ดุจเรือนใจ

by เอื้องอลิน

เพชรแท้ที่ว่าแน่ ยังต้องพ่ายแพ้เมื่อเจอประกายเจิดจรัสของเขา!
.
.
ท่ามกลางประชากรชายหลายพันล้านบนโลกใบนี้
คนที่โดดเด่นเป็นสง่า แปลก แหวกแนว จนกระตุ้นความสนใจ
ของสถาปนิกสาวมั่นที่หายใจเข้าออกเป็นงานอย่างภามินได้ ก็คงมีแต่จตุรวัชร
ลูกชายเจ้าของร้านเพชร น้องชายสุดที่รักของลูกค้าที่ว่าจ้างให้ภามินไปออกแบบบ้านให้เท่านั้น

‘จตุรวัชร’ เป็นผู้ชายที่ไม่เหมือนใคร และไม่มีใคร (กล้า) เหมือน
ก็แหม...ทั้งบ้าเพชร ชอบเพลงดิสโก รักแมว แต่งตัวแนวเหมือนหลุดมาจากนิตยสาร
แถมยังเป็น ‘เจ๊สี่’ กูรูเครื่องสำอางชื่อดังในอินเทอร์เน็ต
คุณพระ! ‘แฟ้บบิวหลัส’ ‘เจิดจรัส’ ระดับนี้ จะไปหาจากที่ไหนได้อี๊กกก

แม้ความสัมพันธ์ฉัน ‘แฟน’ จะเริ่มต้นงงๆ แบบที่ทำเอาภามินสงสัยว่า ‘แบบนี้ก็ได้เหรอ’
แต่เรื่องราวของทั้งสองก็ดำเนินไปได้ด้วยความเข้าใจในตัวกันและกัน
ถึงจะมีช่วงเวลาชุลมุนอยู่บ้าง ทว่าการได้เจอผู้คนหลากหลายที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
ทำให้ภามินพบว่า สิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ ‘ความไม่ธรรมดา’ ของจตุรวัชร
แท้จริงแล้วคือความเรียบง่ายแสนธรรมดาของคนคนหนึ่ง
ที่มีหัวใจอบอุ่นและอ่อนโยนไม่แพ้ใครก็เท่านั้นเอง

740 pages, Paperback

Published February 1, 2017

Reviews

[Misspharaoh · Rating 3 out of 5]

ต่อจาก วิรัลพัทธ์

เล่มหนามากกกกกกกกก เฮ้อ เหนื่อยเลยค่ะ

คาร์แรคเตอร์พระเอกน่าสนใจมาก น่ารัก เป็นเพื่อนสาวชวนแต่งหน้า มาร์กหน้า ช้อปปิ้งก็ได้
เดี๋ยวสี่อย่างงั้นอย่างงี้ แต่งตัวแปลกแหวกแนว พกยาดมส้มมือ สำอางสะโอดสะอง มั่นหน้า เหวี่ยงเป็นเหวี่ยง เริ่ดค่ะเจ๊สี่ เมนเทอร์โทนี่ลอยมา มันใช่มาก! แถมเรื่องนี้นางเอกโดนเด็กกิน แอร๊ยยย อิสี่ขอเป็นแฟนแบบหน้ามึนได้มึนๆงงๆดีค่ะ😂

แรกๆคือสนุกนะคะ อ่านได้เรื่อยๆตลกขำขันกับพระเอกและครอบครัวดี แต่อ่านไปมาก็งงว่าพล็อตคืออะไรหว่า เหมือนเล่าไปเรื่อยๆ ความสัมพันธ์กับนางเอกก็ออกเรื่อยๆชีวิตประจำวัน เป็นเพื่อน เป็นแฟน แบบไม่หวือหวาแต่ก็น่ารักดีค่ะ เป็นเรื่องที่ไม่มีจุดพีค มีความรู้สึกว่าเหมือนจะโดนนข.ยัดเยียดเรื่องความหลากหลายทางเพศนิดหน่อย เพราะตัวละครแทบจะทุกตัวรายล้อมด้วยเรื่องราวเหล่านี้อย่างมีนัยยะสำคัญ

ไปต่อที่ โอ้ใจเอย สายอ่านจากหลังไปหน้าเนอะ😂

[Patrawan Dear]

