Los recuerdos son parte de nuestra vida y así lo siente el protagonista de esta historia, un muchacho de ocho años que vive con sus padres, una familia con escasez de recursos, en una época cercana a la pasada guerra. Un amigo suyo será el confidente de sus temores ante el nacimiento de su hermano.
Me llevé una grata sorpresa. Esperaba un ritmo espeso y lento como Mi planta naranja-lima, pero me encontré con una narrativa más liviana que Mundo de cartón. Es una temática similar, una realidad algo lejana en cuanto a temporalidad pero no a que pueda seguir pasando. Me gusta para tenerlo como referencia para niñas y niños que tienen de todo, para mostrarles que hay personas que viven con lo justo e incluso que hay quienes no pueden ir a la escuela porque tienen que ayudar en el negocio familiar. Sí, entre la época, el contexto histórico y el lenguaje, hay que mediarlo bastante. Pero vale la pena rescatarlo.
Relectura. Non gardo ningún recordo de cando o lin de pequena. Sei que foron un par de veces e que me gustou o suficiente para prestalo a unha amiga que estaba aprendendo galego. Creo que ese é un dos seus puntos fortes: é sinxelo, frases curtas, ideas claras e, ao mesmo tempo, coida a intelixencia do lector. Tamén interesante o acercamento aos anos da posguerra. Pero hai algo que non acaba de chegarme, por eso tres estrelas en vez de catro.
Como curiosidade, este libro está recomendado a partir dos oito anos. A min regaláronmo con dez, once anos. Eu daquela xa lía libros moito máis complexos. Como supoño que lles pasa aos nenos que len a cotío, na biblioteca e na casa lía os recomendados para maiores de doce e xa algún clásico xuvenil. Que con dez anos alguén me regalara un libro para nenos de oito significa o nivel de lectura que había no meu entorno e tamén o nivel de intelixencia que, ás veces, os adultos lle otorgan aos nenos.