το παραμυθάκι μας, χώρια ότι η ζωή στήνει τις πιο απίθανες συμπτώσεις ενίοτε!)
Το φινάλε γλυκόπικρο, και απόλυτα ταιριαστό προς την πορεία όλων των ηρώων κλείνει τον κύκλο της ύβρεως με κώδικες Αρχαίας Τραγωδίας: Κανείς δε μένει αλώβητος και σε κανέναν δεν παρέχεται ανέξοδα η λύση ενός happy end:Αυτό είναι κάτι που καλείται, ενίοτε, η κοινωνία η ίδια να το κατακτήσει, αντικρύζοντας κατάματα την αδικία και τα προβλήματα, που η ίδια δημιουργει...!
Η "Αποικία της Λήθης" είναι ένα βιβλίο που θα σας περπατήσει σε νέους δρόμους κοινωνικών προβληματισμών και δυνατών συναισθημάτων, αφυπνίζοντας την κοινωνική μας συνείδηση.
Ένα βιβλίο που έρχεται να μας θυμίζει τους "Αποξεχασμένους"!
Συγχαρητήρια στην Κλαίρη Θεοδώρου για την ευαισθησία απέναντι στον Άνθρωπο, που αντιπροσωπεύει το έργο της, η Αποικία της Λήθης.
Διαβάστε το, οπωσδήποτε!
http://stonasterismotouvivliou.blogsp...
Είναι πραγματικά χαρμόσυνο για όλους τους λάτρεις της Λογοτεχνίας να διαβάζουμε από κάποιον νέο συγγραφέα ένα τέτοιο- εξαιρετικό- βιβλίο,που ξεφεύγει από τα τετριμμένα και αναμετράται τολμηρά με κομμάτια της κοινωνίας μας που καίνε και πονούν κάθε ευσυνείδητο κι αφυπνισμένο πολίτη..
Η "Αποικία της Λήθης" είναι ένα συγκλονιστικό κοινωνικό μυθιστόρημα που δύσκολα ξεχνάς!
Η Κλαίρη Θεοδώρου, μέσα από μια όμορφη και καλοδουλεμένη ιστορία πλούσιων συναισθημάτων, φέρνει στο προσκήνιο το...Περιθώριο, κι αυτό συνιστά πραγματικό συγγραφικό "κατόρθωμα', που προσδίδει στο βιβλίο μια ξεχωριστή βαρύτητα, γιατί υπηρετήθηκε σωστά!
Χαρακτήρες και γεγονότα που δύσκολα "παιρνούν...στη λήθη"!
Η "Αποικία Της Λήθης" κινείται σε έναν τριπλό άξονα.
" 'Νύχτα' "- 'Οικογενειακή ζωή'- και φυσικά οι 'Ψυχικά Ασθενείς- κι η θέση τους -στην ελληνική κοινωνία'- (ειδικότερα της Λέρου) διακυβεύονται στις τόσο αξιόλογες σελίδες του μυθιστορήματος αυτού με έναν τρόπο διαφωτιστικό και άκρως τραγικό.
Δευτερευόντως, παρελαύνουν αξίες όπως η φιλία, η συζυγική στοργή, η συγχώρεση...
Ένας ακόμη προβληματισμός είναι η αυτογνωσία και αυτοδιάθεση του ατόμου.
Το βιβλίο ξετυλίγεται σε επάλληλους μονολόγους που, με τη μέθοδο του παζλ, συνθέτουν την πλήρη εικόνα. Οι αποκαλύψεις της συγκλονιστικής αλήθειας σκηνοθετούνται επιδέξια κι έρχονται στη σωστή στιγμή για να επιφέρουν.
Έχουμε εύστοχο χειρισμό της παραμέτρου του χρόνου .
Ο πρώτος άξονας, λοιπόν,και κινητήριος μοχλός των αποκαλύψεων, είναι το ταξίδι της Αυτογνωσίας μιας νέας κοπέλας που βιώνει την πατρική απόρριψη και αναζητά την ερμηνεία που θα επουλώσει την πληγή του ανεξήγητου, βασανιστικού "γιατί". Βίωμα κοινό σε πολλά παιδιά που δοκιμάζουν τις συνέπειες από τις επιλογές των γονιών τους και κουβαλούν μια ενοχή ακούσια χωρίς να τους αναλογεί μερίδιο ευθύνης στα λάθη.
Στο σημείο αυτό ξεπηδά μια οικογενειακή τραγωδία, ασύλληπτη στον νου, από την πλευρά του πιο αθώου από τα θύματα...
Το δεύτερο επίπεδο στο βιβλίο, είναι ο ζοφερός κόσμος του Υποκόσμου, με τους απόκληρους της Νύχτας τραγικούς "πρωταγωνιστές" ενός θλιβερού "θεάτρου Σκιών", αφού τέτοιες καταντούν τα πλάσματα που παγιδεύονται στα σκοτάδια του.
Μέσα από αυτήν την πτυχή της ιστορίας, παρακολουθούμε με αγωνία τα πλοκάμια εγκλωβισμού ανύποπτων ψυχών σε έναν κόσμο αναπόδραστο που στραγγίζει κορμιά και ψυχές, με τον ειδεχθέστερο τρόπο. Μετά την πτώση του μύθου της πασίγνωστης "Τρούμπας", περιπλανιόμαστε σε "βρόμικους" δρόμους ενός παρηκμασμένου Πειραιά, όπου συνυπάρχουν η εξαθλίωση κι ο άνομος πλούτος, η άδολη αγάπη κι ο εξευτελισμός της γυναίκας, η αλληλεγγύη και η εκμετάλλευση στον ύψιστο βαθμό!
Ταυτόχρονα ανακαλύπτουμε πόσο "επικίνδυνη παγίδα" είναι καμιά φορά η "σαγήνη της φαυλότητας", μέσα από εναν χαρακτήρα που θα ήθελα να τον δω περισσότερο την κατάληξή του...
Πλάι στα 'βρόμικα' κρεβάτια και τη μοναξιά, σύριγγες της ηρωίνης και χαμίνια του δρόμου.
Ένα ανατριχιαστικό πορτρέτο σκληρότητας και απόγνωσης με τα μελανότερα χρώματα.
Κεντρικός όμως άξονας στην"Αποικία Της Λήθης" είναι η εφιαλτική πραγματικότητα που επικρατεί στο περιβόητο Ψυχιατρείο της Λέρου: Η Κλαίρη Θεοδώρου έχει διεξαγάγει μια ενδελεχή έρευνα γύρω από τις συνθήκες στο Ψυχιατρικό νοσοκομείο και τους μετασχηματισμούς του μέσα στον χρόνο.
Γύρω από την τραγική φιγούρα του Άλκη παρελαύνουν οι μορφές των ψυχικά νοσούντων που η κοινωνία πέταξε σε ένα εφιαλτικό γκέτο, κατακρυμνίζοντάς τους στην Άβυσσο της λήθης:"Η Αποικία της Λήθης" αποτελεί ένα αιματοβαμμένο οδοιπορικό στον Κρανίου Τόπο της Ψυχιατρικής Κλινικής Λέρου με όλες της παθογένειες και την επίδρασή της στο κοινωνικό γίγνεσθαι του ακριτικού νησιού.
Είναι εύστοχα επιλεγμένη η χρονική στιγμή (1975) όταν το Ψυχιατρείο, αποτινάσσοντας το παρελθόν του ως ιταλικό στρατόπεδο κουβαλά και τις μνήμες ως τόπος εξορίας πολιτικών κρατουμένων(Παρθένι)!
Ταυτόχρονα με την ιστορία του Ψυχιατρείου έχουμε το προσωπικό "Πάθος"!
Η συγγραφέας κεντά την ύστατη οδύνη σε ένα ψηφιδωτό ατομικών δραμάτων και ξεχωριστών, ενδεικτικών περιστατικών που διασαφηνίζουν την έννοια της ψυχικής νόσου.
Παράλληλα, μέσα από τους ήρωές της η Kλαίρη Θεοδώρου παρακολουθεί την ακυρωτική επίδραση του Ιδρυματισμού, που μετατρέπει απάνθρωπα τα "Πρόσωπα" σε "Αντικείμενα", αν όχι "πειραματόζωα" κατ' αναλογία ενός Άουσβιτς! Βλέπουμε διεφθαρμένους λειτουργούς να ντροπιάζουν τον όρκο τους και να αποστερούν την "Επιστήμη" από την "Ανθρωπιά" που ζητούν από αυτήν ο Αριστοτέλης κι ο Γκάντι...
Μέσα στο σκηνικό της φρίκης, σα φωτεινή ακτίδα, προβάλλει δειλά η συντροφικότητα και μια γνήσια φιλία.
Εντελώς αιφνιδιαστικά, ξεπηδά ένας ιδιότυπος ,σχεδόν απαγορευμένος ερωτισμός που σε αυτό το τρομακτικό σκηνικό αποκ��ήνωσης και απονιάς φαντάζει σχεδόν σαν "Ποίηση":
Η παρουσία της αινιγματικής Φωτεινής μού θύμισε αυθόρμητα το Μικρό Ερωτικό -χωρίο στο Μαουτχάουζεν του Καμπανέλλη, όπου ένα ακόμη συρματόπλεγμα μίσους διαχώριζε το "Αιώνιο Ζεύγος".
Η τραγική έκβαση της ερωτικής ιστορίας είναι "γροθιά στο στομάχι".