#ดุจเรือนใจ/เอื้องอลิน

ดุจเรือนใจเป็นเรื่องราวรักใคร่ของ "อิสี่" จตุรวัชร น้องชายสุดแซ่บของเฮียตรัยจากเรื่องโอ้ใจเอยค่ะ อิสี่เป็นผู้ชายที่แปลกมาก ไม่เหมือนใครและรับรองว่าไม่มีใครกล้าเหมือน ทั้งบ้าเพชรชนิดวาววับไปทั้งตัว มีลูกเป็นแมว สีซอเล่นดนตรีไทย แล้วยังเป็นกูรูเครื่องสำอางได้อีก แต่ในความแปลกของนางนี่มีความน่าเอ็นดูแฝงอยู่นะคะ เราชอบเฮียตรัยมากเมื่อครั้งอ่านโอ้ใจเอย แต่อิสี่ก็ยังไม่วายมาขโมยซีนไปได้ จริงๆแล้วแอบหวงนางมาตลอด กลัวใจนักเขียนจริงๆเรื่องคู่ของนาง พอมาถึงเรื่องนี้ก็โล่งใจไปเลยทีเดียวที่นางเอกยังคงเป็นคนในแวดวงคุ้นเคยกันอยู่ แล้วก็ยังมีการใช้โปรแกรมแชทกันน่ารักๆ แบบที่เราคิดว่าเป็นเอกลักษณ์ของหนังสือชุดนี้ไปแล้ว ส่วนทางด้านนางเอกนั้น ต้องบอกว่านางแรงและตรงดีค่ะ ถ้าจะต้องยกอิสี่ให้ใครสักคน ก็คงต้องเป็นคนนี้ล่ะค่ะ ที่พอจะสมน้ำสมเนื้อกันอยู่

ช่วงแรกๆของเรื่องสนุกมากกกกกกกกก ค่ะ อ่านไปอมยิ้มไป เพราะตัวละครที่เราคุ้นเคยจากเรื่องก่อนๆแวะเวียนเข้ามาแจม รู้สึกดีใจเหมือนได้เจอคนในครอบครัวเลย อย่างไรก็ตาม พออ่านถึงกลางเรื่องกลับรู้สึกแปลกๆ เหมือนยังเดาทิศทางเรื่องไม่ได้ ไม่รู้ว่าอะไรคือพล็อตหลัก จุดไหนจะเป็นพีคที่เราต้องรอคอย ผู้เขียนคล้ายจะเขียนเล่าไปเรื่อยๆ ใส่รายละเอียดอัดแน่นมาก เช่น พระเอกไปซื้อกาแฟยังต้องบอกรายละเอียดถึงขนาดจ่ายเงินด้วยวิธีอะไร ซื้อเสร็จปั่นจักรยานไปตามถนนเส้นไหน ไปถึงที่เจอยาม จอดจักรยาน เก็บจักรยาน บอกถึงขนาดว่ายามมาจากประเทศอะไร อ่านไปก็คิดไปว่ามันเป็นจุดที่ควรโฟกัสหรือเปล่า นอกจากนี้ ยังมีการผสมเทคนิคการเล่าเรื่องแบบย้อนไปย้อนมาเข้ามาด้วย ทำให้ตอนอ่านรู้สึกเหนื่อยและเนือยพอสมควร (หนังสือมีความหนาถึง 740 หน้าค่ะ)

ถ้าตัดเรื่องน้ำออก เลือกมาแต่เนื้อ เราชอบเรื่องนี้นะคะ พระเอกดีงามสามโลก เป็นผู้ยิ่งใหญ่ด้วยน้ำใจที่กว้างขวางอบอุ่น เป็นเพชรสมชื่อเพชร นักเขียนสื่อให้เรารับรู้ถึงความอบอุ่นของครอบครัวได้ดีค่ะ ครอบครัวเดียวกันจะไม่มีใครถูกทิ้งไว้ข้างหลัง นี่คงเป็นจุดที่ผู้เขียนต้องการจะสื่อ และน้ำๆที่ใส่มาก็คงเพียงเพื่อเน้นย้ำว่าพระเอกเป็นคนใส่ใจคนรอบข้าง ด้วยน้ำใจอันล้นเหลือ หรืออะไรทำนองใกล้ๆกันนี้ แก่นของเรื่องจริงๆน่าจะอยู่ที่การพิสูจน์ตัวเองของพระเอก จากชายผู้มีนอเบิล (มี 2 นอ) กลายเป็นเพชรที่ได้รับการเจียระไนและได้พบตัวเรือนที่เหมาะสมคู่ควร รวมไปถึงความรักต่างๆรูปแบบในอีกหลายๆคู่ที่จบลงอย่างงดงามดุจเป็นเรือนของใจตามชื่อเรื่องนั่นเอง

