Κάτω από τον ήλιο της Γκρόνταρ

by Ανθίππη Φιαμού

Ο Αζεμίρ, διάδοχος Αρχιτραγουδιστής της Βαραγκάλ, εγκατέλειψε τη χώρα του για την αγάπη μιας γυναίκας που δεν επιτρεπόταν να γίνει δική του. Τα βήματά του τον έφεραν στην Γκρόνταρ όπου κερδίζει την εμπιστοσύνη του Αυτοκράτορα και την αγάπη της ανιψιάς του. Όμως υπάρχουν κι εκείνοι που θεωρούν την παρουσία του στην Γκρόνταρ απειλή για τα συμφέροντά τους και τα σχέδια που κάνουν για την επικράτηση στον κόσμο του Ζάγρου, θεού του Χάους και της Καταστροφής. Ο Αζεμίρ πρέπει να σταματήσει τα σχέδια της Αμενεμάτ, της ιέρειας του Ζάγρου που έχει στη δούλεψή της τους δαίμονες των Έξω Αβύσσων. Εκείνος, απόγονος του Ορφέα, θεού της Μουσικής και της Αρμονίας, είναι προικισμένος με τις δυνάμεις του Γενάρχη και του Ήλιου της Βαραγκάλ και αυτές θα αντιπαραθέσει στους δαίμονες της Αμενετάτ. Ο αγώνας που θα ξεκινήσει θα είναι σκληρός, με θύματα αγαπημένα πρόσωπα, αλλά θα κρίνει και την ίδια την ύπαρξη του κόσμου των ανθρώπων.

473 pages, Paperback

Published January 1, 2001

About the author

Γεννήθηκε στη Χίο το 1966, αλλά έχει Μικρασιατική καταγωγή. Σπούδασε στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης Αθήνας και εργάστηκε για τρία χρόνια στη Νομαρχιακή Επιτροπή Λαϊκής Επιμόρφωσης Χίου, ενώ από το 1994 εργάζεται ως δασκάλα σε δημοτικά σχολεία. Πέρασε από αρκετές ενδιαφέρουσες περιοχές της Ελλάδας (Οινούσες, Φούρνοι Ικαρίας, Σαλαμίνα).
Είναι μέλος του Μικρασιατικού Συλλόγου-Βιβλιοθήκης Ο Φάρος και δημοσιεύει διηγήματα στην εφημερίδα του συλλόγου και σε άλλες τοπικές εφημερίδες της Χίου. Επίσης, είναι μέλος της Αθηναϊκής Λέσχης Επιστημονικής Φαντασίας (ΑΛΕΦ). Έχει δημοσιεύσει διήγημα στην Ανθολογία των εκδόσεων Ωρόρα, στο περιοδικό Απαγορευμένος Πλανήτης και στο περιοδικό του Συλλόγου Δασκάλων του Πειραιά. Για το μυθιστόρημά της "Λαμπρά φεγγάρια στον ποταμό της λησμονιάς" έχει τιμηθεί με το βραβείο Ικαρομένιππος για τον καλύτερο πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα στο χώρο της επιστημονικής φαντασίας.

Reviews

[Petros · Rating 2 out of 5]

Η αρχή της ιστορίας έχει ενδιαφέρον. Γίνεται ένας διαγωνισμός μουσικής προς τιμή των θεών μπροστά στον αυτοκράτορα. Ξάφνου, ένας δολοφόνος πάει να τον ξεκάνει αλλά τον σταματάει ένας μουσικός ονόματι Αζεμίρ. Ακούγεται συναρπαστικό, έτσι δεν είναι; Ε, δεν είναι, γιατί τον σταμάτησε με έναν μαγικό ήχο που σε ακινητοποιεί. Θα μου πεις, ποιο είναι το πρόβλημα; Μα… ο ήχος δεν είναι βέλος. Διαχέεται παντού στον χώρο. Όλοι όσοι τον ακούσανε θα έπρεπε να παγώσουνε, συμπεριλαμβάνοντας και τον μουσικό!