Ένα στοιχείο που εντυπωσιάζει γενικά στην "Αποικία Της Λήθης" είναι η αληθοφάνεια των χαρακτήρων, που γίνονται πειστικοί, χειροπιαστοί και κατορθώνουν όλοι να κατακτήσουν ένα κομμάτι στην καρδιά του αναγνώστη:
Η συγγραφέας χαρτογραφεί ανάγλυφα τις εσωτερικές τους διαδρομές- με μια φυσικότητα αφοπλιστική, που βοηθά τον αναγνώστη να συμμεριστεί τις αγωνίες και τα πάθη τους!
Κανείς δεν μπορεί να μείνει ασυγκίνητης από την αρχοντική ψυχή του πληγωμένου Δημοσθένη.
Μας συγκινεί η καθαρή καρδιά της Μάχης ,κι ας σύρθηκε σε βρόμικα σοκάκια, μας θλίβει η μοναξιά της γοητευτικής Σοφίας, μας συγκλονίζει η "αντίσταση" του Στάθη στον ψυχικό θάνατο που του επιβλήθηκε, και η μάχη του Άλκη...
Ένα βιβλίο πολυεπίπεδο λοιπόν δοσμένο με περισσή ωριμότητα, επαρκώς αναλυμένες καταστάσεις και άρτιες ισορροπίες.
Η μικρες "συμπτώσεις", που υποβοηθούν κάποιες εξελίξεις, προσωπικά δε με ενόχλησαν, διότι εξυπηρετούν τον μυθιστορηματικό χαρακτήρα του βιβλίου που σίγουρα απαιτεί και τη γλύκα του "μύθου"!(δεν είναι... ιστοριογραφία ,ούτε ρεπορτάζ-θέλουμε κ το παραμυθάκι μας, χώρια ότι η ζωή στήνει τις πιο απίθανες συμπτώσεις ενίοτε!)
Το φινάλε γλυκόπικρο, και απόλυτα ταιριαστό προς την πορεία όλων των ηρώων κλείνει τον κύκλο της ύβρεως με κώδικες Αρχαίας Τραγωδίας: Κανείς δε μένει αλώβητος και σε κανέναν δεν παρέχεται ανέξοδα η λύση ενός happy end:Αυτό είναι κάτι που καλείται, ενίοτε, η κοινωνία η ίδια να το κατακτήσει, αντικρύζοντας κατάματα την αδικία και τα προβλήματα, που η ίδια δημιουργει...!
Η "Αποικία της Λήθης" είναι ένα βιβλίο που θα σας περπατήσει σε νέους δρόμους κοινωνικών προβληματισμών και δυνατών συναισθημάτων, αφυπνίζοντας την κοινωνική μας συνείδηση.
Ένα βιβλίο που έρχεται να μας θυμίζει τους "Αποξεχασμένους"!
Συγχαρητήρια στην Κλαίρη Θεοδώρου για την ευαισθησία απέναντι στον Άνθρωπο, που αντιπροσωπεύει το έργο της, η Αποικία της Λήθης.
Διαβάστε το, οπωσδήποτε!
http://stonasterismotouvivliou.blogsp...
May 8, 2017
Ενα εξαιρετικο πραγματικα βιβλιο !!καλογραμμενο , με ομορφη ροη και δυνατη πλοκη...Με εντυπωσιασε η συγγραφεας με την την απλη μα συναμα εθιστικη γραφη της ...Για το ψυχιατρειο της Λερου δεν ηξερα πολλα και μεσα απο αυτη την τραγικη ιστορια εμαθα πτυχες που δεν περιμενα να αποκαλυψω,το συναισθημα οτι αυτοι οι ανθρωποι ηταν εκει ξεχασμενοι απο θεους και ανθρωπους χωρις ιχνος αξιοπρεπειας για την ανθρωπινη τους υποσταση και απλα κυλουσαν οι μερες ,περιμενοντας το σωματικο θανατο ηταν ανατριχιαστικο ...απλα αφημενοι .......4,5/5
June 1, 2017
Απ’ όλο το βιβλίο αυτό που ήταν ενδιαφέρον ήταν η αναφορά στο κολαστήριο της Λέρου που τόσο έχει απασχολήσει τα media και που έχει στιγματίσει το νησί και τους κατοίκους του. Η συγγραφέας φαίνεται ότι έχει ψάξει το θέμα, έχει κάνει την έρευνά της και μέσα από την αφήγηση ενός εκ των ηρώων της, του Άλκη, δίνει πληροφορίες και περιγράφει καταστάσεις που είναι δύσκολο να χωνέψει ο ανθρώπινος νους.
Η υπόλοιπη ιστορία όπως εξελίσσεται, μέσα από τις αφηγήσεις των υπόλοιπων τριών ηρώων, βρίθει από συμπτώσεις και υπερβολές που είναι δύσκολο να τις αποδεχτείς, όπως π.χ κοριτσάκι του δημοτικού που ασχολείται με το αγώνισμα της σφύρας σε σχολείο καλογριών, ή μαθήτρια του Λυκείου, με πατέρα φιλόλογο ν’αφήνει το σχολείο για να παντρευτεί κάποιον που αμέσως φεύγει για σπουδές σε άλλο μέρος. Και όλα αυτά στην δεκαετία του 70. Λεπτομέρειες θα μου πείτε, αλλά οι λεπτομέρειες κάνουν ένα βιβλίο να ξεχωρίζει.
Το περίμενα καλύτερο, γιατί το θέμα του είναι δυνατό αλλά δεν μ'άφησε ικανοποιημένο.
Η υπόλοιπη ιστορία όπως εξελίσσεται, μέσα από τις αφηγήσεις των υπόλοιπων τριών ηρώων, βρίθει από συμπτώσεις και υπερβολές που είναι δύσκολο να τις αποδεχτείς, όπως π.χ κοριτσάκι του δημοτικού που ασχολείται με το αγώνισμα της σφύρας σε σχολείο καλογριών, ή μαθήτρια του Λυκείου, με πατέρα φιλόλογο ν’αφήνει το σχολείο για να παντρευτεί κάποιον που αμέσως φεύγει για σπουδές σε άλλο μέρος. Και όλα αυτά στην δεκαετία του 70. Λεπτομέρειες θα μου πείτε, αλλά οι λεπτομέρειες κάνουν ένα βιβλίο να ξεχωρίζει.
Το περίμενα καλύτερο, γιατί το θέμα του είναι δυνατό αλλά δεν μ'άφησε ικανοποιημένο.
August 2, 2019
Καλο το στορι αλλα πολυ χλιαρο. Περιγραφες ανουσιες, γλυκαναλατες καταστασεις και πολυ αναμενομενο. Βρηκε η κοπελιτσα το καλο το παλικαρακι και ερωτευτηκαν σφοδρα και μετα βρηκε και τον αδελφουλη της και φεγγαρακι μου λαμπρο φεγγε μου να περπατω...Η περιληψη στο οπισθοφυλλο τοσο ελπιδοφορα αλλα το περιεχομενο σουπιτσα με φιδε.
October 16, 2017
https://lovebooksloveread.blogspot.gr...
'Ενα πραγματικά αξιόλογο ανάγνωσμα που δίνει τροφή στις σκέψεις.Προβληματίζει και αιχμαλωτίζει από τη πρώτη του σελίδα.Αξιολύπητοι όλοι οι ήρωες της απίστευτης αυτής ιστορίας.Δε ξέρεις ποιον να δικαιολογήσεις και ποιον να λυπηθείς. Συμπάσχεις με όλους καθ' όλη την διάρκεια του βιβλίου. Όλοι μηδενός εξαιρουμένου τραγικές φιγούρες .Μέσα από τις λανθασμένες επιλογές τους σηκώνουν τα βάρη των πράξεών τους με όλες τις συνέπειες ....Για κάποιους ίσως είναι πολύ αργά για κάποιους άλλους όχι.Συμπέρασμα;Το κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις Έτσι και εδώ ξαναζούμε ξεχωριστά τα γεγονότα από την πλευρά του κάθε ήρωα, ώστε να μπορέσουμε να μπούμε στη ψυχοσύνθεση του καθενός και να δούμε την κατάσταση από όλες τις πλευρές.Ένα παζλ που ενώνεται σταθερά αλλά μεθοδικά και κλείνει τα κομμάτια αυτής της υπέροχης ιστορίας μοναδικά.Η δυνατή πένα της Κ.Θεοδώρου ταξιδεύει και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη. Με τις γλαφυρές περιγραφές της το ασύλληπτο βάθος των ηρώων της υφαίνει μια ξεχωριστή ιστορία που θα σας μείνει αξέχαστη. .Το προτείνω ανεπιφύλαχτα!!!
'Ενα πραγματικά αξιόλογο ανάγνωσμα που δίνει τροφή στις σκέψεις.Προβληματίζει και αιχμαλωτίζει από τη πρώτη του σελίδα.Αξιολύπητοι όλοι οι ήρωες της απίστευτης αυτής ιστορίας.Δε ξέρεις ποιον να δικαιολογήσεις και ποιον να λυπηθείς. Συμπάσχεις με όλους καθ' όλη την διάρκεια του βιβλίου. Όλοι μηδενός εξαιρουμένου τραγικές φιγούρες .Μέσα από τις λανθασμένες επιλογές τους σηκώνουν τα βάρη των πράξεών τους με όλες τις συνέπειες ....Για κάποιους ίσως είναι πολύ αργά για κάποιους άλλους όχι.Συμπέρασμα;Το κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις Έτσι και εδώ ξαναζούμε ξεχωριστά τα γεγονότα από την πλευρά του κάθε ήρωα, ώστε να μπορέσουμε να μπούμε στη ψυχοσύνθεση του καθενός και να δούμε την κατάσταση από όλες τις πλευρές.Ένα παζλ που ενώνεται σταθερά αλλά μεθοδικά και κλείνει τα κομμάτια αυτής της υπέροχης ιστορίας μοναδικά.Η δυνατή πένα της Κ.Θεοδώρου ταξιδεύει και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη. Με τις γλαφυρές περιγραφές της το ασύλληπτο βάθος των ηρώων της υφαίνει μια ξεχωριστή ιστορία που θα σας μείνει αξέχαστη. .Το προτείνω ανεπιφύλαχτα!!!
