6 Adımda Borderline: Kişilik Organizasyonunun Tedavisi

by Vamık D. Volkan

Dr. Vamik D. Volkan, degerli ve seckin bir klinisyen, ogretmen ve uluslararasi une sahip bir yazar ve psikanalitik alanda yaratici bir psikanalisttir. Bu ilham verici kitabinda, borderline hastalari tedavi yonteminin tekniklerini guclu, acik ve zaman zaman siirsel bir dille sunuyor. Cogu analistin hic yapmadigi sekilde, terapi sirasindaki kendi tepkilerini, karsi aktarimlarini, duygu ve dusuncelerini acik ve durust bir bicimde paylasiyor. Cogunlukla dogrudan Kibris'ta gecirdigi cocuklugunu yansitan duygusal tepkileri, terapiye onemli yararlar saglanmasina hizmet ediyor. Dr. Volkan'in tedavi yaklasimi, hastalarinin terapotik surecte birbiri ardina yasadiklari deneyimlerini gercekte yasandiklari sirayla ele alan alti adimdan olusuyor. Dr. Volkan psikoza egilimli borderline hastalarindan dokuzunun ozel tedavilerini anlatirken, agir bicimde regrese olmus yuksek duzeyde borderline hastalar ve diger tiplerdeki hastalarla engin deneyimlerine dayali klinik calismalarini paylasiyor. Kitabin ikinci kisminda anlatilan Pattie'nin alti yil, yedi ay suren analiz hikayesi, tedavinin alti adiminin uygulanisini gosteriyor. Dr. Volkan bu sureci "icruhsal dunyaya uzun bir yolculuk" olarak betimliyor. Borderline kisilik organizasyonunu anlatmaya tedavileri raporlanan hastalarin verilerine dayali kaynaklarin seckin bir incelemesini yaparak basliyor. Bunun ardindan da su alti adimdan olusan kendi terapi yontemini (1) Bir Gerceklik Temelinin Kurulmasi, terapotik birlikteligin ozunun olusturulmasi, (2) Ilk Bolme Aktarimi, hastanin divana uzandigi ve yasamla da genel olarak kurdugu sekilde analistle "kaotik" bir iliski kurdugu donem, (3) Yeniden Etkinlestirilmis ve Aktarimla Iliskili Gecis Olgusuna Yol Acan Odaklanmis Psikotik Aktarim, odaklanmis psikotik aktarimin ve buna bagli karsi tepkinin ortaya ciktigi terapotik regresyon, (4) Ikinci Bolme Aktarimi, karsit kendilik ile nesne temsillerinin butunlestirilmesine yol acan gelisimsel bolmenin ortaya cikmasi, (5) Aktarim Nevrozu

325 pages, Paperback

First published January 1, 1996

About the author

Vamık D. Volkan (born in 1932 in Nicosia, Cyprus) is a Turkish Cypriot Emeritus Professor of Psychiatry at the University of Virginia, Charlottesville, Virginia, the Senior Erik Erikson Scholar at the Erikson Institute of Education and Research of the Austen Riggs Center, Stockbridge, Massachusetts, and an Emeritus Training and Supervising Analyst at the Washington Psychoanalytic Institute, Washington, D.C. Before coming to the United States in 1957 he received his medical education at the School of Medicine, University of Ankara, Turkey. He Professor Volkan holds Honorary Doctorate degrees from Kuopio University, Finland (2005) and from Ankara University, Turkey (2006). Academic Positions and Appointments in the USA Dr. Volkan was Director of the Gender Identity Clinic, University of Virginia Medical Center (1970-1976); member of the Task Force on Psychiatry and Foreign Affairs, American Psychiatric Association (1971-1977); Acting Chairperson of the Department of Psychiatry, University of Virginia School of Medicine (1977-1978); Consultant, Agency for International Development, Cyprus Mental Health Project, Department of State, Washington, D.C. for the design and construction of a Community Mental Health Center in Lefkoșa (Nicosia), North Cyprus, with a capacity for 100 inpatients (1977-1982); Chairperson of the Advisory Committee, Division of Social Work, University of Virginia Health Sciences Center (1981-1983); Co-chair of the Sexual Deviations Study Group, American Psychoanalytic Association (1982-1992); Chairperson of the Committee on Psychiatry and Foreign Affairs, American Psychiatric Association (1983-1985); Chairperson of the Committee on International Relations, Group for the Advancement of Psychiatry (1986-1996); member, Advisory Board, Center for Psychological Studies in the Nuclear Age, Harvard University, Boston, Massachusetts (1989-1992); member, Advisory Board, Margaret S. Mahler Research Foundation, Philadelphia, Pennsylvania (1992-2005); Chairperson of the Select Advisory Commission of the Federal Bureau of Investigation's Critical Incident Response Group that examined the 1993 Waco, Texas incident (1995); Visiting Professor of Law at Harvard University, Boston, Massachusetts (2001); member of Working Group on Terror and Terrorism, International Psychoanalytic Association (2002-2004); Guest Instructor, Berkshires Psychoanalytic Institute, Stockbridge, MA (2007). Blue Ridge Hospital Dr. Volkan was the Medical Director of the University of Virginia’s Blue Ridge Hospital (a general hospital) (1978-1994). Center for the Study of Mind and Human Interaction (CSMHI) Dr. Volkan was Founder and Director of the Center for the Study of Mind and Human Interaction (CSMHI) (1987-2002) at the School of Medicine, University of Virginia. CSMHI applied a growing theoretical and field-proven base of knowledge to issues such as ethnic tension, racism, national identity, terrorism, societal trauma, transgenerational transmissions, leader-follower relationships, and other aspects of national and international conflict. Because no single discipline can fully illuminate such deep-seated and complex issues, CSMHI's faculty and board included experts in psychoanalysis, psychiatry, psychology, diplomacy, history, political science, and environmental policy. Their combined perspectives and experience provided in-depth analyses of political, historical, and social issues and the psychological processes that invariably exist beneath their surface.[1]

