What do you think?
Rate this book
Ο Εθισμός του Κριστιάν Αμπρόζ
Ο Εθισμός του Κριστιάν Αμπρόζ: Η στοργή του βάλτου
Νέα Ορλεάνη: πρόθυμη, ατίθαση, γεννημένη από πόρνες και μαχαιροβγάλτες· ξαναγεννημένη μέσα από την κρύα μήτρα της καταιγίδας. Στους δρόμους της άφησαν τα χνάρια τους μουσικοί, ζωγράφοι και συγγραφείς· μάγισσες, γκάνγκστερ και σαδιστές φονιάδες. Όλοι τους γλεντζέδες. Από τις αλέες και τα καταγώγια, μέχρι τις γιορτινές λεωφόρους και τα πολύφωτα μπαρ της, τριγυρνούν θεοί και δαίμονες, ήρωες και τέρατα· και πράγματα τόσο εξώκοσμα που αψηφούν κάθε περιγραφή. Ανάμεσά τους κι ένας χλομός άντρας με κατάμαυρα μαλλιά: τέρας, όσο και τζέντλεμαν κυνηγός τεράτων, όσο κι εθισμένος στο άγγιγμα των Ακατονόμαστων Θεών. Πάντοτε ανικανοποίητος, ακροβατεί μεταξύ του χιούμορ και της τρέλας, αναζητώντας το χαμένο τίμημα της ύπαρξής του: την ανθρώπινη ευφορία.
78 pages, Paperback
First published January 1, 2016
10 people want to read
About the author
Ανδρέας Μιχαηλίδης
60 books85 followersΟ Ανδρέας Μιχαηλίδης γεννήθηκε στις 7 Μαΐου 1982 στην Αθήνα. Είναι μεταφραστής, συγγραφέας και αφηγητής.
Από το 2001 μέχρι το 2008 εργάστηκε ως αρθρογράφος, δημοσιογράφος και φωτογράφος στα περιοδικά “9” και “Ε” της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ, στον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ και στο περιοδικό ΓΚΡΑΝ ΓΚΙΝΙΟΛ, ενώ το 2005 άρχισε να γράφει στο Comicdom.gr, το μεγαλύτερο ελληνικό site σχετικά με τα comics, συμμετέχοντας και στη διοργάνωση του ετήσιου φεστιβάλ COMICDOM CON ATHENS.
Από το 2007 μέχρι σήμερα έχει παράγει μεγάλο όγκο ανεξάρτητης αρθρογραφίας σε τρία blog (Easy Subjugation, Otaku Lens, Ανδρέας Μιχαηλίδης) ενώ στο τελευταίο έτρεξε για τρία χρόνια το Παραμυθόγραμμα, μια μηνιαία λίστα αφηγηματικών δρώμενων ανά την Ελλάδα.
Από το 2014 έχει ξεκινήσει συνεργασίες για τη δημιουργία comics, με καλλιτέχνες όπως η Βάλια Καπάδαη (Νέκυια) και ο Παύλος Παυλίδης (Last Flight of the Swordbreaker).
Από το 2005 μέχρι σήμερα έχει μεταφράσει και μεταφράζει βιβλία από και προς στα Αγγλικά και Γαλλικά, σε ευρεία θεματολογία, από εκλαϊκευμένη επιστήμη μέχρι ιστορική μυθοπλασία, εφηβική λογοτεχνία μυστηρίου και λαϊκά παραμύθια. Ενδεικτικά αναφέρονται Ο Ιππότης των Επτά Βασιλείων του G.R.R. Martin, Τα Χρονικά της Τσακισμένης Θάλασσας του Joe Abercrombie και η σειρά με τις Περιπέτειες του Νεαρού Σέρλοκ Χολμς του Andrew Lane.
Από το 2007 μέχρι το 2009 συμμετείχε στις θεατρικές παραστάσεις εκλαϊκευμένης επιστήμης της ομάδας SciCo, μεταξύ των οποίων “Η Επιστήμη της Αγάπης”, “Η Επιστήμη της Μυθολογίας” και “Η Επιστήμη του Περιβάλλοντος”.
