A mystic lyricism and precise imagery often marked verse of German poet Rainer Maria Rilke, whose collections profoundly influenced 20th-century German literature and include The Book of Hours (1905) and The Duino Elegies (1923).
People consider him of the greatest 20th century users of the language.
His haunting images tend to focus on the difficulty of communion with the ineffable in an age of disbelief, solitude, and profound anxiety — themes that tend to position him as a transitional figure between the traditional and the modernist poets.
راستش از خودِ داستان چیزی دستگیرم نشد و متوجه نشدم که نویسنده چه چیزی رو میخواد برسونه. و البته امیدوارم که صرفا منظورش تأثیرات معنوی بر زندگی انسان نبوده باشه. ولی نثر راینر ماریا ریلکه رو دوست داشتم. نثری شاعرانه و آروم.
درک اینکه چه واقعیتی مد نظر نویسنده هست سخته. شروع داستان بسیار جالب و گیرنه است. اینکه شخصی داستانی رو برای تاریکی تعریف می کند به التهاب و انتظار خواننده دامن میزند. ولی بر خلاف توقع خواننده که تصور شنیدن داستانی یا بسیار وحشتناک و یا بسیار دور از عرف اخلاقی جامعه را دارد، داستانی بسیار ساده با اندک مایه ای از توهم و عرفان تحویل خواننده داده میشه. در کل نتوانستم باهاش ارتباط لازم رو برقرار کنم.