รักสี่อย่ากลัวความหนานะคะ เขารอคุณอยู่ค่ะ :)

[YuzuChu · Rating 3 out of 5]

อ่านมาจนถึงหน้า 700 กว่าๆก็ยังไม่เข้าใจว่าดุจเรือนใจคืออะไร เพิ่งจะมาเฉลยช่วงท้ายๆเรื่อง 'เรือน' นี่ก็โดนปกกับอาชีพนางเอกหลอกมาตั้งนาน ซึ่งเราชอบนะ เข้ากับคาแรคเตอร์พระเอกดี เผื่อหมดลิขสิทธิ์แล้วนักเขียนอยากเอามาพิมพ์เองขอแนะนำปกท้องฟ้าพร้อมฝนเพชรโปรยปรายสมฐานะนายจตุรวัชร555555

ให้คะแนนพิศวาสเพิ่ม 1 ดาวเพราะชอบคนชื่อสี่เป็นพิเศษ มีปม55 ชอบชื่อพี่น้องตัวเลขที่ใส่ใจเลือกบาลีสันสกฤตมาเลยเป็นเอก ทวิ ตรัย สี่ เบญจ์ นักเขียนมีคลังศัพท์สวยเยอะ และเราชอบผู้ชายแบบพระเอก สเต๊กเลย คู่นี้เขาคบแบบผู้ใหญ่ไม่มีงี่เง่าเลย เข้าใจกันสุดๆ

ความสัมพันธ์รักทางไกลของพระนางกลางเรื่องขึ้นไปคือรักทางไกลที่เสมอต้นเสมอปลาย อบอุ่น ไร้ดราม่าเพราะเข้าใจกัน แต่ระหว่างทางน่ะเหนื่อยมากกกก บรรยายทุกอย่าง ละเอียดไปหมด (จนบางจุดไม่จำเป็นต้องบอกเล่าก็ได้) ยิ่งพระเอกเพื่อนเยอะคือบังคับให้นักอ่านรู้จักทุกคนเลย ช่วงแรกๆอยู่ไทยแล้วหลังจากนั้นคนอ่านได้ย้ายสำมโนครัวไปอเมริกาจนเกือบจบเล่ม ให้คนอ่านไปรู้จักผองเพื่อนที่อเมริกาต่ออีก บอกเลยว่ามีมึน55555

มีอาหารไทยหลากหลายในเรื่อง แถมแต่ละเมนูไม่ใช่บ้านๆนา มีเพลงแจซด้วย แน่นอนว่าไม่ได้อิ่มอร่อยตามตัวละคร เป็นอาการมึนๆเหมือนถูกกดไหล่ให้นั่งบนโต๊ะอาหารพร้อมสำรับมากมาย แต่คนอ่านดันไม่มีความอยากหยิบช้อนส้อมเลยแม้แต่น้อย

มีหลายฉากที่เราตงิดใจเพราะอยู่ดีๆอยากใส่ก็เหมือนใส่มาเลย เรื่องผีหลอกวิญญาณหลอนก็มีนะ มาแบบงงๆเชื่อมกับปมของสี่ แต่พอเอามาโยงกับเรื่องนี้มันยังทำคนอ่านอินไม่ได้เลยเป็นพาร์ทที่ดูอิหลักอิเหลื่อไป กลายเป็นว่าไปไม่สุดสักทางทั้งเรื่องความหวานของคู่สี่แพร์ที่เรารู้แหละว่าเขารักกันเอง แต่ไม่มีที่ให้คนอ่านได้รู้สึกฟินหรือเอาใจช่วยสักเท่าไหร่ แอบเสียดายคาแรคเตอร์เพราะคิดว่ามีอะไรให้เล่นกับความหวานและน่ารักซึ่งจะทำให้คนอินกับความรักมากกว่านี้ ประเด็น LGBTQ+ เราชอบอยู่นะ บางอันได้เปิดโลกดีเหมือนกัน เอาไปพัฒนาตัวเองให้เป็นคนที่ดีขึ้นได้