Από το 2008 εκδίδει αστυνομικά διηγήματα, σε συλλογικούς τόμους όπως τα Οικοεγκλήματα, Είσοδος Κινδύνου, Ελληνικά Εγκλήματα 4, Κλέφτες κι Αστυνόμοι, εκ των οποίων δύο έχουν μεταφερθεί δραματοποιημένα στο ραδιόφωνο, στα πλαίσια της σειράς “Κλέφτες κι Αστυνόμοι στον 902”.
Το 2010 ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με την αναβίωση της προφορικής αφηγηματικής τέχνης, παρακολουθώντας κατόπιν για δύο χρόνια τη σχολή του Κέντρου Μελέτης και Διάδοσης Μύθων και Παραμυθιών, καθώς και για τρία χρόνια το Εργαστήρι του Έπους της Μάνιας Μαράτου.
Έκτοτε έχει διοργανώσει και συμμετάσχει σε παραστάσεις αφήγησης σε μπαρ, σε καλντερίμια, σε πλατείες και νησιά και όπως πολλά χρόνια πριν μάθει για όλα αυτά, γύρω από φωτιές σε βουνά και ακρογιαλιές.
Είναι ιδυτικό μέλος της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας (ΕΛΣΑΛ) και της Στέγης Προφορικότητας και Παράδοσης (Στέ.Π.Πα.) “Μυθολόγιο”.
Το Αμόνι που Τραγουδά είναι το πρώτο του βιβλίο.
Από το 2001 μέχρι το 2008 εργάστηκε ως αρθρογράφος, δημοσιογράφος και φωτογράφος στα περιοδικά “9” και “Ε” της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ, στον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ και στο περιοδικό ΓΚΡΑΝ ΓΚΙΝΙΟΛ, ενώ το 2005 άρχισε να γράφει στο Comicdom.gr, το μεγαλύτερο ελληνικό site σχετικά με τα comics, συμμετέχοντας και στη διοργάνωση του ετήσιου φεστιβάλ COMICDOM CON ATHENS.
Από το 2007 μέχρι σήμερα έχει παράγει μεγάλο όγκο ανεξάρτητης αρθρογραφίας σε τρία blog (Easy Subjugation, Otaku Lens, Ανδρέας Μιχαηλίδης) ενώ στο τελευταίο έτρεξε για τρία χρόνια το Παραμυθόγραμμα, μια μηνιαία λίστα αφηγηματικών δρώμενων ανά την Ελλάδα.
Από το 2014 έχει ξεκινήσει συνεργασίες για τη δημιουργία comics, με καλλιτέχνες όπως η Βάλια Καπάδαη (Νέκυια) και ο Παύλος Παυλίδης (Last Flight of the Swordbreaker).
Από το 2005 μέχρι σήμερα έχει μεταφράσει και μεταφράζει βιβλία από και προς στα Αγγλικά και Γαλλικά, σε ευρεία θεματολογία, από εκλαϊκευμένη επιστήμη μέχρι ιστορική μυθοπλασία, εφηβική λογοτεχνία μυστηρίου και λαϊκά παραμύθια. Ενδεικτικά αναφέρονται Ο Ιππότης των Επτά Βασιλείων του G.R.R. Martin, Τα Χρονικά της Τσακισμένης Θάλασσας του Joe Abercrombie και η σειρά με τις Περιπέτειες του Νεαρού Σέρλοκ Χολμς του Andrew Lane.
Από το 2007 μέχρι το 2009 συμμετείχε στις θεατρικές παραστάσεις εκλαϊκευμένης επιστήμης της ομάδας SciCo, μεταξύ των οποίων “Η Επιστήμη της Αγάπης”, “Η Επιστήμη της Μυθολογίας” και “Η Επιστήμη του Περιβάλλοντος”.
Από το 2008 εκδίδει αστυνομικά διηγήματα, σε συλλογικούς τόμους όπως τα Οικοεγκλήματα, Είσοδος Κινδύνου, Ελληνικά Εγκλήματα 4, Κλέφτες κι Αστυνόμοι, εκ των οποίων δύο έχουν μεταφερθεί δραματοποιημένα στο ραδιόφωνο, στα πλαίσια της σειράς “Κλέφτες κι Αστυνόμοι στον 902”.
Το 2010 ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με την αναβίωση της προφορικής αφηγηματικής τέχνης, παρακολουθώντας κατόπιν για δύο χρόνια τη σχολή του Κέντρου Μελέτης και Διάδοσης Μύθων και Παραμυθιών, καθώς και για τρία χρόνια το Εργαστήρι του Έπους της Μάνιας Μαράτου.
Έκτοτε έχει διοργανώσει και συμμετάσχει σε παραστάσεις αφήγησης σε μπαρ, σε καλντερίμια, σε πλατείες και νησιά και όπως πολλά χρόνια πριν μάθει για όλα αυτά, γύρω από φωτιές σε βουνά και ακρογιαλιές.
Είναι ιδυτικό μέλος της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας (ΕΛΣΑΛ) και της Στέγης Προφορικότητας και Παράδοσης (Στέ.Π.Πα.) “Μυθολόγιο”.
Το Αμόνι που Τραγουδά είναι το πρώτο του βιβλίο.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
September 3, 2017
Ολόκληρη η κριτική στο Smassing Culture
Ο Εθισμός του Κριστιάν Αμπρόζ: Η νέα σειρά βιβλίων που φέρνει την μυθολογία Κθούλου σε ένα βρώμικο- και απαραίτητο- σήμερα
Έχουμε ασχοληθεί ξανά με τις εκδόσεις Nightread και μάλλον, όσο βγάζουν βιβλία όπως το «Η Στύγα και άλλες ιστορίες Λαογραφίας και Φαντασίας των Καλαβρύτων» και το «Σκοτεινα κεφάλαια» θα συνεχίσουμε. Η νέα δουλειά από εκεί έρχεται από έναν επίσης γνωστό μας συγγραφέα, τον Ανδρέα Μιχαηλίδη, ο οποίος αναλαμβάνει να μας μεταφέρει στους βάλτους της Νέας Ορλεάνης, όπου, πίσω από τα συντρίμμια του τυφώνα και το ψεύτικο ενδιαφέρον της πολιτείας, συνεχίζει να χτυπά η καρδιά μας κοινότητας ζωντανής και πολύπλευρης.christian-00-bw.jpg
Εδώ δεν έχουμε ένα βιβλίο, αλλά μια σειρά, η οποία μετρά ήδη δύο προσθήκες, το λάγνο «Η Αγάπη σου μου Fhtagn» και το βέβηλο «Ή στοργή του Βάλτου», αμφότερα με πρωταγωνιστή (ή καλύτερα παρατηρητή) τον Κριστιάν Αμπρόζ, μια σκεβρωμένη και ανίερη ύπαρξη, αρκετά ακμαία ωστόσο για να μπλέκεται σε σενάρια φρικιαστικών φόνων, υποθέσεις παρενόχλησης και βιασμών, αλλά και ημίαιμων τεράτων. που αντηχούν τις εικόνες των Μεγάλων Παλαιών, σε ένα πλαίσιο διαφορετικό από ότι το έχουμε συνηθίσει, προσαρμοσμένο σε ένα πιο διαχειρίσιμο, οικείο περιβάλλον, και για αυτό ιδιαίτερα τρομακτικό.
Έχουμε ξαναπεί πως ο Lovecraft, χάρη στους φίλους του, δεν έπαψε να γράφει ούτε μετά τον θάνατο του. Στον κύκλο αυτών των επίδοξων συνεχιστών του, των ανθρώπων που καταπιάνονται με τερατουργήματα χαμένα στα άστρα, κρυμμένα στις λαϊκές παραδόσεις πολιτισμών που δεν έχασαν την επαφή με τις ρίζες τους επικαλούμενοι κάποια επίφαση προόδου, έχουμε δει διάφορες διακυμάνσεις επιτυχίας και διάφορα παντρέματα του κοσμικού τρόμου με άλλα είδη. Ίσως το πιο συγγενές είδος, η αστυνομική λογοτεχνία να ήταν τελικά και η καλύτερη επιλογή.
