What do you think?
Rate this book


96 pages, Paperback
First published January 1, 2002
ادراک ما از گذشته تا چه اندازه میتواند درست و دقیق است؟ آیا جز این است که هر یک از ما ادراک شخصی خود را از واقعیت جذب و بازسازی میکنیم؟ حال فرض کنید این گذشته گناهآلود باشد و حافظه نیز آن را به رسمیت بشناسد، اظهار پشیمانی و عذرخواهی برای خطایی که در گذشته و در زندگی شخصی مرتکب شدهایم، تا چه اندازه میتواند پذیرفتنی باشد؟ تا چه حد میتوان به صداقت و اصالت آن باور داشت؟ آیا اساساً چنین اظهار پشیمانی میتواند کنشی اصیل باشد، یا گاهی چیزی نیست جز همان رفتار ریاکارانه و قلابیای که بسیاری از دنبالکنندگان ترندهای مجازی، بیآنکه چندان به معنای آن بیندیشند، از خود نشان میدهند؟
اما شاید پرسش مهمتر این باشد: فرد تا کجا حاضر است هزینهی خطای خود را بپردازد؟ تاوان پشیمانی چیست؟ و اگر کسی حاضر به پرداخت این تاوان نباشد، آیا ادعای پشیمانی او از همان ابتدا زیر سوال نمیرود؟
اینها پرسشهایی هستند که پس از خواندن این نمایشنامه میتوانند ذهن خواننده را درگیر کنند. نمایش با وجود آنکه در سال ۲۰۰۰ روی صحنه رفته، موقعیتی را ترسیم میکند که امروز، در عصر نمایش دائمی پرسونا در فضای مجازی و حساسیت فزاینده نسبت به مسئولیت فردی، حتی بیش از زمان نگارش اثر به مسئلهای جدی تبدیل شده است.
پ.ن: ریچارد لینکلیتر در سال ۲۰۰۱ کار را اقتباس کرده که هنوز فرصت تماشای فیلم را نکردهام و اگر پس از تماشا نکتهای بود به انتهای ریویو اضافه خواهم کرد.