Carthage, Constantinople and Rome: Imperial and Papal Interventions in the life of the Church in Byzantine Africa (533-698)

by Stanisław Adamiak

The Byzantine period in North Africa was a point of convergence for three different conceptions of Church governance: the imperial administration was aiming to exercise full control over the ecclesiastical hierarchy, the popes were intent on treating African bishops as suffragans, whereas the bishops, themselves, were most eager to preserve the autonomous and conciliar character of their Church. Conflicts were also always in the offing as a result of deep theological differences: the African clergy was Latin speaking and very determined to defend strict Chalcedonian orthodoxy, whereas the emperors sometimes proposed more compromising solutions in the many Christological debates. Dramatic events, such as the Vandal and Berber wars, the Three Chapters quarrel, the Monothelete crisis and the Arab invasions, inevitably have been more prominent in the annals of history, however, the history of the Church in Byzantine Africa was written not only in the dust of galloping cavalry squadrons and in the clamor of mutual anathemas in Christological quarrels. The proceedings and canons of the councils, the exchange of and canons of the concils, the exange of letters with Rome and Constantinople, and imperial rescripts have provided us with some valuable insights into the everyday problems of the African Church, and especially into the concerns that preoccupied her higher clergy. We saw long disputes over episcopal precedence and arguments over the issue of clerical appeals. Questions concerning matters of ecclesiastical propriety and the admittance of former heretics and schismatics into the clergy have been examined.

194 pages, Paperback

Published December 6, 2016

About the author

Prezbiter Kościoła katolickiego, były adiunkt naukowy Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego, doktor habilitowany historii Kościoła, profesor Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Toruniu.

Pochodzi z Torunia, maturę uzyskał w IV Liceum Ogólnokształcącym w Toruniu w 1998. Po roku międzywydziałowych studiów humanistycznych na Uniwersytecie Warszawskim wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Toruniu. Święcenia prezbiteratu przyjął w 2004, w tym samym roku również uzyskał magisterium na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika. Przez rok pracował jako wikariusz w parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Grudziądzu. Studia doktoranckie z historii Kościoła podjął na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, który ukończył w 2011 broniąc doktorat Carthage, Constantinople and Rome: Imperial and papal interventions in the life of the Church in Byzantine Africa (533-698). Od 2011 do 2014 był asystentem na Wydziale Historii i Dziedzictwa Kulturowego Kościoła tegoż uniwersytetu, wykładał też na Wydziale Teologicznym UMK. Uczestniczył w projektach badawczych: „Listy Świętego Augustyna w perspektywie interdyscyplinarnej” (2013-2016, Katedra Filologii Klasycznej UMK), „Prezbiterzy na późnoantycznym Zachodzie” (2014-2019, IH UW) oraz „Cult of Saints in Late Antiquity” (2018, University of Oxford). Od 2014 jest adiunktem naukowym Instytutu Historycznego UW. Był rezydentem warszawskich parafii pw. Trójcy Świętej oraz św. Michała Archanioła. 17 czerwca 2019 został mianowany nowym rektorem Wyższego Seminarium Duchownego w Toruniu. W 2020 uzyskał habilitację oraz tytuł profesora UMK.

Związany z Ruchem Światło-Życie, był wicepostulatorem procesu beatyfikacyjnego ks. Franciszka Blachnickiego, autor publikacji książki opartej na formacji Ruchu Zawsze jest Wyjście. Członek Zespołu Laboratorium "Więzi“. Dawny stypendysta Krajowego Funduszu na Rzecz Dzieci, a obecnie jego współpracownik i członek komisji rewizyjnej.