Ο Ανδρέας Μιχαηλίδης, εκμεταλλευόμενος τις καταβολές του από αυτόν τον χώρο, μας δίνει δύο νουβέλες ατόφιου τρόμου, συνδυασμένες εξαιρετικά με μια noir αισθητική, η οποία δεν μένει στο γενικό πλαίσιο, αλλά καλλιεργείται σε όλη την πορεία της ιστορίας, από τα δομικά συστατικά μέχρι τις μικρότερες λεπτομέρειες. Η σκιαγράφηση των πρωταγωνιστών (γιατί ήρωες δεν είναι σίγουρα) γίνεται και αυτή κάτω από το φως της μείξης των στοιχείων: οι ντετέκτιβ που παραμένουν τέρατα και μάγοι και που μόνο επιφανειακά διαφέρουν από τα πλάσματα που κυνηγούν, με τα οποία τα συνδέει κάτι βαθύτερο…
Αυτό που κερδίζει τον αναγνώστη άμεσα είναι η γραφή του Μιχαηλίδη, κυρίως στο κομμάτι των περιγραφών. Τα κομμάτια για την Νέα Ορλεάνη, τους βάλτους που την περιτριγυρίζουν, αλλά, πολύ περισσότερο, των κατοίκων και των νεφελωδών συνήθειων τους, πλημμυρίζουν το μυαλό με εικόνες μεθυστικής ομορφιάς, νοτισμένες από αλκοόλ, βαριές από την κάπνα τσιγάρων και διάφορων άλλων ψυχοτρόπων ουσιών και θολώνουν το εδώ και το εκεί, το τώρα και το τότε. Η Νέα Ορλεάνη μας δίνεται ως μια πόλη εκρηκτική, γεμάτη δραστηριότητα, όλων των αποχρώσεων.
Αυτό είναι πολύ πιο έντονο στο δεύτερο βιβλίο, το «Ή στοργή του Βάλτου», όπου μεταφερόμαστε στο 1927 και μας δίνεται η δυνατότητα να εξερευνήσουμε μια Νέα Ορλεάνη πλημμυρισμένη, όχι μόνο από τα μολυσματικά νερά των βάλτων, αλλά και από στιγμιότυπα μιας νοσηρής, τρυφηλής ζωής που, στο κοινό φαντασιακό, έχουμε ταυτίσει με τον Αμερικάνικο Νότο την εποχή της ποταπαγόρευσης. Κάτω από αυτές τις στιγμές, ο συγγραφέας έξυπνα περνά, μέσα από τις οξυδερκείς παρατηρήσεις του Κριστιάν Αμπρόζ, στοιχεία για την κοινωνία των ανθρώπων, το παρελθόν, το παρόν, (ίσως και το μέλλον) με εξαιρετική ακρίβεια.
Στην ατμόσφαιρα αυτή συμβάλλουν και οι εικόνες του Άρη Λάμπου, που επιμελήθηκε την εικονογράφηση των βιβλίων της σειράς. Τα σκοτεινά, γενικευμένα του σχέδια εστιάζουν στο να μεταφέρουν τον αναγνώστη το κλίμα της ιστορίας και σε αυτό λειτουργούν άμεσα και αποτελεσματικά.
Μπορεί στο κομμάτι των διαλόγων η οπτική αυτή να ραγίζει από τις κάπως στυλιζαρισμένες ατάκες, ωστόσο αυτό δεν γκρεμίζει το στέρεο οικοδόμημα. Αν μη τι άλλο, το χιούμορ και η ανθρωπιά του συγγραφέα, ακόμα και μέσα από αυτές τις απάνθρωπες ιστορίες, βρίσκουν την διέξοδο τους προς εμάς. Όπως και η παγωνιά των Μεγάλων Παλαιών και των πλασμάτων που γεννά η αρρωστημένη παρουσία τους…
Το μόνο σίγουρο είναι πως ανυπομονούμε να δούμε που θα οδηγήσει ο Ο Εθισμός του Κριστιάν Αμπρόζ, τόσο τον ίδιο, όσο και εμάς ως αναγνώστες!