June 1, 2017
Αθήνα, δεκαετία 1990. Η Έλλη, μετά τον θάνατο του πατέρα της, παίρνει στα χέρια της δύο οικογενειακές φωτογραφίες και προσπαθεί να ξετυλίξει το κουβάρι του παρελθόντος. Η Έλλη μεγάλωσε μόνη, με τον πατέρα της, Δημοσθένη, να της απαγορεύει να ρωτάει για τη μητέρα της και το παρελθόν τους. Πόσο δίκιο είχε ο Δημοσθένης να της κρύβει πράγματα και ποιο μυστικό κουβαλούσε τόσα χρόνια; Λέρος, δεκαετία 1970. Ο Άλκης ταξιδεύει στο νησί για να κλειστεί στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο του νησιού. Δε χρήζει ψυχιατρικής παρακολούθησης, απλώς είναι άλλος ένας από εκείνους που οι δικοί του είχαν τις άκρες και τα χρήματα για να τον κλείσουν σε αυτήν την κόλαση, μακριά από τις ζωές τους. Τι συνδέει τον Δημοσθένη με τον Άλκη; Τι συνέβη στη ζωή του αθώου ανθρώπου και τον παγιδέψανε στο νησί της Λέρου; Πόσο σκληρή μπορεί να είναι μια καρδιά και πώς αντέχει να καταφύγει σε πράξεις ασύλληπτες;
Το μυθιστόρημα ασχολείται με την περίπτωση της «Αποικίας» στη Λέρο και με αφορμή μια άκρως τραγική και ασύλληπτη σε βαρβαρότητα ιστορία αναλύει και εξετάζει τις συνθήκες κράτησης και πρόνοιας στο Νοσοκομείο, την καθημερινότητα των εγκλείστων, τη βαρεμάρα των επικεφαλής ιατρών και την ανοχή των κατοίκων που εργάζονταν εκεί, προσβλέποντας μόνο στη μισθολογική τους ικανοποίηση. Η ιστορία του Άλκη, εκτός του ότι είναι απάνθρωπη ως γενεσιουργός αιτία και πραγματικά εύχομαι να μην είναι πραγματική, είναι λεπτομερής, ρεαλιστική και τη συστήνω μόνο σε όσους έχουν γερά νεύρα. Η κυρία Θεοδώρου δε χρειάζεται να καταφύγει σε λεκτικές ή περιγραφικές ακρότητες, οι ίδιες οι συνθήκες είναι ανατριχιαστικές. Και δεν έχει διαλέξει πολλές περιπτώσεις να αφηγηθεί, οπότε αποφεύγει τον σκόπελο της εκμετάλλευσης του θέματος για να προκαλέσει την ευαισθητοποίηση του αναγνώστη. Έχει καταλήξει στον πυρήνα της ιστορίας της, έχει σχεδιάσει αδρά τους χαρακτήρες που θα την αφηγηθούν και τους τοποθετεί σε ένα απάνθρωπο κολαστήριο που μέχρι και σήμερα, παρά την επέμβαση της Ευρώπης, έχει ουσιαστικά προβλήματα.
Σε γενικές γραμμές, το μυθιστόρημα μου φάνηκε αργόσυρτο, με εκτεταμένες περιγραφές των σκηνικών και των πρωταγωνιστών και μακροσκελείς παραγράφους. Δραστηριότητες και κινήσεις των ��αρακτήρων που θα μπορούσαν να αποδοθούν λιτά και δωρικά μακραίνουν και αποδυναμώνουν το δέσιμο του βιβλίου. Το μυθιστόρημα κινείται σε τρεις άξονες: στη ζωή του Άλκη στο νοσοκομείο, στην καθημερινότητα της Έλλης που ανατρέπεται ριζικά και βήμα το βήμα προσεγγίζει όλο και περισσότερο την αλήθεια και στο παρελθόν του Δημοσθένη με τη γυναίκα του, Σοφία, η οποία από ένα σημείο και μετά αποκόπτεται και ζει τη δική της κόλαση. Από αυτά τα τρία σημεία αναμφισβήτητα θεωρώ πιο σφιχτό, ρεαλιστικό και διδακτικό το κομμάτι του Άλκη. Η Έλλη έχει να ψάξει για το χτες της οικογένειάς της, οπότε της δίνεται άφθονος χώρος για να καθυστερήσει την εξέλιξη της πλοκής (εσωτερικοί μονόλογοι, έρευνες κλπ.) ενώ η Σοφία που καταφεύγει στον Πειραιά μπλέκεται σε κάτι που έχω διαβάσει χιλιάδες φορές και δυστυχώς οι κοινοτοπίες έρχονται η μία πίσω από την άλλη.
Θα επικεντρωθώ λοιπόν στον Άλκη, γιατί εκεί πιστεύω πως έχει βάλει τα δυνατά της η κυρία Θεοδώρου. Η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη, ο Άλκης είναι υγιής κι όμως ζει κάθε μέρα έναν θάνατο και με τη δική του αντικειμενική ματιά ξετυλίγεται η ιστορία του Νοσοκομείου της Λέρου. Με εύληπτο τρόπο, καθόλου κουραστικό, παρεισφρέουν στο κείμενο εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες για το νησί και το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο, ζωντανεύουν με τραγικό τρόπο οι συνθήκες εγκλεισμού και κράτησης (αυτή η πτέρυγα γυμνών με στοιχειώνει πολλές νύχτες τώρα) και σταδιακά, σχεδόν με ντοστογιεφσκικό τρόπο, ο Άλκης κατεβαίνει σκαλοπάτι σκαλοπάτι το δικό του Υπόγειο. Για να κάνει τα πράγματα χειρότερα, η συγγραφέας επέλεξε την ιστορία του Στάθη και της Φωτεινής για να τεκμηριώσει την τραγικότητα των καταστάσεων. Ο Στάθης ήταν κι αυτός θύμα των δικών του ανθρώπων, τυχαία γνωρίστηκε με τον Άλκη κι ένωσαν τις ζωές τους. Δυστυχώς όμως η άφιξη της σχιζοφρενούς Φωτεινής διέλυσε για πάντα τις ψυχικές αντοχές του Στάθη, εξαιτίας του έρωτα. Η κλιμάκωση αυτής της ιστορίας με το προσδοκώμενο τέλος είναι από αυτές που μόνο ένας καλός συγγραφέας μπορεί να αναπαραστήσει χωρίς να καταφύγει σε κλισέ ή να παγιδευτεί σε ψευτοσυναισθηματισμούς.
Άλλο ένα δυνατό κομμάτι του μυθιστορήματος είναι η συνάντηση του Άλκη με τον άνθρωπο που τον πέταξε στο Νοσοκομείο, πολλά χρόνια αργότερα. Η συνάντηση γίνεται ξαφνικά, απόλυτα δικαιολογημένα αλλά με έπιασε απροετοίμαστο. Οι λέξεις που χρησιμοποιούνταν, τα συναισθήματα που περιγράφονταν, οι καταστάσεις αμηχανίας που ήταν σχεδόν ανάγλυφες, έχτισαν μια από τις δυνατότερες σκηνές του μυθιστορήματος, αναγκάζοντάς με να κλείσω το βιβλίο για λίγο αμέσως μετά, ώστε να πάρω μια βαθιά ανάσα και να μπορέσω να συνεχίσω.
Η «Αποικία της λήθης» είναι ένα συγκινητικό μυθιστόρημα που επικεντρώνεται στις συνθήκες κράτησης των ψυχοπαθών στο νησί της Λέρου και τις ανθρώπινες ιστορίες που μπορούν να τυλιχτούν γύρω από αυτούς ασφυκτικά. Αν εξαιρέσουμε κάποιες μακρόσυρτες αφηγήσεις, το κείμενο έχει δυνατές, αληθινές και συγκινητικές σκηνές, διαχρονικές αλήθειες και διεισδυτική ματιά σε κάτι στο οποίο όλοι ελαφρά (;) τη καρδιά γυρνάμε την πλάτη.
Το μυθιστόρημα ασχολείται με την περίπτωση της «Αποικίας» στη Λέρο και με αφορμή μια άκρως τραγική και ασύλληπτη σε βαρβαρότητα ιστορία αναλύει και εξετάζει τις συνθήκες κράτησης και πρόνοιας στο Νοσοκομείο, την καθημερινότητα των εγκλείστων, τη βαρεμάρα των επικεφαλής ιατρών και την ανοχή των κατοίκων που εργάζονταν εκεί, προσβλέποντας μόνο στη μισθολογική τους ικανοποίηση. Η ιστορία του Άλκη, εκτός του ότι είναι απάνθρωπη ως γενεσιουργός αιτία και πραγματικά εύχομαι να μην είναι πραγματική, είναι λεπτομερής, ρεαλιστική και τη συστήνω μόνο σε όσους έχουν γερά νεύρα. Η κυρία Θεοδώρου δε χρειάζεται να καταφύγει σε λεκτικές ή περιγραφικές ακρότητες, οι ίδιες οι συνθήκες είναι ανατριχιαστικές. Και δεν έχει διαλέξει πολλές περιπτώσεις να αφηγηθεί, οπότε αποφεύγει τον σκόπελο της εκμετάλλευσης του θέματος για να προκαλέσει την ευαισθητοποίηση του αναγνώστη. Έχει καταλήξει στον πυρήνα της ιστορίας της, έχει σχεδιάσει αδρά τους χαρακτήρες που θα την αφηγηθούν και τους τοποθετεί σε ένα απάνθρωπο κολαστήριο που μέχρι και σήμερα, παρά την επέμβαση της Ευρώπης, έχει ουσιαστικά προβλήματα.
