What do you think?
Rate this book
Liefde in tijden van gebrek
Liefde in tijden van gebrek brengt ons dichter bij Astrid H. Roemer dan zij zich ooit in haar werk heeft laten zien. We leren haar kennen door haar humor, soms licht en terloops, soms gezocht en cynisch. We maken deel uit van haar verontwaardiging, haar levenspijn bij haar worsteling met een wereld die maar niet leert van de geschiedenis en blijft vervallen in herhaling van het kwaad. We voelen mee met haar gehechtheid aan landen waar ze komt en gaat, met personen die ze in haar herinnering houdt en met haar liefde voor het schrijverschap, de taal, muziek en haar verlangen naar liefdesgenot, haar vrienden en familie. Roemers vrees voor alles wat corrupt is, wat haar kan vastleggen en onvrij maakt, houdt op bij haar poes Steffi is al negentien jaar haar trouwste kameraad.
De afgelopen vijftien jaar trok Roemer door Nederland, Suriname en Schotland met weinig meer dan een rugzak, een laptop en haar katten. Liefde in tijden van gebrek is een unieke en fijnzinnige autobiografie van een van de meest oorspronkelijke schrijvers van onze letteren.
Astrid H. Roemer ontving in 2016 voor haar gehele proza-oeuvre de P.C. Hooftprijs, de belangrijkste literaire prijs in ons taalgebied.
Astrid H. Roemer (Paramaribo, 1947) brak in Nederland door met Over de gekte van een vrouw, een experimentele roman over de complexiteit van het vrouw-zijn. In de jaren negentig schreef zij drie dekolonisatieromans, die in 2016 opnieuw werden uitgebracht als Onmogelijk Moederland. Zij wordt zowel in Suriname als in Nederland geprezen om haar lef en eigenzinnigheid, haar politieke engagement en de literaire complexiteit in haar inmiddels uitgebreide oeuvre van poëzie proza, essays en theaterteksten. De afgelopen vijftien jaar leefde zij in een zelfgekozen isolement in onder andere de Schotse Hooglanden. Liefde in tijden van gebrek kwam in deze periode tot stand.
‘Met haar filosofische inzet, exuberante taalgebruik en fragmentarische aanpak onderscheidt ze zich van meet af aan van populaire Surinaamse schrijvers als Bea Vianen en Cynthia McLeod. Haar kracht is dat zwaarte en lichtheid, ernst en ironie hand in hand gaan. Dat er drie delen van de autobiografie gaan verschijnen is verheugend en nieuwsgierigmakend.’ Marja Pruis
De afgelopen vijftien jaar trok Roemer door Nederland, Suriname en Schotland met weinig meer dan een rugzak, een laptop en haar katten. Liefde in tijden van gebrek is een unieke en fijnzinnige autobiografie van een van de meest oorspronkelijke schrijvers van onze letteren.
Astrid H. Roemer ontving in 2016 voor haar gehele proza-oeuvre de P.C. Hooftprijs, de belangrijkste literaire prijs in ons taalgebied.
Astrid H. Roemer (Paramaribo, 1947) brak in Nederland door met Over de gekte van een vrouw, een experimentele roman over de complexiteit van het vrouw-zijn. In de jaren negentig schreef zij drie dekolonisatieromans, die in 2016 opnieuw werden uitgebracht als Onmogelijk Moederland. Zij wordt zowel in Suriname als in Nederland geprezen om haar lef en eigenzinnigheid, haar politieke engagement en de literaire complexiteit in haar inmiddels uitgebreide oeuvre van poëzie proza, essays en theaterteksten. De afgelopen vijftien jaar leefde zij in een zelfgekozen isolement in onder andere de Schotse Hooglanden. Liefde in tijden van gebrek kwam in deze periode tot stand.
‘Met haar filosofische inzet, exuberante taalgebruik en fragmentarische aanpak onderscheidt ze zich van meet af aan van populaire Surinaamse schrijvers als Bea Vianen en Cynthia McLeod. Haar kracht is dat zwaarte en lichtheid, ernst en ironie hand in hand gaan. Dat er drie delen van de autobiografie gaan verschijnen is verheugend en nieuwsgierigmakend.’ Marja Pruis
263 pages, Kindle Edition
Published April 23, 2016
1 person is currently reading
30 people want to read
About the author
Astrid H. Roemer
37 books57 followersAstrid Heligonda Roemer (Paramaribo, 27 april 1947) was een Surinaams schrijfster, die in 1966 naar Nederland vertrok, maar terugkeerde naar haar geboorteland om daar te werken als onderwijzeres. In 1975 vestigde zij zich opnieuw in Nederland. Van 2006 tot 2009 woonde zij opnieuw in haar geboorteland.