แต่เนื้อเรื่องอาจจะดำเนินเรียบเรื่อยมากเกินไปหน่อย กว่าจะเข้าจุดพีคจุดเปลี่ยนคนอ่านก็ตามไม่ไหวแล้ว เพราะฉากรักก็ไม่ได้มีมาก ปมยังไม่สุด ช่วงท้ายคืองานรวมญาติสุดๆ คนอ่านหมดแรง แน่นอนว่าเคยอ่านโอ้ใจเอยมาแล้ว ให้คะแนนเท่ากันจ้ะ

[Chompoo Choti · Rating 3 out of 5]

740 หน้ากับหนังสือดุจเรือนใจเล่นเอาป้าเพลียตรงที่ความหนักของหนังสื���นี่ล่ะค่ะเพราะว่านอนอ่านการหยิบหนังสืออ่านนี่ก็ลุ้นกันไปเพราะว่าเกรงว่ามันจะร่วงหล่นกลายเป็นการฆาตกรรมตัวเองย่อมๆ ได้เลยเหมือนกันนะเออ

เรื่องราวของ สี่ หรือ #จตุรวัช ที่ถ้าใครเห็นคุณสมบัติแล้วเป็นต้องร้องฮ้าออกมาอย่างช่วยไม่ได้ เพราะถือว่าเป็นผู้ชายแปลกที่เราไม่ค่อยได้เห็นกันบ่อยนัก เพราะนางจะเป็นผู้ชายที่ดูยังไงก็ชวนคนสงสัยว่าเขาแมนจริงหรือเปล่า เพราะความอ่อนไหว ความใส่ใจ ความปากแรง ความมั่นใจในการแต่งกายอย่างมีสีสันละลานตา ความรู้เรืองเครืองสำอางค์นางก็ไม่ด้อย เรียกว่าความสวยความงามเข้าขั้น expert การทำอาหารก็เหลือล้น ที่สำคัญนางชอบเพชร รักเพชร บูชาเพชรนั้นเป็นต้องชวนกรี๊ด เรียกว่านางเพอร์เฟ็คทั้งตัวค่ะ อ่านแล้วอารมณ์ของการจินตนาการผู้ชายเป็นนายเอกมาเลยเต็มๆ แต่เรื่องนี้นางเอกเค้ามีค่ะ #ภามิน นางเอกของเราก็ไม่ได้ด้อยเลย เป็นสถาปนิกที่รู้จักพระเอกนายเอกของเรื่องอยู่เพราะเป็นน้องชายของลูกค้า แต่นอกเหนืออื่นใดก็รู้จักกันมานานแล้วในนามล็อกอินของ “เจ๊สี่” ทางออนไลน์แนวบิวตี้บล็อกเกอร์ การคบหาของสองคนนี้นั้นก็เป็นเรื่องราวของการดำเนินเรื่องมาเรื่อยๆ จนกลายเป็นแฟน เป็นเรื่องของความแปลกที่นางเอกเองก็สงสัยว่าไปเป็นกันตอนไหน แล้วเพื่อนๆ ครอบครัวอีกล่ะ เรื่องราวมันก็ดำเนินเรื่องมาเรื่อยๆๆๆๆ และ เรื่อยๆ

อ่านเรื่องนี้แล้วสารภาพเลยค่ะว่าใช้เวลาอ่านมีความรู้สึกสองอย่าง คือ หนึ่ง มันอินเหมือนตัวเองไปเป็นเพื่อนร่วมก๊วนหรือสมาชิกครอบครัวของพระเอกนางเอกกันเลยทีเดียว ก็จะไม่ให้รู้สึกได้ยังไงคะเพราะว่าเนื้อเรื่องหนาแน่นเสียขนาดนี้แถมคนเขียนเค้าก็ละเอียดละออใส่รายละเอียดมาให้มากมายมันก็เลยทำให้เราเข้าถึงในทุกเหตุการณ์ และรายละเอียดที่ใส่มาเสียเยอะอย่างนี้ล่ะค่ะมันเลยทำให้รู้สึกอย่างที่สองคือ เหนื่อยเนือย เพราะกลายเป็นบางช่วงรู้สึกว่ามันเยอะไปจนกลายเป็นน้ำไปเลยแต่ว่าสิ่งเหล่านี้มันก็กลายเป็นอะไรที่เราอ่านไปแล้วก็ทำให้เราแน่นติดหนึบไปกับสภาพแวดล้อมของครอบครัวใหญ่กันแบบเอาเรื่องทีเดียว (ซึ่งก็ถือว่าดีนะเออ)