Σε γενικές γραμμές, το μυθιστόρημα μου φάνηκε αργόσυρτο, με εκτεταμένες περιγραφές των σκηνικών και των πρωταγωνιστών και μακροσκελείς παραγράφους. Δραστηριότητες και κινήσεις των ��αρακτήρων που θα μπορούσαν να αποδοθούν λιτά και δωρικά μακραίνουν και αποδυναμώνουν το δέσιμο του βιβλίου. Το μυθιστόρημα κινείται σε τρεις άξονες: στη ζωή του Άλκη στο νοσοκομείο, στην καθημερινότητα της Έλλης που ανατρέπεται ριζικά και βήμα το βήμα προσεγγίζει όλο και περισσότερο την αλήθεια και στο παρελθόν του Δημοσθένη με τη γυναίκα του, Σοφία, η οποία από ένα σημείο και μετά αποκόπτεται και ζει τη δική της κόλαση. Από αυτά τα τρία σημεία αναμφισβήτητα θεωρώ πιο σφιχτό, ρεαλιστικό και διδακτικό το κομμάτι του Άλκη. Η Έλλη έχει να ψάξει για το χτες της οικογένειάς της, οπότε της δίνεται άφθονος χώρος για να καθυστερήσει την εξέλιξη της πλοκής (εσωτερικοί μονόλογοι, έρευνες κλπ.) ενώ η Σοφία που καταφεύγει στον Πειραιά μπλέκεται σε κάτι που έχω διαβάσει χιλιάδες φορές και δυστυχώς οι κοινοτοπίες έρχονται η μία πίσω από την άλλη.
Θα επικεντρωθώ λοιπόν στον Άλκη, γιατί εκεί πιστεύω πως έχει βάλει τα δυνατά της η κυρία Θεοδώρου. Η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη, ο Άλκης είναι υγιής κι όμως ζει κάθε μέρα έναν θάνατο και με τη δική του αντικειμενική ματιά ξετυλίγεται η ιστορία του Νοσοκομείου της Λέρου. Με εύληπτο τρόπο, καθόλου κουραστικό, παρεισφρέουν στο κείμενο εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες για το νησί και το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο, ζωντανεύουν με τραγικό τρόπο οι συνθήκες εγκλεισμού και κράτησης (αυτή η πτέρυγα γυμνών με στοιχειώνει πολλές νύχτες τώρα) και σταδιακά, σχεδόν με ντοστογιεφσκικό τρόπο, ο Άλκης κατεβαίνει σκαλοπάτι σκαλοπάτι το δικό του Υπόγειο. Για να κάνει τα πράγματα χειρότερα, η συγγραφέας επέλεξε την ιστορία του Στάθη και της Φωτεινής για να τεκμηριώσει την τραγικότητα των καταστάσεων. Ο Στάθης ήταν κι αυτός θύμα των δικών του ανθρώπων, τυχαία γνωρίστηκε με τον Άλκη κι ένωσαν τις ζωές τους. Δυστυχώς όμως η άφιξη της σχιζοφρενούς Φωτεινής διέλυσε για πάντα τις ψυχικές αντοχές του Στάθη, εξαιτίας του έρωτα. Η κλιμάκωση αυτής της ιστορίας με το προσδοκώμενο τέλος είναι από αυτές που μόνο ένας καλός συγγραφέας μπορεί να αναπαραστήσει χωρίς να καταφύγει σε κλισέ ή να παγιδευτεί σε ψευτοσυναισθηματισμούς.
Άλλο ένα δυνατό κομμάτι του μυθιστορήματος είναι η συνάντηση του Άλκη με τον άνθρωπο που τον πέταξε στο Νοσοκομείο, πολλά χρόνια αργότερα. Η συνάντηση γίνεται ξαφνικά, απόλυτα δικαιολογημένα αλλά με έπιασε απροετοίμαστο. Οι λέξεις που χρησιμοποιούνταν, τα συναισθήματα που περιγράφονταν, οι καταστάσεις αμηχανίας που ήταν σχεδόν ανάγλυφες, έχτισαν μια από τις δυνατότερες σκηνές του μυθιστορήματος, αναγκάζοντάς με να κλείσω το βιβλίο για λίγο αμέσως μετά, ώστε να πάρω μια βαθιά ανάσα και να μπορέσω να συνεχίσω.
Η «Αποικία της λήθης» είναι ένα συγκινητικό μυθιστόρημα που επικεντρώνεται στις συνθήκες κράτησης των ψυχοπαθών στο νησί της Λέρου και τις ανθρώπινες ιστορίες που μπορούν να τυλιχτούν γύρω από αυτούς ασφυκτικά. Αν εξαιρέσουμε κάποιες μακρόσυρτες αφηγήσεις, το κείμενο έχει δυνατές, αληθινές και συγκινητικές σκηνές, διαχρονικές αλήθειες και διεισδυτική ματιά σε κάτι στο οποίο όλοι ελαφρά (;) τη καρδιά γυρνάμε την πλάτη.
February 6, 2023
Λέρος 1975. Καράβια καταφθάνουν στο νησί για να ξεφορτώσουν άνδρες και γυναίκες δεμένους χειροπόδαρα στην «Αποικία», το Ψυχιατρείο της Λέρου. Εκεί ήταν ο Καιάδας των σκάρτων ανθρώπων, το Πυρ το εξώτερον, η Κόλαση. «Το ανθρώπινο Κολαστήριο της Λέρου», «Το Περίπτερο των Γυμνών», εκεί όπου επικρατούσαν ελεεινές συνθήκες κράτησης και διαβίωσης, απάνθρωπη μεταχείριση από το ιατρικό προσωπικό. Ο απόλυτος ευτελισμός της ανθρώπινης ύπαρξης και αξιοπρέπειας.
Σ’αυτό το μέρος οδηγούσαν τις χαμένες ψυχές, ανθρώπους ζωντανούς – νεκρούς, ανθρώπους μιάσματα, απόκληρους της κοινωνίας, ανεπιθύμητους, ελαττωματικούς, ανθρώπους με ψυχικά νοσήματα, αλλά και ψυχικά υγιείς, που για κάποιους λόγους ήταν ανεπιθύμητοι από την οικογένειά τους. Ανάμεσά σε αυτούς τους ανθρώπους θα βρεθούν ο Άλκης, ο Στάθης και η Φωτεινή και μέσα από τις διηγήσεις τους θα γνωρίσουμε την άδικη και πολυτάραχη ζωή τους πριν την μεταφορά τους στην Λέρο.
Αθήνα 1975. Η Έλλη είναι ένα κορίτσι ορφανό από μητέρα και μεγαλώνει δίπλα στον πατέρα της, ο οποίος της παρέχει τα πάντα, όλα τα υλικά αγαθά, χωρίς όμως να της προσφέρει το μεγαλύτερο δώρο που έχει ανάγκη ένα παιδί. Η Έλλη δεν ένιωσε ποτέ από εκείνον τρυφερότητα, αγάπη, ζεστασιά, στοργή. Δεν την πήρε ποτέ μια αγκαλιά, δεν την φίλησε, δεν την εμψύχωσε, δεν την παρηγόρησε, δεν την ενθάρρυνε, δεν την επιβράβευσε για τις επιτυχίες της. ΠΟΤΕ!! Σκληρός άνθρωπος, ιδιότροπος, πάντα σοβαρός και αγέλαστος, ψυχρός, απόμακρος και το κυριότερο μόνος.
Αθήνα 1991. Χρόνια αργότερα, ο θάνατος του πατέρα της σηματοδοτεί και την έναρξη των αποκαλύψεων όσον αφορά το παρελθόν της οικογένειάς τους. Σκοτεινά μυστικά, γεγονότα συνταρακτικά, αλήθειες και ψέματα, προσπαθούν να βγουν στην επιφάνεια. Η Έλλη κάνει τα πάντα για να μάθει την αλήθεια που τόσα χρόνια ο πατέρας της έκρυβε επιμελώς.
❓Γιατί;
❓Τι είχε γίνει στο παρελθόν;
❓Γιατί αυτή και ο πατέρας της εγκατέλειψαν την Ρόδο όταν ήταν μικρό κοριτσάκι και εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα;
Όταν τραβηχτεί το πέπλο, οι αποκαλύψεις θα σοκάρουν την Έλλη και θα έρθει αντιμέτωπη με γεγονότα που ούτε καν φανταζόταν. Προσπαθεί να καταλάβει, να εξηγήσει, να δικαιολογήσει, να συγχωρήσει, να προχωρήσει. Μονάχα όμως η αλήθεια, όσο σκληρή κι αν είναι, μπορεί να της χαρίσει μια φυσιολογική ζωή. Γιατί «είναι πολύ άσχημο να μην έχει κανείς μέλλον, είναι όμως κυριολεκτικά αφόρητο το να μην έχει παρελθόν.»
Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από το παρελθόν του, να το αλλάξει ή να το κρύψει, όσο καλά κι αν είναι θαμμένα τα σκοτεινά κομμάτια του. Η αλήθεια, σαν τον ήλιο, φωτίζει ακόμη και την πιο απόμερη και σκοτεινή γωνιά.
«Η Αποικία της λήθης» είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα με γρήγορη ροή, πλούσια και καλοπλεγμένη πλοκή κεντημένη με αληθινά γεγονότα και στοιχεία μυθοπλασίας τόσο περίτεχνα, που ο αναγνώστης πολλές φορές δεν μπορεί να τα ξεχωρίσει. Η ιστορία κινείται σε δυο χρονικούς άξονες, 1975 και 1991, ένα ταξίδι από την Ρόδο στην Λέρο και την Αθήνα, όπου οι πρωταγωνιστές αφηγούνται και μας παρουσιάζουν την ιστορία τους όπως την βίωσε ο καθένας ξεχωριστά και την ζούμε και εμείς οι αναγνώστες μέσα από τα δικά τους μάτια. Η αφήγηση σε παρασύρει, οι λέξεις γίνονται αυτόματα εικόνες, μυρωδιές, χρώματα, συναισθήματα. Νιώθεις, βλέπεις, καταλαβαίνεις, αισθάνεσαι.
Επίσης, το βιβλίο μάς μιλάει για τον θεσμό και τον ρόλο της οικογένειας στη ζωή κάποιου, τον έρωτα σε οποιαδήποτε μορφή (αγνός, κεραυνοβόλος, παράνομος, απαγορευμένος, καταστροφικός) και την δύναμη της αληθινής φιλίας.
Θα μπορούσα να μιλάω με τις ώρες για αυτό το εξαιρετικό βιβλίο. Καθηλωτικό, συγκλονιστικό, συγκινητικό, ανθρώπινο, ένα βιβλίο που θα κερδίσει και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη.
Θερμά συγχαρητήρια Κλαίρη μου👏👏👏 και ένα τεράστιο ευχαριστώ!!! Είναι από τα βιβλία που θα μου μείνουν πραγματικά αξέχαστα!!! 10 / 10💯💯💯
Σ’αυτό το μέρος οδηγούσαν τις χαμένες ψυχές, ανθρώπους ζωντανούς – νεκρούς, ανθρώπους μιάσματα, απόκληρους της κοινωνίας, ανεπιθύμητους, ελαττωματικούς, ανθρώπους με ψυχικά νοσήματα, αλλά και ψυχικά υγιείς, που για κάποιους λόγους ήταν ανεπιθύμητοι από την οικογένειά τους. Ανάμεσά σε αυτούς τους ανθρώπους θα βρεθούν ο Άλκης, ο Στάθης και η Φωτεινή και μέσα από τις διηγήσεις τους θα γνωρίσουμε την άδικη και πολυτάραχη ζωή τους πριν την μεταφορά τους στην Λέρο.
Αθήνα 1975. Η Έλλη είναι ένα κορίτσι ορφανό από μητέρα και μεγαλώνει δίπλα στον πατέρα της, ο οποίος της παρέχει τα πάντα, όλα τα υλικά αγαθά, χωρίς όμως να της προσφέρει το μεγαλύτερο δώρο που έχει ανάγκη ένα παιδί. Η Έλλη δεν ένιωσε ποτέ από εκείνον τρυφερότητα, αγάπη, ζεστασιά, στοργή. Δεν την πήρε ποτέ μια αγκαλιά, δεν την φίλησε, δεν την εμψύχωσε, δεν την παρηγόρησε, δεν την ενθάρρυνε, δεν την επιβράβευσε για τις επιτυχίες της. ΠΟΤΕ!! Σκληρός άνθρωπος, ιδιότροπος, πάντα σοβαρός και αγέλαστος, ψυχρός, απόμακρος και το κυριότερο μόνος.
Αθήνα 1991. Χρόνια αργότερα, ο θάνατος του πατέρα της σηματοδοτεί και την έναρξη των αποκαλύψεων όσον αφορά το παρελθόν της οικογένειάς τους. Σκοτεινά μυστικά, γεγονότα συνταρακτικά, αλήθειες και ψέματα, προσπαθούν να βγουν στην επιφάνεια. Η Έλλη κάνει τα πάντα για να μάθει την αλήθεια που τόσα χρόνια ο πατέρας της έκρυβε επιμελώς.
❓Γιατί;
❓Τι είχε γίνει στο παρελθόν;
❓Γιατί αυτή και ο πατέρας της εγκατέλειψαν την Ρόδο όταν ήταν μικρό κοριτσάκι και εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα;
Όταν τραβηχτεί το πέπλο, οι αποκαλύψεις θα σοκάρουν την Έλλη και θα έρθει αντιμέτωπη με γεγονότα που ούτε καν φανταζόταν. Προσπαθεί να καταλάβει, να εξηγήσει, να δικαιολογήσει, να συγχωρήσει, να προχωρήσει. Μονάχα όμως η αλήθεια, όσο σκληρή κι αν είναι, μπορεί να της χαρίσει μια φυσιολογική ζωή. Γιατί «είναι πολύ άσχημο να μην έχει κανείς μέλλον, είναι όμως κυριολεκτικά αφόρητο το να μην έχει παρελθόν.»
Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από το παρελθόν του, να το αλλάξει ή να το κρύψει, όσο καλά κι αν είναι θαμμένα τα σκοτεινά κομμάτια του. Η αλήθεια, σαν τον ήλιο, φωτίζει ακόμη και την πιο απόμερη και σκοτεινή γωνιά.
«Η Αποικία της λήθης» είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα με γρήγορη ροή, πλούσια και καλοπλεγμένη πλοκή κεντημένη με αληθινά γεγονότα και στοιχεία μυθοπλασίας τόσο περίτεχνα, που ο αναγνώστης πολλές φορές δεν μπορεί να τα ξεχωρίσει. Η ιστορία κινείται σε δυο χρονικούς άξονες, 1975 και 1991, ένα ταξίδι από την Ρόδο στην Λέρο και την Αθήνα, όπου οι πρωταγωνιστές αφηγούνται και μας παρουσιάζουν την ιστορία τους όπως την βίωσε ο καθένας ξεχωριστά και την ζούμε και εμείς οι αναγνώστες μέσα από τα δικά τους μάτια. Η αφήγηση σε παρασύρει, οι λέξεις γίνονται αυτόματα εικόνες, μυρωδιές, χρώματα, συναισθήματα. Νιώθεις, βλέπεις, καταλαβαίνεις, αισθάνεσαι.
Επίσης, το βιβλίο μάς μιλάει για τον θεσμό και τον ρόλο της οικογένειας στη ζωή κάποιου, τον έρωτα σε οποιαδήποτε μορφή (αγνός, κεραυνοβόλος, παράνομος, απαγορευμένος, καταστροφικός) και την δύναμη της αληθινής φιλίας.
Θα μπορούσα να μιλάω με τις ώρες για αυτό το εξαιρετικό βιβλίο. Καθηλωτικό, συγκλονιστικό, συγκινητικό, ανθρώπινο, ένα βιβλίο που θα κερδίσει και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη.
Θερμά συγχαρητήρια Κλαίρη μου👏👏👏 και ένα τεράστιο ευχαριστώ!!! Είναι από τα βιβλία που θα μου μείνουν πραγματικά αξέχαστα!!! 10 / 10💯💯💯
January 1, 2021
Η γραφή της Κλαίρης Θεοδώρου ίσως είναι η πιο δυνατή, σκληρή και σπαρακτική γραφή που έχω συναντήσει ποτέ μου σε βιβλία Ελλήνων ή και σε μεταφρασμένα βιβλία ξένων συγγραφέων. Οι λέξεις είναι σοφά επιλεγμένες και μέσα από τη σκληρότητά τους δημιουργούν στον αναγνώστη τέτοιο αίσθημα που είναι από τα λίγα βιβλία που μπορεί να νιώσει κάτι παρόμοιο.
Η βασική τοποθεσία είναι το ψυχιατρείο της Λέρου. Με σφοδρή και ψυχρή σκληρότητα μας αναλύεται η ιστορία του, η δομή του, οι χώροι κράτησης των ψυχικά ασθενών, οι λόγοι που τους οδήγησαν στους χώρους του –και δεν είναι πάντα ένα ψυχιατρικό νόσημα η αιτία. Ένα θέμα ταμπού ακόμα και σήμερα. Παρότι διανύουμε τον 21ο αιώνα θεωρείται ακόμα ντροπή, στίγμα, μεταδοτική μόλυνση –πόσο μάλλον αν αναλογιστούμε την κοινωνία στη δεκαετία του ’70 και του ‘80. Κι όμως τα ψυχιατρικά και τα ψυχοσωματικά νοσήματα είναι η μάστιγα -η μόδα αν θέλετε- που κυριαρχεί στις μέρες μας.
Ακόμα βασικότερο είναι το ερώτημα «τι γίνεται όταν αρκετοί από τους τροφίμους των χώρων αυτών δεν είναι γιατί έχουν κάποια ψυχιατρική πάθηση, αλλά πληρώνουν τα «σπασμένα» τόσο τα δικά τους όσο και των οικογενειών τους»; Μπορούν φεύγοντας – αν φύγουν ποτέ – να ξεκολλήσουν από το δέρμα τους τη σήψη της ψυχής τους; Το στίγμα μιας κοινωνίας σκληρής που δεν συγχωρεί και δεν δίνει δεύτερη ευκαιρία σε κανέναν ήταν ο θεμέλιος λίθος της κοινωνίας εκείνης της εποχής.