Zij debuteerde in 1970 onder het pseudoniem Zamani met de poëziebundel Sasa Mijn actuele zijn. De in 1974 verschenen roman Neem mij terug Suriname werd in Suriname uitermate populair. Hij geeft een klassieke emigrantenthematiek: de ontheemding van een Surinamer in Nederland en zijn terugverlangen. Artistiek is het boek niet geslaagd, reden waarom Roemer het herschreef tot Nergens ergens (1983). De novelle Waarom zou je huilen, mijn lieve, lieve... (1976) geeft een sfeervolle schets van een arme man die zich verheugt over zijn winst in de lotto tot hij ontdekt dat de ratten zijn lot hebben opgeknaagd. Met de novelle De wereld heeft gezicht verloren (1975) hield Roemer zich voor het eerst bezig met wat later haar hoofdproblematiek zou worden: het mysterie van het vrouw-zijn. De thematiek van de neger-identiteit zou naar de achtergrond schuiven. Vooral de 'fragmentarische biografie' Over de gekte van een vrouw (1982) werd een succes. De roman Levenslang gedicht (1987) tracht de kringloop van het leven uit te drukken in zijn structuur en zijn metaforische taal. Artistiek heeft hij grotere pretenties dan het eerdere werk en vraagt ook om secure lezing. Een deel van de critici werd er door op het verkeerde been gezet.
Ook de toneelstukken De buiksluiter (1981), Paramaribo! Paramaribo! (1983) en Een Vrouw Van Een Man (1985), de dichtbundel En Wat Dan Nog!? (1985) en het kleine prozadrieluik De achtentwintigste dag (1988) benaderen vanuit allerlei invalshoeken het fenomeen van de vrouw als individu en als relationeel wezen. De genoemde dlchtbundel gaf aanleiding tot onverkwikkelijke speculaties over Roemers seksuele geaardheid. ln de novelle De orde van de dag (1988) draait het verhaal om het thema 'dictatorschap'. Haar rijpste poëzie verscheen in de bundel NoordzeeBlues (1985) die enkele schitterende gedichten bevat. ln 1989 verscheen het prozadrieluik Het spoor van de jakhals waarin zij de sterke onderlinge afhankelijkheid der beide sexen benadrukt. Radiocolumns bundelde zij in Oost West Holland Best (1989). Een driehoeksverhouding beschrijft zij in de novelle Alles wat gelukkig maakt (1989).
Haar verhalen verschenen in verschillende Engelstalige bloemlezingen, onder meer in Diversity is power (2007).
Het artistiek meest ambitieuze schrijfproject van Roemer is de romantrilogie Gewaagd leven (1996), Lijken op Liefde (1997) en Was Getekend (1999), die in 2001 in één band verscheen als Roemers drieling. In deze grote en uiterst complexe trilogie geeft Roemer verbeelding aan de werkelijkheid en de dromen van de Surinamers in de laatste drie decennia van de 20e eeuw, en in het bijzonder aan wat de militaire dictatuur van het régime-Bouterse van na 1980 voor het land Suriname en de mensen heeft betekend.
Voor de Duitse vertaling van Lijken op Liefde ontving Roemer in 1999 de LiBeraturpreis, die het oecumenisch centrum Christuskirche in Frankfurt toekent om literatuur uit andere culturen in de schijnwerpers te zetten.
Bij de verkiezingen van 1989 was zij samen met Rudi van Dantzig lijstduwer voor het net opgerichte GroenLinks. In 1990 kreeg Astrid Roemer een zetel voor GroenLinks in de Haagse gemeenteraad, maar ze kwam al spoedig in conflict met haar fractie en woonde de vergaderingen niet meer bij.