International Negotiation Network (INN) Professor Volkan was a member of the International Negotiation Network (INN) under the directorship of the former President Jimmy Carter (1989-1998). In 1987, President Carter founded INN as a flexible, informed network of former heads of state, Nobel Peace laureates, eminent persons and conflict resolution practitioners dedicated to resolving international conflicts through peaceful means. In 1992, Dr. Volkan traveled with President Carter and othe

Reviews

[Aslı E.]

Vaka analizlerini okumak bende sürekli şu düşünceleri uyandırıyor: Haftada 4 gün gerçekleşen her bir seans süresi 45-50 dk olan bir psikoterapi çalışmasında oldukça yoğun bir malzeme birikir. Bu kitapta aktarılan vakanın çalışıldığı süreç 6 yıla yayılmış. Bu kadar yoğun bir malzemede rüyalar, yorumlar, açıklamalar hiç bir "kalite kontrol" imkanı olmayan bir alanda doktorun seçimleriyle oluşturulan bir anlatı kurgusunda aktarılıyor. Bu vakanın takibi yapılmış mı örneğin? Gerçekten bir iyileşme sağlanmış mı? Vakada kadın hastanın gittikçe zayıflamasını, güzelleşmesini, rastgele ilişkiler yaşamayı bırakmasını, iş hayatında patron oluşunu, lezbiyenlik potansiyelinin bir anneye dönüş regresyonu olduğunu okuyoruz. Eğer eğitimine devam etseydi, bu da önemli bir başarı olarak kaydedilecekti sanıyorum.
O zaman şu sorular canlanıyor:
- Kime göre güzel?
- Neden zayıflık bir sağlık göstergesi?
- Rastgele ilişkiler yaşamak bir hastalık mı?
- Çalışma hayatının başarı kriterleri patronluk mu?
- Lezbiyenlik bir sapma mı?
- Herkes yüksek eğitim almak zorunda mı?
Bütün bu çerçeveyi kim kuruyor.
Ayrıca kitaptaki oidipal karmaşanın aktarımı babanın baştan çıkarma girişiminin örneğiyken nasıl oluyor da hala Freud'un Oidipus kuramı referans alınabiliyor. Yani tek bir örnekle yeni tedavi yaklaşımı tanıtılabiliyor madem, tek bir örnekle bu mantığa göre başka kuramların da yıkılabiliyor olması lazım.
Psikoterapi alanı tam bir kara kutu.
Tedavi, kendi özgün ve özgür potansiyelimizin açığa çıkarılması mı, yoksa uzun bir çalışmanın sonunda psikoterapistin gerçekliğinin içselleştirilmesi mi tam olarak anlayamadım. Psikoterapistler neden doğrunun ve hakikatin temsilcisi, hem de yapısal olarak son derece eşitsiz kurulmuş bir alanda. "Hasta" ilüzyonlarından kurtulmak için, "diploma onaylı başka bir ilüzyon" alanına teslim oluyor sanki.
Ne bir patriyarka, ne bir ırkçılık, ne kapitalizm, ne antroposantrizm analizi yer verilmeden, sanki hayat yalnızca anne-baba-çocuk-kardeş(ler) arasında kurulmuş model bir ilişkinin sürekli ve ard arda tekrarıymış gibi bir yaklaşım. Bu ilüzyon değil mi?