محمد ستاری در مقدمه توضیح می ده که عکس های این کتاب متعلق به مجموعه داری است که در سال 1374 به فکر فروش اونها می افته و در نهایت موزه ی عکسخانه ی شهر بخشی از عکس ها - در واقع شیشه های عکاسی از نوع ژلاتینی خشک - رو می خره و در سال 76 نمایشگاهی از این عکس های خریداری شده برقرار می کنه. خلاصه اینکه عکس ها را می توان تاحدی عکس های تازه یافته شده دانست. عکاس این عکس ها شناخته شده نیست
عکس ها کاملا سالم نیستند بلکه طیفی میان عکس های سالم و عکس های به شدت تخریب شده را تشکیل می دهند. موضوع عکس ها عمدتا شخص محمد حسن میرزا در ژست های مختلف یا در مراسم و مکان های گوناگون است - صحنه های شکار و عکس های آتلیه ای و تک نفری زیادترند به نسبت. پیدا است که این آخرین ولیعهد قاجار به شکار و ژست گرفتن و ماشین سواری و ... علاقه ی فراوان داشته. البته به نظر این مقدار مختصر که در مقدمه به شخص او پرداخته شده اصلا کافی نیست و بهتر بود یک مقدمه ی تاریخی مفصل و جوندار نوشته می شد
عکس ها از نظر تاریخی جالب اند اما شخصا من لذتی ازشون نبردم. نبود هیچگونه اطلاعات در مورد محل و شرایط عکس هم مزید بر این موضوع شده
حاشیه: چرا کتابی درست و حسابی در مورد زندگی این شاهان و شاهزادگان در خارج از کشور نوشته نشده؟ محمد علی شاه، احمد شاه، محمد حسن میرزا و خیل زیادی از شاهزادگان دیگر در اروپا زندگی کردند یا مردند. قائدتا آثار اروپایی ها - مثلا جراید یا ... - چیزهایی در مورد آنها نوشته اند یا حتی شاید خاطراتی در میان باشد. پس چرا ما نمی دانیم اینها در اروپا چگونه زندگی کردند