این کتاب در اواخر جنبش طوفان و طغیان نوشته شده است و بسیاری از منتقدان، مانند پیتر بروک، آن را در پیشرفت ملودرام اروپا بسیار تأثیرگذار میدانند. این نمایش تماشاگران مانهایم را متحیر کرد و شیلر را به یک اسطوره تبدیل کرد. بعدا اپرایی با همین نام نیز از آن اجرا شد. ماجرای این نمایشنامه پیرامون درگیری بین دو برادر اشرافی، کارل و فرانتس مور است. دانش آموز کاریزماتیک اما سرکش با نام کارل عمیقا توسط پدر مورد محبت قرار میگیرد. برادر کوچکتر، فرانتس، که به نظر میرسد یک تبه کار سرد و حسابگر است، قصد دارد ارثیه کارل را از او بگیرد. هر چه نمایشنامه جلوتر میرود، هم انگیزههای فرانتس و هم بیگناهی و قهرمانی کارل پیچیدهتر میشود. فیسکو (یا عنوان کامل آن توطئهٔ فیسکو در جنوا) دومین درام کاملی است که توسط فریدریش شیلر نوشته شده است. این یک تراژدی جمهوری خواهانه است که بر اساس توطئه تاریخی جیووانی لوئیجی فیسکی علیه آندره دوریا در جنوا در سال ۱۵۴۷ صورت گرفته است. شیلر آن را در سال ۱۷۸۲ آغاز کرد و به معلم خود ژاکوب فردریش فون ابل تقدیم کرد. این نمایشنامه ۷۵ صحنه دارد که و اولین بار در بن در سال ۱۷۸۳ در Hoftheater به نمایش درآمد.
People best know long didactic poems and historical plays, such as Don Carlos (1787) and William Tell (1804), of leading romanticist German poet, dramatist, and historian Johann Christoph Friedrich von Schiller.
This philosopher and dramatist struck up a productive if complicated friendship with already famous and influential Johann Wolfgang von Goethe during the last eighteen years of his life and encouraged Goethe to finish works that he left merely as sketches; they greatly discussed issues concerning aesthetics and thus gave way to a period, now referred to as classicism of Weimar. They also worked together on Die Xenien (The Xenies), a collection of short but harsh satires that verbally attacked perceived enemies of their aesthetic agenda.