این مجموعه ی سه جلدی که حاوی برگزیده ای از قصه ها و داستان های کوتاهی از تمامی صد ساله ی گذشته در ایران است، به سلیقه ی دو تن برگزیده شده که نامشان برای من آشنا نیست. در جلد اول داستان هایی از حدود چهل تن نویسندگان ایرانی از محمدعلی جمالزاده به بعد انتخاب شده که تقریبن تا پایان دهه ی سی شمسی منتشر شده اند. بی تردید هدایت و علوی و نوشین و حجازی و مستعان و اعتمادزاده از این زمره اند، همین طور داستان های کوتاهی از آنها که کمتر به عنوان نویسنده ی داستان می شناسیم، نظیر اخوان ثالث، احمد شاملو، علی اصغر حاج سید جوادی، محمدعلی اسلامی و ... بی تردید وقتی از نویسنده ای تنها یکی دو قصه انتخاب شود، بهر سلیقه ای که باشد، تقریبن جزو بهترین کارهای آن نویسنده است و این مجموعه نیز، مگر در چند مورد، این مساله رعایت شده است.
انتشار مجموعه ی قصه و داستان کوتاه در این دو سه دهه، احتمالن به دلیل سانسور و ... شاید هم "کتاب سازی" بیش از سابق معمول شده است. خود من همیشه اشتیاق بیشتری به خواندن قصه و داستان کوتاه داشته ام تا رمان، چرا که اولی خلاصه و فشرده مطلبی را بیان می کند در حالی که خواندن رمان به دلیل شخصیت ها و وقایع متعدد و شرح بلند، باید به راستی کشش داشته باشد. هیچ رمانی نیست که خواندن پنجاه صفحه ی اولش خواننده را دچار گرفتاری درک و شناخت شخصیت ها و صحنه ها نکند. این مساله در برخی از رمان های فارسی تا انتهای رمان هم هنوز مشکل ساز است. به تصور من نوشتن و خواندن رمان حوصله می خواهد که معمولن ما ایرانی ها کم داریم. کار جالب دیگر مجموعه ی داستان ها یا قصه هایی که در این اواخر منتشر شده، کنار هم گذاشتن داستان های ایرانی و غیر ایرانی ست که درک تفاوت تکنیک و بیان قصه را، برای خواننده ساده تر و قابل دسترس تر می کند. ویژگی دیگر این مجموعه ها آنست که از نویسنده های مختلف در یک کتاب و یک جا اثرات مختلفی می خوانیم و مقایسه کار نویسندگان ایرانی یا خارجی هم با یکدیگر سهل تر است. و بالاخره ویژگی چنین مجموعه هایی که من تا کنون خوانده ام، تفاوت سلیقه ی مولفین این گونه کتاب ها در انتخاب نویسندگان و قصه هاست که متفاوت است.