ถ้าให้พูดง่ายๆ เรื่องนี้ไม่มีพีคนะคะแต่เป็นความใส่ใจในการให้รายละเอียดและบอกเล่าเรื่องราวของกลุ่มคนเน้นไปเลยว่าพระนาง ครอบครัว เพื่อนฝูง เรียกว่าเป็นความน่ารักของความรักระหว่างกันของทุกคนก็ว่าได้ เพื่อนก็มีระดับความเป็นเพื่อนฝูงที่รักและช่วยเหลือ ส่วนครอบครัวนั้นก็เน้นหนักในเรื่องของกำลังใจและความใส่ใจ อีกอย่างในเรื่องของเพศภาพของตัวละครในเรื่องรวมถึงบุคลิกลักษณะของบุคคลนั้นเป็นเรืองอ่อนไหวและใช่เอามาล้อเลียน เอาง่ายๆ ว่าในเรื่องของพระเอกนั้นเค้าอาจจะดูแปลกในสายตาของคนอื่น อาจจะมองว่าแมนหรือว่าไม่แมน แต่ทั้งหมดถือว่าเค้าเกิดมาแล้วทุกคนเข้าใจครอบครัวก็ไม่ได้สนว่าเค้าจะยังไงเพราะยอมรับได้ถือว่าเป็นความโชคดีในการเป็นตัวของตัวเอง ซึ่งทำให้เรามองว่า สี่หรือจตุรวัชโชคดีที่เกิดมาแซ่บทุกสถานการณ์ได้ในสภาวะแวดล้อมที่ครอบครัวประคองตนของเขามาได้อย่างสวยงาม เรียกว่า #ครอบครัวเป็นพื้นฐานที่ดีงามสุดๆ การแสดงออกหรือทุกอย่างของเขาล้วนเรียกว่ามีความเด่นและไม่เป็นด้อยต่อใครๆ ตรงนี้อ่านแล้วคิดอย่างนี้จริงๆ ว่า ครอบครัวมันคือพลังล้นๆ ที่จะ support ลูกบ้านได้ดีจริงๆ ค่ะ ทั้งนี้รวมถึงฝั่งนางเอกสาวของเราด้วยเช่นกันนะคะที่ก็ได้ครอบครัวดีช่วยตรงนี้เอาไว้มากเลยเช่นกัน

โดยรวมแล้วเรื่องนี้เราชอบนะคะเพราะว่าเป็นการอ่านได้เรียกว่าเรื่อยๆ เพราะเรามองเห็นประเด็นอยู่แล้วว่าต้องการสื่ออะไรออกมา พระเอกนั้นแซ่บแรดอย่างที่คนเขียนต้องการและก็แลดูเหมาะกับนางเอกประมาณนี้เลยล่ะค่ะเพราะนางก็แซ่บไม่แพ้ใครในรูปแบบของตัวเอง ส่วนจะมีที่แอบทำห้เนือยก็แค่ความหนาของเรื่องที่เล่นเอาหนักใจไม่น้อยและบางตอนที่ชวนรู้สึกเนือยกับการอ่านเพราะใส่น้ำเยอะไปนิดจนทำให้เราคิดไปว่า #ต้องใส่ขนาดนี้เลยเหรอ แต่ว่าถ้าตัดเรื่องนี้ออกไปดุจเรือนใจก็เป็นหนังสือที่สร้างความอบอุ่นใจได้เลยนะคะเพราะว่าตัวละครน่ารักทุกตัวเลย ซึ่งทำให้เราอาจจะกลับไปอ่านเรื่อง “โอ้ใจเอย” กันอีกรอบ เพราะบุคลิกของเฮียและก็พระนางของเรืองที่โผล่มาแว้บๆ เหมือนมายืนกวักมือเรียกอิชั้นให้อยากอ่านอีกรอบเลย

[Tharachaya · Rating 1 out of 5]

เป็นเล่มที่ไม่ถูกจริตอย่างแรง ใช้คำว่า 'เลวร้าย' เท่าที่เคยอ่านนิยายมาได้เลย...ต้องชมและให้คะแนนเต็ม 10 กับคนเขียนคำโปรย ที่สร้างความอยากอ่านด้วยความแปลกของคาแรกเตอร์ตัวละคร...

