Θεωρώ ότι δεν μπορεί κανεις να κρίνει λογοτεχνικά μια αυτοβιογραφία, οπότε δεν θα κρίνω το ύφος του συγγραφέα. Ο Γ.Καστρινάκης περιγράφει με υποκειμενικότητα αλλά παράλληλα με αρκετή ακρίβεια την περιπέτεια του ως νεφροπαθής, καθως και το Ελληνικο Συστημα Υγειας και τις ανεπάρκειες του. (κάποιες από τις οποίες υπάρχουν ακομα και σημερα,γυρω στα 30 χρονια μετα την πρώτη έκδοση του βιβλίου) Ένας επιπλέον σκοπός του συγγραφέα είναι να αναδείξει την χρησιμοτητα της δωρεας οργανων, πράγμα το οποιο καταφερνει σε πολυ μεγαλο βαθμο. Θα μπορούσα να πω ότι το βιβλίο έχει αρκετά μεγάλη συναισθηματική αξία, καθ'ότι ο συγγραφέας ήξερε και τους δυο γονεις μου πριν γνωρισουν ο ενας τον αλλο.(η μητέρα μου εργαζόταν σε ένα από τα νοσοκομεία που αναφέρονται στο βιβλίο,το Λαϊκο, και ο πατερας μου είναι απο κοντινό χωριό) Και σε ανάλογη τυχαία φάση, αρκετά χρόνια μετά,γνώρισα την κόρη του συγγραφέα σε εκδήλωση του booktalks. Ο κόσμος είναι μικρός γενικα. :)