Προσπάθησα πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης να το εντάξω σε ένα λογοτεχνικό είδος, αλλά κάθε λίγες σελίδες άλλαζα γνώμη. Στοιχεία κοινωνικού, ιστορικού, ρομαντικού μυθιστορήματος μπλέκονται μαζί με τα ψυχογραφήματα των ηρώων που είναι σα να τους γνωρίζεις ανάποδα. Όχι απέξω προς τα μέσα, από την εμφάνιση προς τον εσωτερικό τους κόσμο, αλλά αντιθέτως γνωρίζεις τόσο καλά την ψυχή τους ώστε και οι λίγες αναφορές σε εξωτερικά χαρακτηριστικά είναι σα να μην τις διάβασες ποτέ. Το φως παλεύει με το σκοτάδι λέξη-λέξη, πρόταση-πρόταση, σελίδα-σελίδα χωρίς ποτέ να είσαι βέβαιος για τον τελικό νικητή.
Το τέλος του βιβλίου σε αφήνει με αυτή τη μαγική γλυκόπικρη γεύση. Δεν μπορούν όλα να πάνε μόνο καλά στο τέλος. Το απόλυτα καλό και ευτυχισμένο τέλος είναι για τα παραμύθια. Αυτό όμως δεν είναι ένα ακόμα μυθιστόρημα, είναι ένα βιβλίο που μιλάει για την ίδια τη ζωή για την σκληρότητα των καταστάσεων, αλλά και για την καρδιά των ανθρώπων που όσο και να σκληραίνει και να πληγώνεται εν τέλει γυρίζει έστω στην τελευταία ανάσα προς το φως, προς το καλό και τη συγχώρεση.
Η βασική τοποθεσία είναι το ψυχιατρείο της Λέρου. Με σφοδρή και ψυχρή σκληρότητα μας αναλύεται η ιστορία του, η δομή του, οι χώροι κράτησης των ψυχικά ασθενών, οι λόγοι που τους οδήγησαν στους χώρους του –και δεν είναι πάντα ένα ψυχιατρικό νόσημα η αιτία. Ένα θέμα ταμπού ακόμα και σήμερα. Παρότι διανύουμε τον 21ο αιώνα θεωρείται ακόμα ντροπή, στίγμα, μεταδοτική μόλυνση –πόσο μάλλον αν αναλογιστούμε την κοινωνία στη δεκαετία του ’70 και του ‘80. Κι όμως τα ψυχιατρικά και τα ψυχοσωματικά νοσήματα είναι η μάστιγα -η μόδα αν θέλετε- που κυριαρχεί στις μέρες μας.
Ακόμα βασικότερο είναι το ερώτημα «τι γίνεται όταν αρκετοί από τους τροφίμους των χώρων αυτών δεν είναι γιατί έχουν κάποια ψυχιατρική πάθηση, αλλά πληρώνουν τα «σπασμένα» τόσο τα δικά τους όσο και των οικογενειών τους»; Μπορούν φεύγοντας – αν φύγουν ποτέ – να ξεκολλήσουν από το δέρμα τους τη σήψη της ψυχής τους; Το στίγμα μιας κοινωνίας σκληρής που δεν συγχωρεί και δεν δίνει δεύτερη ευκαιρία σε κανέναν ήταν ο θεμέλιος λίθος της κοινωνίας εκείνης της εποχής.
Προσπάθησα πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης να το εντάξω σε ένα λογοτεχνικό είδος, αλλά κάθε λίγες σελίδες άλλαζα γνώμη. Στοιχεία κοινωνικού, ιστορικού, ρομαντικού μυθιστορήματος μπλέκονται μαζί με τα ψυχογραφήματα των ηρώων που είναι σα να τους γνωρίζεις ανάποδα. Όχι απέξω προς τα μέσα, από την εμφάνιση προς τον εσωτερικό τους κόσμο, αλλά αντιθέτως γνωρίζεις τόσο καλά την ψυχή τους ώστε και οι λίγες αναφορές σε εξωτερικά χαρακτηριστικά είναι σα να μην τις διάβασες ποτέ. Το φως παλεύει με το σκοτάδι λέξη-λέξη, πρόταση-πρόταση, σελίδα-σελίδα χωρίς ποτέ να είσαι βέβαιος για τον τελικό νικητή.
Το τέλος του βιβλίου σε αφήνει με αυτή τη μαγική γλυκόπικρη γεύση. Δεν μπορούν όλα να πάνε μόνο καλά στο τέλος. Το απόλυτα καλό και ευτυχισμένο τέλος είναι για τα παραμύθια. Αυτό όμως δεν είναι ένα ακόμα μυθιστόρημα, είναι ένα βιβλίο που μιλάει για την ίδια τη ζωή για την σκληρότητα των καταστάσεων, αλλά και για την καρδιά των ανθρώπων που όσο και να σκληραίνει και να πληγώνεται εν τέλει γυρίζει έστω στην τελευταία ανάσα προς το φως, προς το καλό και τη συγχώρεση.
May 16, 2020
Όταν ήμουν 16χρονών, στα ντουζένια της εφηβείας, είχα παρακολουθησει στην τηλεόραση ένα ρεπορτάζ για το άσυλο της Λέρου κλαίγοντας συνέχεια. Αποτέλεσμα της ψυχολογικής φόρτισης ήταν ένα νευρολογικό επεισόδιο το επόμενο πρωινό, που με έστειλε για μια σειρά εξετάσεων, και με μια διάγνωση στα χέρια από ψυχίατρο (εκεί κατεληξα!!!) που έλεγε να προσπαθώ να μην στενοχωριέμαι!!!! (πρωτότυπο!!!)
Έτσι ξεκίνησα να διαβάζω την Αποικία της λήθης λίγο διστακτικά. Θυμάμαι έκλαιγα πάλι, αυτή τη φορά όμως λυτρωτικά, έτσι ένιωθα. Είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο, πραγματικό στολίδι στην βιβλιοθήκη μου.
Έτσι ξεκίνησα να διαβάζω την Αποικία της λήθης λίγο διστακτικά. Θυμάμαι έκλαιγα πάλι, αυτή τη φορά όμως λυτρωτικά, έτσι ένιωθα. Είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο, πραγματικό στολίδι στην βιβλιοθήκη μου.
April 18, 2017
Ένας κύκλος γεγονότων με εναλλαγές χρονικές και πρωτοπροσωπη γραφή των ηρώων, που όμως δεν σε αποσυντονιζει, ούτε σε μπερδεύει, καθώς γρήγορα καταλαβαίνεις ποιος μιλάει.
Η γραφή είναι καθαρή, απλή, χωρίς τίποτα περιττό που να θέλει να το προσέξεις ή που να χρειάζεσαι λεξικό για να το κατανοήσεις.
Η ιστορία μπορεί να φαίνεται εξωπραγματική, μα καμιά ιστορία δεν μπορεί να ξεπεράσει την πραγματικότητα..
Εξαιρετικό! Μπράβο Κλαίρη!
Η γραφή είναι καθαρή, απλή, χωρίς τίποτα περιττό που να θέλει να το προσέξεις ή που να χρειάζεσαι λεξικό για να το κατανοήσεις.
Η ιστορία μπορεί να φαίνεται εξωπραγματική, μα καμιά ιστορία δεν μπορεί να ξεπεράσει την πραγματικότητα..
Εξαιρετικό! Μπράβο Κλαίρη!
February 16, 2018
https://georgette60.blogspot.gr/2018/...