Ο Εθισμός του Κριστιάν Αμπρόζ: Η νέα σειρά βιβλίων που φέρνει την μυθολογία Κθούλου σε ένα βρώμικο- και απαραίτητο- σήμερα
Έχουμε ασχοληθεί ξανά με τις εκδόσεις Nightread και μάλλον, όσο βγάζουν βιβλία όπως το «Η Στύγα και άλλες ιστορίες Λαογραφίας και Φαντασίας των Καλαβρύτων» και το «Σκοτεινα κεφάλαια» θα συνεχίσουμε. Η νέα δουλειά από εκεί έρχεται από έναν επίσης γνωστό μας συγγραφέα, τον Ανδρέα Μιχαηλίδη, ο οποίος αναλαμβάνει να μας μεταφέρει στους βάλτους της Νέας Ορλεάνης, όπου, πίσω από τα συντρίμμια του τυφώνα και το ψεύτικο ενδιαφέρον της πολιτείας, συνεχίζει να χτυπά η καρδιά μας κοινότητας ζωντανής και πολύπλευρης.christian-00-bw.jpg
Εδώ δεν έχουμε ένα βιβλίο, αλλά μια σειρά, η οποία μετρά ήδη δύο προσθήκες, το λάγνο «Η Αγάπη σου μου Fhtagn» και το βέβηλο «Ή στοργή του Βάλτου», αμφότερα με πρωταγωνιστή (ή καλύτερα παρατηρητή) τον Κριστιάν Αμπρόζ, μια σκεβρωμένη και ανίερη ύπαρξη, αρκετά ακμαία ωστόσο για να μπλέκεται σε σενάρια φρικιαστικών φόνων, υποθέσεις παρενόχλησης και βιασμών, αλλά και ημίαιμων τεράτων. που αντηχούν τις εικόνες των Μεγάλων Παλαιών, σε ένα πλαίσιο διαφορετικό από ότι το έχουμε συνηθίσει, προσαρμοσμένο σε ένα πιο διαχειρίσιμο, οικείο περιβάλλον, και για αυτό ιδιαίτερα τρομακτικό.
Έχουμε ξαναπεί πως ο Lovecraft, χάρη στους φίλους του, δεν έπαψε να γράφει ούτε μετά τον θάνατο του. Στον κύκλο αυτών των επίδοξων συνεχιστών του, των ανθρώπων που καταπιάνονται με τερατουργήματα χαμένα στα άστρα, κρυμμένα στις λαϊκές παραδόσεις πολιτισμών που δεν έχασαν την επαφή με τις ρίζες τους επικαλούμενοι κάποια επίφαση προόδου, έχουμε δει διάφορες διακυμάνσεις επιτυχίας και διάφορα παντρέματα του κοσμικού τρόμου με άλλα είδη. Ίσως το πιο συγγενές είδος, η αστυνομική λογοτεχνία να ήταν τελικά και η καλύτερη επιλογή.
Ο Ανδρέας Μιχαηλίδης, εκμεταλλευόμενος τις καταβολές του από αυτόν τον χώρο, μας δίνει δύο νουβέλες ατόφιου τρόμου, συνδυασμένες εξαιρετικά με μια noir αισθητική, η οποία δεν μένει στο γενικό πλαίσιο, αλλά καλλιεργείται σε όλη την πορεία της ιστορίας, από τα δομικά συστατικά μέχρι τις μικρότερες λεπτομέρειες. Η σκιαγράφηση των πρωταγωνιστών (γιατί ήρωες δεν είναι σίγουρα) γίνεται και αυτή κάτω από το φως της μείξης των στοιχείων: οι ντετέκτιβ που παραμένουν τέρατα και μάγοι και που μόνο επιφανειακά διαφέρουν από τα πλάσματα που κυνηγούν, με τα οποία τα συνδέει κάτι βαθύτερο…
Αυτό που κερδίζει τον αναγνώστη άμεσα είναι η γραφή του Μιχαηλίδη, κυρίως στο κομμάτι των περιγραφών. Τα κομμάτια για την Νέα Ορλεάνη, τους βάλτους που την περιτριγυρίζουν, αλλά, πολύ περισσότερο, των κατοίκων και των νεφελωδών συνήθειων τους, πλημμυρίζουν το μυαλό με εικόνες μεθυστικής ομορφιάς, νοτισμένες από αλκοόλ, βαριές από την κάπνα τσιγάρων και διάφορων άλλων ψυχοτρόπων ουσιών και θολώνουν το εδώ και το εκεί, το τώρα και το τότε. Η Νέα Ορλεάνη μας δίνεται ως μια πόλη εκρηκτική, γεμάτη δραστηριότητα, όλων των αποχρώσεων.
Αυτό είναι πολύ πιο έντονο στο δεύτερο βιβλίο, το «Ή στοργή του Βάλτου», όπου μεταφερόμαστε στο 1927 και μας δίνεται η δυνατότητα να εξερευνήσουμε μια Νέα Ορλεάνη πλημμυρισμένη, όχι μόνο από τα μολυσματικά νερά των βάλτων, αλλά και από στιγμιότυπα μιας νοσηρής, τρυφηλής ζωής που, στο κοινό φαντασιακό, έχουμε ταυτίσει με τον Αμερικάνικο Νότο την εποχή της ποταπαγόρευσης. Κάτω από αυτές τις στιγμές, ο συγγραφέας έξυπνα περνά, μέσα από τις οξυδερκείς παρατηρήσεις του Κριστιάν Αμπρόζ, στοιχεία για την κοινωνία των ανθρώπων, το παρελθόν, το παρόν, (ίσως και το μέλλον) με εξαιρετική ακρίβεια.
Στην ατμόσφαιρα αυτή συμβάλλουν και οι εικόνες του Άρη Λάμπου, που επιμελήθηκε την εικονογράφηση των βιβλίων της σειράς. Τα σκοτεινά, γενικευμένα του σχέδια εστιάζουν στο να μεταφέρουν τον αναγνώστη το κλίμα της ιστορίας και σε αυτό λειτουργούν άμεσα και αποτελεσματικά.
Μπορεί στο κομμάτι των διαλόγων η οπτική αυτή να ραγίζει από τις κάπως στυλιζαρισμένες ατάκες, ωστόσο αυτό δεν γκρεμίζει το στέρεο οικοδόμημα. Αν μη τι άλλο, το χιούμορ και η ανθρωπιά του συγγραφέα, ακόμα και μέσα από αυτές τις απάνθρωπες ιστορίες, βρίσκουν την διέξοδο τους προς εμάς. Όπως και η παγωνιά των Μεγάλων Παλαιών και των πλασμάτων που γεννά η αρρωστημένη παρουσία τους…
Το μόνο σίγουρο είναι πως ανυπομονούμε να δούμε που θα οδηγήσει ο Ο Εθισμός του Κριστιάν Αμπρόζ, τόσο τον ίδιο, όσο και εμάς ως αναγνώστες!
November 7, 2016
Στον Ο Εθισμός του Κριστιάν Αμπρόζ: Η Αγάπη σου μου Fhtagn έγραφα ότι, κατά βάση, ο Ανδρέας Μιχαηλίδης είναι προφορικός αφηγητής και μας καταγράφει σε χαρτί τις ιστορίες του. Ε, εδώ γράφει σαν κανονικότατος συγγραφέας καιτα καταφέρνει εξίσου καλά.
Η ιστορία μας μεταφέρει στη Νέα Ορλεάνη της ποτοαπαγόρευσης και σε μία άλλη υπόθεση του ντετέκτιβ Κριστιάν που χτίζεται με αργό ρυθμό σε ολόκληρη τη νουβέλα (είναι 76 σελίδες) και ταυτόχρονα μας δίνει πολλές πληροφορίες για το ποιος είναι ο πρωταγωνιστής και τη φύση της κατάστασής του.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η ατμόσφαιρα της Νέας Ορλεάνης και οι πολλές μικρές λεπτομέρειες που βάζουν τον αναγνώστη στο κλίμα της.