Ο Αζεμίρ ανταμείβεται με το να γίνει άρχοντας, και λίγο αργότερα πηγαίνει να σταματήσει έναν άγριο ταύρο που νομίζει ότι βρίσκεται σε υαλοπωλείο. Πως τον σταματάνε ενώ ούτε μια βροχή από βέλη δεν είναι αρκετή; Ο Αζεμίρ θυμάται ότι έχει μια μαγική ηλιαχτίδα που σκοτώνει και ταύρο. Καλά διαβάσατε. Την είχε ξεχάσει και την θυμήθηκε την τελευταία στιγμή. Ρε Ανθίππη, πόσο κουτόχορτο νομίζεις ότι τρώμε;

Μετά γίνεται ένας πόλεμος που παίρνει μέρος και ο Αζεμίρ. Ο εχθρός νικάει και ο Αζεμίρ πληγώνεται, αλλά μετά πάει σε έναν λόφο και με μαγεία δημιουργεί έναν ήλιο που τρομάζει την στρατιά και η μάχη κερδίζεται. Μα γιατί δεν το έκανε αυτό από την πρώτη στιγμή και άφησε να σκοτωθεί τόσος κόσμος;;; Ανθίππη, δε μας τα λες καλά. Σου δίνω μια τελευταία ευκαιρία να μου δώσεις κάτι της προκοπής.

Ακολουθούνε οι διάλογοι για το πώς θα τιμωρηθούνε οι ηττημένοι. Όλοι οι σύμβουλοι του βασιλιά στέκουν σαν χάνοι ενώ ο Αζεμίρ προτείνει την πιο κουλ λύση που θα σιγουρέψει την ειρήνη και θα ενισχύσει το βασίλειο. Οι σύμβουλοι τον βρίζουνε από ζήλια και ο βασιλιάς του λέει μπράβο και τον παντρεύει με την θεογκόμενα κόρη του, και κάνουνε τρελό σεξ όλη νύχτα. Θεοί, τόση ώρα empowerment fantasy μπούρδες διαβάζω; Με ξεγέλασες, Ανθίππη! Αλλά τουλάχιστον αυτή τη φορά δεν ήταν μαγεία που έβγαλε από τον κώλο του, οπότε δε χάθηκε ακόμα η τελευταία σου ευκαιρία. Απλά έχασα την εκτίμηση μου στην ιστορία σου. Συνεχίζω λοιπόν…

Μια ζηλιάρα ευγενής πλέκει μια πλεκτάνη όπου σπέρνει το χάος σε μια επαρχία και ρίχνει όλο το φταίξιμο στον πρωταγωνιστή. Α, ωραία, για να δω πως θα τη σκαπουλάρει τώρα ο κυρ Αζεμίρ. Πάει λοιπόν εκεί αυτοπροσώπως για να δει την κατάσταση και βλέπει στρατιώτες να βασανίζουν τους χωρικούς και να λένε ότι είναι διαταγές του. Τους λέει δεν είναι και κανείς δεν τον πιστεύει. Του την πέφτουν ύπουλα οι στρατιώτες και ετοιμάζονται να του κάνουν διάφορα. Εκείνος αποδυναμωμένος και δεμένος… πάλι εξαπολύει την ηλιαχτίδα του, τους ρίχνει ξερούς, και όλοι δια μαγείας τον πιστεύουν. Κόκκινη κάρτα λοιπόν.

Ανθίππη; Τράβα να δεις αν έρχομαι, εντάξει; Έχεις βιάσει την πλοκή με το να χρησιμοποιείς ασταμάτητα σπασμένη μαγεία για να λύνεις στα γρήγορα κάθε πρόβλημα με κουτουρού τρόπους. Άσε που οι χωρικοί θα έπρεπε να πειστούνε ότι λέει την αλήθεια την στιγμή που του επιτέθηκαν οι στρατιώτες και όχι όταν έσκαγε magic missile όπου βρει. Δεν το έχεις, γεια.