Zij debuteerde in 1970 onder het pseudoniem Zamani met de poëziebundel Sasa Mijn actuele zijn. De in 1974 verschenen roman Neem mij terug Suriname werd in Suriname uitermate populair. Hij geeft een klassieke emigrantenthematiek: de ontheemding van een Surinamer in Nederland en zijn terugverlangen. Artistiek is het boek niet geslaagd, reden waarom Roemer het herschreef tot Nergens ergens (1983). De novelle Waarom zou je huilen, mijn lieve, lieve... (1976) geeft een sfeervolle schets van een arme man die zich verheugt over zijn winst in de lotto tot hij ontdekt dat de ratten zijn lot hebben opgeknaagd. Met de novelle De wereld heeft gezicht verloren (1975) hield Roemer zich voor het eerst bezig met wat later haar hoofdproblematiek zou worden: het mysterie van het vrouw-zijn. De thematiek van de neger-identiteit zou naar de achtergrond schuiven. Vooral de 'fragmentarische biografie' Over de gekte van een vrouw (1982) werd een succes. De roman Levenslang gedicht (1987) tracht de kringloop van het leven uit te drukken in zijn structuur en zijn metaforische taal. Artistiek heeft hij grotere pretenties dan het eerdere werk en vraagt ook om secure lezing. Een deel van de critici werd er door op het verkeerde been gezet.
Ook de toneelstukken De buiksluiter (1981), Paramaribo! Paramaribo! (1983) en Een Vrouw Van Een Man (1985), de dichtbundel En Wat Dan Nog!? (1985) en het kleine prozadrieluik De achtentwintigste dag (1988) benaderen vanuit allerlei invalshoeken het fenomeen van de vrouw als individu en als relationeel wezen. De genoemde dlchtbundel gaf aanleiding tot onverkwikkelijke speculaties over Roemers seksuele geaardheid. ln de novelle De orde van de dag (1988) draait het verhaal om het thema 'dictatorschap'. Haar rijpste poëzie verscheen in de bundel NoordzeeBlues (1985) die enkele schitterende gedichten bevat. ln 1989 verscheen het prozadrieluik Het spoor van de jakhals waarin zij de sterke onderlinge afhankelijkheid der beide sexen benadrukt. Radiocolumns bundelde zij in Oost West Holland Best (1989). Een driehoeksverhouding beschrijft zij in de novelle Alles wat gelukkig maakt (1989).
Haar verhalen verschenen in verschillende Engelstalige bloemlezingen, onder meer in Diversity is power (2007).
Het artistiek meest ambitieuze schrijfproject van Roemer is de romantrilogie Gewaagd leven (1996), Lijken op Liefde (1997) en Was Getekend (1999), die in 2001 in één band verscheen als Roemers drieling. In deze grote en uiterst complexe trilogie geeft Roemer verbeelding aan de werkelijkheid en de dromen van de Surinamers in de laatste drie decennia van de 20e eeuw, en in het bijzonder aan wat de militaire dictatuur van het régime-Bouterse van na 1980 voor het land Suriname en de mensen heeft betekend.
Voor de Duitse vertaling van Lijken op Liefde ontving Roemer in 1999 de LiBeraturpreis, die het oecumenisch centrum Christuskirche in Frankfurt toekent om literatuur uit andere culturen in de schijnwerpers te zetten.
Bij de verkiezingen van 1989 was zij samen met Rudi van Dantzig lijstduwer voor het net opgerichte GroenLinks. In 1990 kreeg Astrid Roemer een zetel voor GroenLinks in de Haagse gemeenteraad, maar ze kwam al spoedig in conflict met haar fractie en woonde de vergaderingen niet meer bij.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
February 4, 2023
DNF. Zelden iemand met zo weinig zelfreflectie gezien.
September 12, 2024
Wat een vreemd boek: je duikt in een vreemd, saai, ziek patroon van inpakken, verhuizen en ongemak. Ze dweept met haar katten, vlucht voor mensen, snauwt ze af. .. De hele tijd dacht ik: is dit nu echt of is ze paranoia, maar toch bleef ik lezen alsof ik op een slaaptrein zat. Ik vind het sterk dat een schrijfster in deze omstandigheden toch een boek kan schrijven en uitgeven. Fascinerend.
May 22, 2017
Actually, I didn't finish this book but stopped after about 100 pages. All the paranoia irritated me and I started to think that there was no real storyline for me to discover. A disappointment, this book. I decided I would rather spend my time re-reading her trilogy.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews