Το αγόρασα χθες και σήμερα το διάβασα μονορούφι. Το μεγαλύτερο μέρος της κριτικής μου αφορά την ιστορία του Ζαγκόρ, με τον τίτλο "Το μυστικό του συνταγματάρχη Πέρρυ", που είναι φυσικά και το κυρίως και πιο εύγευστο πιάτο του τεύχους αυτού. Είναι η δεύτερη ιστορία με ήρωα τον Ζαγκόρ που διαβάζω στην ζωή μου, μετά την ιστορία με τον τίτλο "Το παρελθόν του Τζίμυ Κιθάρα" που κυκλοφόρησε σαν ειδική έκδοση με τον Ελεύθερο Τύπο τον Ιούνιο που μας πέρασε. Λοιπόν, μου άρεσε πάρα πολύ και αυτή η ιστορία. Χόρτασα περιπέτεια και δράση, μυστήριο και εκπλήξεις, όπως φυσικά και τα φοβερά σκηνικά στο Ντάρκγουντ, όπου εξελίσσεται το μεγαλύτερο μέρος της πλοκής. Το σχέδιο πολύ καλό και ακριβώς του γούστου μου, με αρκετές λεπτομέρειες. Τα χρώματα επίσης εξαιρετικά και η ατμόσφαιρα της ιστορίας πολύ ωραία.
Τώρα, από κει και πέρα, η ιστορία του Κοκομπίλ με άφησε μάλλον αδιάφορο και το σχέδιο δεν μπορώ να πω ότι ταιριάζει με τα γούστα μου. Σίγουρα δεν βοήθησε το γεγονός ότι το όλο σχέδιο ήταν σε σμίκρυνση. Όσον αφορά την ιστορία του Δόκτορ Δικαίου, ως ένα βαθμό μου άρεσε, απλά μου φάνηκε κάπως βιαστική, θα ήταν σαφώς πιο ενδιαφέρουσα και συναρπαστική αν ήταν μεγαλύτερη σε μέγεθος. Το σχέδιο μου άρεσε αρκετά, αλλά δεν με ξετρέλανε κιόλας.
Γενικά το τεύχος είναι αρκετά ικανοποιητικό και ψυχαγωγικό, κυρίως χάρη στην αυτοτελή και συναρπαστική ιστορία του Ζαγκόρ. Άλλωστε οι περισσότεροι γι'αυτό τον λόγο θα αγοράσουν και θα διαβάσουν το τεύχος αυτό (όπως και όλα τα υπόλοιπα). Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα αγοράσω και επόμενα τεύχη.