Επώδυνο,σκληρό και ιδιαίτερο το θέμα όσον αφορά την λειτουργία του ψυχιατρίου της Λέρου και όπου σε πολλούς είναι άγνωστο και προσωπικά πέραν από επιφανειακές γνώσεις δεν γνώριζα κάτι παραπάνω.Στο συγκεκριμένο βιβλίο η συγγραφέας δίνει όντως κάποιες πληροφορίες όσο το επιτρέπει η πλοκή και σίγουρα είναι εμφανής η εκτενής έρευνα που έχει κάνει για το σχετικό θέμα.Θα ήθελα όμως η ιστορία (αν και ψυχοφθόρα) να κατείχε περισσότερο χρόνο και χώρο στην Λέρο και δη στο ίδρυμα με πρωταγωνιστικό ρόλο έναντι της υπόλοιπης ιστορίας.Παρ’όλα αυτά η πλοκή της ιστορίας είναι δυνατή,συγκινητική και όμορφη με μία γραφή που ρέει αβίαστα,ευκολοδιάβαστη και που σε απορροφά μέχρι να κλείσεις την τελευταία σελίδα του βιβλίου.Αφηγήσεις μέσω των μονολόγων των πρωταγωνιστών εναλλάσονται σε δύο χρόνους,του παρελθόντος και του παρόντος.Σαφώς,κατ’εμέ πάντα,υπερτερεί η αφήγηση του Άλκη που αναφέρεται στον ακούσιο εγκλεισμό του στο ίδρυμα,ενός υγιή Άλκη,και στις απερίγραπτες συνθήκες διαβίωσης-επιβίωσης,γιατί απλά δεν ζούσαν,αλλά επιβίωναν.Ακραίες καταστάσεις,εξόντωση ψυχικής υγείας,εξευτελισμός της αξιοπρέπειας του ατόμου.Παιδιά ενός κατώτερου Θεού που ζούσαν στο κολαστήριο ζωντανών-νεκρών,σε πρωτόγονες καταστάσεις και που δυστυχούσαν φέρνοντας,δυστυχώς,την ευτυχία σε κάποιους άλλους.Και μέσα σε όλα αυτά,ευτυχώς,υπάρχει και μία δημιουργία φιλίας.Οι άλλες αφηγήσεις αφορούν το ιστορικό των υπολοίπων μελών μίας οικογένειας που έχουν βέβαια σύνδεση μεταξύ τους καθώς η ιστορία εξελίσσεται και μέσω αποκαλύψεων εναλλάξ των αφηγήσεων και που τόσο όμορφα και άρτια τα δένει η συγγραφέας.Φυσικά υπάρχουν προβλέψιμα και κάποιες υπερβολές γεγονότων και ίσως μερικά συνηθισμένα,αλλά η ουσία είναι ότι θίγει κοινωνικά θέματα όπως,εκμετάλλευση,πορνεία,εκδιώξεις,αποδοκιμασίες,προκαταλήψεις κ.ά.Ρεαλιστικές και ζωντανές οι περιγραφές ειδικά των όμορφων τοπίων και όχι μόνο γύρω από τα νησιά Ρόδος και Λέρος,αλλά και της πόλης του Πειραιά.Δραματικές μορφές όλοι οι χαρακτήρες (Δημοσθένης-πληγωμένος,Σοφία-μοναχική,Ελλη-απομονωμένη,Αλκης-φιγούρα τραγική) με τις διαφορετικές ψυχοσυνθέσεις τους,αδυναμίες,αντιδράσεις,επιθέσεις,λανθασμένες επιλογές,πάθη,φορτισμένα συναισθήματα και βάζοντας τους σ’ένα παιχνίδι που τους καθοδηγεί η μοίρα και γι’αυτό ίσως κατανοήσουμε,εν μέρει,τις όποιες επιλογές τους.Φορτισμένα συναισθήματα,σκέψεις,προβληματισμοί,θυμός,έκπληξη,αηδία και πολλά άλλα λαμβάνει ο αναγνώστης διαβάζοντας την Αποικία της Λήθης και γιατί Αναπόσταστο κομμάτι της μνήμης είναι η λήθη,όπως ανέφερε σε μία συνέντευξη της η κυρία Θεοδώρου.Συγχαρητήρια στην κυρία Θεοδώρου γι’αυτό το ταξίδι που κάναμε μέσω του έργου της και ειδικά στο τραγικό κομμάτι του Ψυχιατρίου με ομάδες στο περιθώριο , αν και πονέσαμε ,και που δεν γνωρίζαμε αρκετά.
Επώδυνο,σκληρό και ιδιαίτερο το θέμα όσον αφορά την λειτουργία του ψυχιατρίου της Λέρου και όπου σε πολλούς είναι άγνωστο και προσωπικά πέραν από επιφανειακές γνώσεις δεν γνώριζα κάτι παραπάνω.Στο συγκεκριμένο βιβλίο η συγγραφέας δίνει όντως κάποιες πληροφορίες όσο το επιτρέπει η πλοκή και σίγουρα είναι εμφανής η εκτενής έρευνα που έχει κάνει για το σχετικό θέμα.Θα ήθελα όμως η ιστορία (αν και ψυχοφθόρα) να κατείχε περισσότερο χρόνο και χώρο στην Λέρο και δη στο ίδρυμα με πρωταγωνιστικό ρόλο έναντι της υπόλοιπης ιστορίας.Παρ’όλα αυτά η πλοκή της ιστορίας είναι δυνατή,συγκινητική και όμορφη με μία γραφή που ρέει αβίαστα,ευκολοδιάβαστη και που σε απορροφά μέχρι να κλείσεις την τελευταία σελίδα του βιβλίου.Αφηγήσεις μέσω των μονολόγων των πρωταγωνιστών εναλλάσονται σε δύο χρόνους,του παρελθόντος και του παρόντος.Σαφώς,κατ’εμέ πάντα,υπερτερεί η αφήγηση του Άλκη που αναφέρεται στον ακούσιο εγκλεισμό του στο ίδρυμα,ενός υγιή Άλκη,και στις απερίγραπτες συνθήκες διαβίωσης-επιβίωσης,γιατί απλά δεν ζούσαν,αλλά επιβίωναν.Ακραίες καταστάσεις,εξόντωση ψυχικής υγείας,εξευτελισμός της αξιοπρέπειας του ατόμου.Παιδιά ενός κατώτερου Θεού που ζούσαν στο κολαστήριο ζωντανών-νεκρών,σε πρωτόγονες καταστάσεις και που δυστυχούσαν φέρνοντας,δυστυχώς,την ευτυχία σε κάποιους άλλους.Και μέσα σε όλα αυτά,ευτυχώς,υπάρχει και μία δημιουργία φιλίας.Οι άλλες αφηγήσεις αφορούν το ιστορικό των υπολοίπων μελών μίας οικογένειας που έχουν βέβαια σύνδεση μεταξύ τους καθώς η ιστορία εξελίσσεται και μέσω αποκαλύψεων εναλλάξ των αφηγήσεων και που τόσο όμορφα και άρτια τα δένει η συγγραφέας.Φυσικά υπάρχουν προβλέψιμα και κάποιες υπερβολές γεγονότων και ίσως μερικά συνηθισμένα,αλλά η ουσία είναι ότι θίγει κοινωνικά θέματα όπως,εκμετάλλευση,πορνεία,εκδιώξεις,αποδοκιμασίες,προκαταλήψεις κ.ά.Ρεαλιστικές και ζωντανές οι περιγραφές ειδικά των όμορφων τοπίων και όχι μόνο γύρω από τα νησιά Ρόδος και Λέρος,αλλά και της πόλης του Πειραιά.Δραματικές μορφές όλοι οι χαρακτήρες (Δημοσθένης-πληγωμένος,Σοφία-μοναχική,Ελλη-απομονωμένη,Αλκης-φιγούρα τραγική) με τις διαφορετικές ψυχοσυνθέσεις τους,αδυναμίες,αντιδράσεις,επιθέσεις,λανθασμένες επιλογές,πάθη,φορτισμένα συναισθήματα και βάζοντας τους σ’ένα παιχνίδι που τους καθοδηγεί η μοίρα και γι’αυτό ίσως κατανοήσουμε,εν μέρει,τις όποιες επιλογές τους.Φορτισμένα συναισθήματα,σκέψεις,προβληματισμοί,θυμός,έκπληξη,αηδία και πολλά άλλα λαμβάνει ο αναγνώστης διαβάζοντας την Αποικία της Λήθης και γιατί Αναπόσταστο κομμάτι της μνήμης είναι η λήθη,όπως ανέφερε σε μία συνέντευξη της η κυρία Θεοδώρου.Συγχαρητήρια στην κυρία Θεοδώρου γι’αυτό το ταξίδι που κάναμε μέσω του έργου της και ειδικά στο τραγικό κομμάτι του Ψυχιατρίου με ομάδες στο περιθώριο , αν και πονέσαμε ,και που δεν γνωρίζαμε αρκετά.
February 17, 2018
H Αποικία της Λήθης είναι ένα βιβλίο που καταπιάνεται σε ένα μέρος του με το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Λέρου και τις απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούσαν εκεί, που θυμίζουν περιγραφές αντίστοιχων ιδρυμάτων σε άλλες χώρες, όμως του προηγούμενου αιώνα και όχι στα μέσα του 1900. Αν και οι περιγραφές ήταν σκληρές, δεν μπορώ να πω ότι με συγκλόνισαν σε βαθμό που να εντυπωθούν ανεξίτηλα στο μυαλό. Εγκεφαλική ήταν περισσότερο η αντίδρασή μου παρά συναισθηματική. Πιο πολύ με άγγιξαν οι ανθρώπινες ιστορίες οι οποίες αλλού ήταν αληθοφανείς και συνέπασχες μαζί τους αλλού τραβηγμένες. Ο χαρακτήρας που με ενόχλησε περισσότερο είναι αυτός της Σοφίας, για ευνόητους λόγους! Αν παραδεχτεί κανείς ότι η πρώτη ιστορία με τον Άλκη ήταν ένα επιπόλαιο λάθος της νεότητας, η υπόλοιπη πορεία της δείχνει αδύναμο και ανόητο άνθρωπο. Μια γυναίκα με παιδί η οποία ήδη είχε χάσει τα πάντα από δικό της λάθος, δεν λιγώνεται με τον πρώτο ομορφόμαγκα που της την πέφτει, ιδιαιτέρως όταν η σύντροφός του είναι φίλη της. Και η απάθεια που την οδήγησε στην πορνεία είναι δείγμα ότι ήταν "λίγη". Ισως το αδικώ με τρια αστέρια, 3,5 είναι πιο δίκαιο. Συμπαθητικό βιβλίο χωρίς να είναι από αυτά που θα θυμάμαι για χρόνια.