พลิกอ่านไปหลายสิบหน้า เริ่มต้องใช้คำว่า "พยายาม" อ่านข้ามไปอีกนิดหนึ่งน่าาาา "ทนดูหน่อย"...สุดท้าย "ยอมแพ้" ไปที่หน้าร้อยกว่าๆ ด้วยอ่านแล้วดูตัวเองโง่มาก แบคกราวนด์ฉากละครที่สร้างพระเอกมาแบบรวยเริ่ด พูดจาออกแนวเจ๊ๆ หรือจะ ฮะๆ ก็แล้วแต่ มันสับสนกับบุคคลิกมาก เราไม่สามารถเข้าถึงตัวละครนี้ได้เลย // การรังสรรค์ฉากบรรยายเป็นประเทศต่างๆ ยิ่งทำให้ตัวเองรู้สึกว่าผู้เขียนคงอยากอัดประสบการณ์ท่องต่างแดนมาให้ รู้สึกอึดอัดเหมือนโดนยัดเยียดอะไรมาให้ซึ่งเราไม่ชอบ...

อ่านแล้วเหมือนอยู่คนละสังคม คนละฐานะ ระหว่างนักเขียนกับคนอ่าน อ่านแล้วดูชั้นไม่เข้าใจทุกสิ่งที่เธอพยายามจะบอก ชั้นดูโง่มากเลย....ต่างกับนักเขียนท่านอื่นที่แม้จะมีฉากหลังเป็นต่างแดน แต่เรากลับเหมือนโดนเชิญชวนให้เข้าไปในโลกเค้าได้ (ตัวอย่างเช่น "ของขวัญวันวาน") แต่เล่มนี้เหมือนโดนกีดกันให้ออกมาจากโลกของตัวละคร พอโดนกีดกันมันเลยเหมือนไม่อินค่ะ เลวร้ายสุดๆ 😰

#ภาษาที่ใช้ยังแอบจะมีโปรแกรมแชทมาอีก บอกตรงๆ เพลียมาก...
#ความรักพระนาง แค่การเริ่มพบกัน ชั้นก็ไม่ต้องลุ้นใดๆ แล้ว ทำให้นิยายขาดอรรถรสและสีสันมาก
#740 หน้า ปิดไปเลยค่ะ ลองอ่านช่วงกลางและหลังๆ ดู อืมมมม ช่างลดทอนความพยายามอ่านลงไปอีก อย่ากระนั้นเลย...ปิดไปเลยดีกว่า
#สารภาพ เป็นนิยายเล่มแรกที่เลวร้ายขนาดไม่ยอมอ่านให้จบ ทั้งๆ ที่ตอนซื้อตัดสินใจแค่ 1 นาทีหลังอ่านคำโปรย

⭐️ ให้กับคนเขียนคำโปรย เธอสามารถสร้าง Demand ได้ สมควรได้รับคำชม เธอสามารถจับประเด็นของเรื่องได้ สุดยอดค่ะ ⭐️ ให้หน้าปกด้วย สวยชวนหยิบมาดู ⭐️

[nanziiy · Rating 5 out of 5]

สนุกกกกกกกกกกกก

[Rosie Rose · Rating 4 out of 5]

เป็นเรื่องที่ใช้เวลาอ่านนานมากกกก 3 วันแน๊ะ ไม่ใช่เพราะไม่สนุกแต่เพราะหนา 555 (ปวดแขนปวดไหล่กันเลย) ....เนื้อเรื่องน่ารักเฮฮาสไตล์ "อิ๔" (แปลกแบบมีสไตล์) เนื่อเรื่องไม่หนักเบาๆ อ่านได้เรื่อยๆ ตอนแรกคิดว่าจะเบื่อซะก่อน แต่กลับอ่านแล้วรู้สึกเอ๊ะ นิยายไม่ต้องสู้ ไม่ต้องบู๊ ไม่ต้องดราม่าหึงหวง ก็สนุกได้น้า อ่านแล้วรู้สึกถึงความเข้าอกเข้าใจ กันความรักของคนในครอบครัว เพื่อน และคนรอบข้าง ต่อสู้ ....อิ่มเอมมมมม PS ท้ายๆ เรื่องซาบซึ้ง ทีเดียว อิอิ