Η ιστορία μας μεταφέρει στη Νέα Ορλεάνη της ποτοαπαγόρευσης και σε μία άλλη υπόθεση του ντετέκτιβ Κριστιάν που χτίζεται με αργό ρυθμό σε ολόκληρη τη νουβέλα (είναι 76 σελίδες) και ταυτόχρονα μας δίνει πολλές πληροφορίες για το ποιος είναι ο πρωταγωνιστής και τη φύση της κατάστασής του.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η ατμόσφαιρα της Νέας Ορλεάνης και οι πολλές μικρές λεπτομέρειες που βάζουν τον αναγνώστη στο κλίμα της.
May 30, 2019
Απολαυστικότατο. Έβαλα ένα αστεράκι λιγότερο από την προηγούμενη ιστορία του Αμπρόζ, γιατί πολύ απλά μου έλειπε ο Μπατίστ. Οι στακάτοι, έξυπνοι διάλογοι που με γοήτευσαν εκεί, εδώ κάπως μου έλειψαν. Εννοείται πως ξεκινώ πάραυτα την τρίτη ιστορία του ιδιόρρυθμου ντετέκτιβ Κριστιάν Αμπρόζ
May 12, 2017
Για κάποιον σκοτεινό και άθλιο λόγο, ετούτο μου άρεσε περισσότερο από το πρώτο. Να έφταιγε το πτώμα κάτω από τα σανίδια; Να έφταιγε η απελευθερωμένη νέα; Να έφταιγαν οι τρεις πόρνες που παλεύουν να ζεστάνουν την παγωνιά του Κριστιάν ή μήπως η τσατσά τους;
Δεν ξέρω. Βυθίστηκα πιο εύκολα, ίδρωσα πιο εύκολα, σιχάθηκα πιο εύκολα. Περιμένω το τρίτο, για να δω αν όλο αυτό θα πάει κάπου τελικά, εκτός από το βάλτο.
Δεν ξέρω. Βυθίστηκα πιο εύκολα, ίδρωσα πιο εύκολα, σιχάθηκα πιο εύκολα. Περιμένω το τρίτο, για να δω αν όλο αυτό θα πάει κάπου τελικά, εκτός από το βάλτο.
May 7, 2017
Χιχιχι, η συνέχεια της σειράς ήταν γραγαλιστική, θα έλεγα.
Ήταν λίγο πιο ανάλαφρο από το προηγούμενο, αλλά εξίσου απολαυστικό. Βρέθηκα να λυπάμαι λίγο τον Κριστιάν γι'αυτά που τραβάει ως απέθαντος και πραγματικά ελπίζω να βρει την λύτρωση, πριν τον βρει μόνιμα η τρέλα μ'αυτά που χει μπλέξει!
Και τώρα περιμένω πως και πως το επόμενο!
Ήταν λίγο πιο ανάλαφρο από το προηγούμενο, αλλά εξίσου απολαυστικό. Βρέθηκα να λυπάμαι λίγο τον Κριστιάν γι'αυτά που τραβάει ως απέθαντος και πραγματικά ελπίζω να βρει την λύτρωση, πριν τον βρει μόνιμα η τρέλα μ'αυτά που χει μπλέξει!
Και τώρα περιμένω πως και πως το επόμενο!
January 26, 2025
Το δεύτερο βιβλίο της σειράς, μπορεί να διαβαστεί και μόνο του. Αρκετά πιο ανάλαφρο από το πρώτο, διαβάζεται εύκολα. Μου αρέσουν πολύ οι περιγραφές και το κλίμα της Νέας Ορλέανης.
Μια καλή προσθήκη στην σειρά, μιας και μαθαίνουμε λίγα περισσότερα για τον ήρωα μας, αλλά όχι τόσο το πρώτο και το τρίτο βιβλίο που ευχαριστήθηκα πολύ περισσότερα.
Εννοείται θέλω να διαβάσω και ότι άλλο υπάρχει από αυτήν την σειρά βιβλίων.
Μια καλή προσθήκη στην σειρά, μιας και μαθαίνουμε λίγα περισσότερα για τον ήρωα μας, αλλά όχι τόσο το πρώτο και το τρίτο βιβλίο που ευχαριστήθηκα πολύ περισσότερα.
Εννοείται θέλω να διαβάσω και ότι άλλο υπάρχει από αυτήν την σειρά βιβλίων.
Displaying 1 - 6 of 6 reviews