February 25, 2017
Ένα διαφορετικό βιβλίο απ αυτά που έχουμε συνηθίσει να διαβάζουμε. Συγκλονιστικό από τις πρώτες του σελίδες. Προσωπικά δεν γνώριζα την κατάσταση που διαδραματιζόταν στο νησί της Λέρου. Η συγγραφέας έχει κάνει μεγάλη έρευνα πάνω σ αυτό το θέμα. Με τις πληροφορίες που μας δίνει και με τη βοήθεια του ήρωα μας Άλκη μας βάζει στο κλίμα του ψυχιατρείου.Δυσκολες καταστάσεις που δεν τις χωράει ανθρώπινος νους. Το βιβλίο μας ταξιδεύει μέσα στα πρέπει και στα μη της τότε κοινωνίας. Τα πρέπει και τα μη που τα πλήρωσαν οι ήρωες μας με το μεγαλύτερο κόστος. Ψυχικό και σωματικό. Ο Δημοσθένης η Σοφία η Έλλη αλλά και άλλοι μικρότεροι χαρακτήρες (που όμως παίζουν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη των πραγμάτων) αγαπούν , μισούν, προδίδουν και προδίδονται. Η Αποικία της λήθης είναι ένα βιβλίο γεμάτο έρωτα,αγάπη, πάθος, στεναχώρια, μίσος και με τη δυνατή αγκαλιά της φιλίας. Συγχαρητήρια στην κ.Κλαιρη Θεόδωρου με έχει κερδίσει ως αναγνωστρια της .
July 20, 2022
Η ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ 3,5
Ένα πάρα πολύ ωραίο βιβλίο, το οποίο είναι γεμάτο δράση και οι πρωταγωνιστές ενώ ζουν παράλληλα το δράμα τους δεν συναντιούνται ποτέ. Η αρχή της ιστορίας γίνεται όταν μια απαγορευμένη σχέση αποκαλύπτεται και οι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με την μοίρα τους. Το σημαντικότερο στοιχείο που μου άρεσε πολύ ήταν η εκτενή αναφορά στο ψυχιατρείο στην Λέρο και τις φρικτές συνθήκες που επικρατούσαν εκεί. Επιπλέον εκτίμησα το γεγονός ότι στο συγκεκριμένο βιβλίο δεν υπάρχουν περιττές επαναλήψεις και ούτε σημεία που να ήταν βαρετό. Ουσιαστικά μετά την αποκάλυψη ο κάθε πρωταγωνιστής αφηγείται την ζωή του και την τροπή που αυτή πήρε μετά τις αποφάσεις που είτε οι ίδιοι έλαβαν για τον εαυτό τους είτε όχι. Γενικά είναι ένα αρκετά "βαρύ" βιβλίο και ο κάθε ήρωας του περιβάλλεται από την τραγικότητα του. Το τέλος ήταν το αναμενόμενο για την ελληνική λογοτεχνία κάτι που μου διάλυσε όλη την ατμόσφαιρα. Ωστόσο είναι ένα βιβλίο που το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Ένα πάρα πολύ ωραίο βιβλίο, το οποίο είναι γεμάτο δράση και οι πρωταγωνιστές ενώ ζουν παράλληλα το δράμα τους δεν συναντιούνται ποτέ. Η αρχή της ιστορίας γίνεται όταν μια απαγορευμένη σχέση αποκαλύπτεται και οι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με την μοίρα τους. Το σημαντικότερο στοιχείο που μου άρεσε πολύ ήταν η εκτενή αναφορά στο ψυχιατρείο στην Λέρο και τις φρικτές συνθήκες που επικρατούσαν εκεί. Επιπλέον εκτίμησα το γεγονός ότι στο συγκεκριμένο βιβλίο δεν υπάρχουν περιττές επαναλήψεις και ούτε σημεία που να ήταν βαρετό. Ουσιαστικά μετά την αποκάλυψη ο κάθε πρωταγωνιστής αφηγείται την ζωή του και την τροπή που αυτή πήρε μετά τις αποφάσεις που είτε οι ίδιοι έλαβαν για τον εαυτό τους είτε όχι. Γενικά είναι ένα αρκετά "βαρύ" βιβλίο και ο κάθε ήρωας του περιβάλλεται από την τραγικότητα του. Το τέλος ήταν το αναμενόμενο για την ελληνική λογοτεχνία κάτι που μου διάλυσε όλη την ατμόσφαιρα. Ωστόσο είναι ένα βιβλίο που το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
December 27, 2020
Πόσο σημαντικό είναι το παρελθόν για τον άνθρωπο και πόσο εμμονικός μπορεί να γίνει κάποιος για να το αποκρύψει και κάποιος άλλος για να το αναζητήσει. Την αναζήτηση του παρελθόντος πραγματεύεται η Κλαίρη Θεοδώρου στην ‘Αποικία της Λήθης’. Η Έλλη αναζητά τα κομμάτια του δικού της παζλ για να συμπληρώσει την ταυτότητά της για να μπορέσει να πορευτεί. Ιστορίες που εκτυλίσσονται στη Ρόδο, στη Λέρο και στην Αθήνα. Η μυθοπλασία στηριγμένη στο ιστορικό πλαίσιο συναρπάζει, συγκλονίζει και ταξιδεύει τον αναγνώστη. Στο τέλος έρχεται η λύτρωση. �� αλήθεια σκληρή αλλά αναγκαία. Από τα βιβλία που σε καθηλώνουν και τα διαβάζεις απνευστί.
May 14, 2020
Με κέντρισε από την πρώτη στιγμή το εξώφυλλο μια και αναγνώρισα αμέσως την αγαπημένη μου Λέρο. Το αγόρασα και δεν το μετάνιωσα! Καλογραμμένη και δυνατή ιστορία, πλοκή που με κράτησε σε αγωνία ως την τελευταία σελίδα και επιτέλους ένα βιβλίο που δεν αδικεί και δεν στιγματίζει το αγαπημένο μου νησί. Πέρα από όλα τα υπόλοιπα μου έκανε εντύπωση ο πλούτος των πληροφοριών που άντλησα και ακόμα και εγώ που την επισκέπτομαι από μικρό παιδί δεν ήξερα. Ακόμα και το τέλος-δεν δίνω spoilers μη φοβάστε- λειτουργεί πολύ καλά σαν λύτρωση της ηρωίδας.
April 27, 2021
Ένα πολύ ωραίο βιβλίο με μια πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή. Μου προκάλεσε έντονα συναισθήματα και ευχαριστήθηκα την ανάγνωση του. Οι συγκυρίες της ζωής, η φύση που ακολουθεί το δικό της νόμο, η προδοσία, ο θυμός, η μανιασμένη εκδίκηση, η ενοχή, η παραίτηση, η αναζήτηση της αλήθειας όλα μαζί στροβιλίζονται στη ζωή της Έλλης και στη μέση αυτού του κικεώνα η «αποικία» της Λέρου. Ένα καθαρτήριο ψυχών, ένα μέρος για ζωντανούς νεκρούς ανθρώπινες ψυχές που δικαίως ή αδίκως έχουν καταδικαστεί στην παντοτινή ζωντανή λήθη......
May 14, 2020
"Η αποικία της λήθης" είναι το αγαπημένο μου από όλα της κας Θεοδώρου, ένα αρκετά δυνατό μυθιστόρημα, που σίγουρα χρειάστηκε πολλή μελέτη από τη συγγραφέα για τις συνθήκες λειτουργίας αλλά και διαβίωσης στο ίδρυμα ψυχικά ασθενών στη Λέρο δίνοντας όλη την αλήθεια που του αξίζει, κερδίζοντας όλο το αναγνωστικό κοινό. Το διαβάζεις πραγματικά απνευστί, συγκινείσαι, προβληματίζεσαι, το συζητάς. Ένα βιβλίο που με κατέκτησε πραγματικά και θα το διάβαζα ξανά και ξανά!
March 6, 2021
Ένα υπέροχο, γεμάτο αγωνία βιβλίο, με χαρακτηρες που ένιωσα λες και τους γνώρισα από κοντά. Μπόρεσα να μπω στην θέση καθενός από τους ήρωες, να νιώσω τον πόνο και την αγωνία τους και να κατανοήσω τις πράξεις τους.
Δεν βάζω πέντε αστεράκια μονό και μόνο γιατί με χάλασε αυτή η υπερβολική σύμπτωση που έφερε κοντά τον Στέφανο και την Έλλη.
Δεν βάζω πέντε αστεράκια μονό και μόνο γιατί με χάλασε αυτή η υπερβολική σύμπτωση που έφερε κοντά τον Στέφανο και την Έλλη.
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 7, 2020
Τι καταπληκτικό και διαφορετικά βιβλίο. Έγινε ο λόγος να πάμε οικογενειακώς στη Λέρο. Εξαιρετικό δυνατό και απόλυτα ανατριχιαστικό όσον αφορά τις περιγραφές της Αποικίας, του ψυχιατρείου της Λέρου δηλαδή.
October 21, 2020
Το δανείστηκα πρόσφατα από φίλη αλλά δεν μου άρεσε. Υπερβολικά φλύαρο, ασύνδετο χωρίς ροή. Θύμισε ιστορία Φωσκολικής έμπνευσης. Η υπόθεση έσωσε κάπως την κατάσταση αλλά χωρίς σπουδαίο αποτέλεσμα. Κρατείστε αποστάσεις.
August 10, 2022
Πολύ ωραία πλοκή, σε κάνει να σκεφτείς πως ένας γονιός μπορεί να "πεθάνει" το παιδί του, γιατί μια γυναίκα αγαπάει τον λάθος άντρα, τον γιό του άντρα της, τον σύζυγο της κολλητής της, γιατί δεν μπορεί να ελέγξει τον εαυτό της. Το διάβασα απνευστι, με συνεπήρε η γραφή της, με συγκίνησε η ιστορία.
October 15, 2018
Ενδιαφέρον, αλλά οι πολύ εκτεταμένες περιγραφές το έκαναν κουραστικό.
Displaying 1 - 30 of 34 reviews