What do you think?
Rate this book
Ο καταραμένος ποιητής της επανάστασης
Ο Σεργκέι Γεσένιν παραδόθηκε χωρίς έλεος σε άντρες και γυναίκες, σε αναζήτηση μιας ταυτότητας που λίγο λίγο τον κατάτρωγε, σέρνοντας τον στην πιο βαθιά μοναξιά. Άλλωστε αυτό αντικατοπτρίζεται στην ποίηση του όταν έγραφε:
"Το φεγγάρι είναι νεκρό.
Ανατέλλει μεταμορφωμένο σε μπλε παράθυρο.
Ω νύχτα. Νύχτα, τι είπες;
Όσο για το σχήμα σου δεν μπορώ να το περιγράψω.
Κι εγώ δεν είμαι τίποτα.
Έρχομαι μόνος, βλέποντας τον εαυτό μου σε σένα.
Κι ο καθρέφτης μου σπάει.
Σ' αυτή την απαίσια, θορυβώδη και ταραγμένη κίνηση.
Όλη τη νύχτα μέχρι την ανατολή.
Διαβάζω τα ποιήματα μου σε πόρνες.
Και μαγειρεύω σε ληστές.
Δίνω σ' αυτούς τους στίχους μου."
(Από την εισαγωγή του Γιάννη Σουλιώτη)
"Το φεγγάρι είναι νεκρό.
Ανατέλλει μεταμορφωμένο σε μπλε παράθυρο.
Ω νύχτα. Νύχτα, τι είπες;
Όσο για το σχήμα σου δεν μπορώ να το περιγράψω.
Κι εγώ δεν είμαι τίποτα.
Έρχομαι μόνος, βλέποντας τον εαυτό μου σε σένα.
Κι ο καθρέφτης μου σπάει.
Σ' αυτή την απαίσια, θορυβώδη και ταραγμένη κίνηση.
Όλη τη νύχτα μέχρι την ανατολή.
Διαβάζω τα ποιήματα μου σε πόρνες.
Και μαγειρεύω σε ληστές.
Δίνω σ' αυτούς τους στίχους μου."
(Από την εισαγωγή του Γιάννη Σουλιώτη)
172 pages, Paperback
Published April 1, 2016
7 people want to read
About the author
Sergei Yesenin
211 books274 followersSergei Alexandrovich Yesenin [Сергей Александрович Есенин], 1895-1925, sometimes spelled as Esenin, was a Russian lyric poet. He is one of the most popular and well-known Russian poets of the 20th century, known for "his lyrical evocations of and nostalgia for the village life of his childhood - no idyll, presented in all its rawness, with an implied curse on urbanisation and industrialisation."
Born of peasant parents, he received very little formal education, and although he later traveled quite extensively it was the pre-revolution countryside of his youth that served as inspiration for most of his poetry. Yesenin initially supported the Bolshevik revolution, thinking that it would prove beneficial to the peasant class, but he became disenchanted when he saw that it would lead only to the industrialization of Russia. A longing for a return to the simplicity of the peasant lifestyle characterizes his work, as does his innovative use of images drawn from village lore. He is credited with helping to establish the Imaginist movement in Russian literature.
Yesenin led an erratic, unconventional life that was punctuated by bouts of drunkenness and insanity. Before hanging himself in a Leningrad hotel, Yesenin slit his wrists, and, using his own blood, wrote a farewell poem.
Associated Names:
Сергей Есенин (Russian)
Sergej Jessenin (German)
Born of peasant parents, he received very little formal education, and although he later traveled quite extensively it was the pre-revolution countryside of his youth that served as inspiration for most of his poetry. Yesenin initially supported the Bolshevik revolution, thinking that it would prove beneficial to the peasant class, but he became disenchanted when he saw that it would lead only to the industrialization of Russia. A longing for a return to the simplicity of the peasant lifestyle characterizes his work, as does his innovative use of images drawn from village lore. He is credited with helping to establish the Imaginist movement in Russian literature.
Yesenin led an erratic, unconventional life that was punctuated by bouts of drunkenness and insanity. Before hanging himself in a Leningrad hotel, Yesenin slit his wrists, and, using his own blood, wrote a farewell poem.
Associated Names:
Сергей Есенин (Russian)
Sergej Jessenin (German)
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
March 26, 2017
Ο μαύρος άνθρωπος
Ο μαύρος άνθρωπος
Με κοιτάζει έντονα.
Και τα μάτια του θαμπώνουν.
Από ένα ξερασμένο μπλε.
Φαίνεται να μου λέει
ότι είμαι ένας ληστής και ένας κλέφτης
και ξεδιάντροπα
ξεγύμνωσα δεν ξέρω ποιον
Φίλε, φίλε μου.
είμαι πολύ άρρωστος.
δεν ξέρω από που μου έρχεται ο πόνος
ή είναι ο άνεμος που σφυρίζει
πάνω στον έρημο και άδειο αγρό
ή όπως στο δάσος τον Σεπτέμβρη
Πλημμυρίζει τα μυαλά και το αλκοόλ
Λατρεύω τον Γεσένιν, να το πω εξαρχής, αλλά θα είμαι αντικειμενική. Απ’ όσους (Ρώσους) ποιητές έχω διαβάσει ο Γεσένιν (αυτοί οι 4-5) είναι αυτός που με άγγιξε περισσότερο. Δεν ξέρω αν έχετε διαβάσει ποτέ κάτι που να σας προκαλεί σωματικό πόνο και να σας κάνει να νιώσετε κάπως άβολα γιατί μπορείτε να ταυτιστείτε. Δεν θα σταματήσει ποτέ να μου προκαλεί δέος και εντύπωση η άνεση με την οποία έγραφε ο Γεσένιν για τον θάνατο. Συγκεκριμένα στο «Κουράστηκα να ζω» γράφει :
«Θα γυρίσω στο πατρικό σπίτι
Να χαρώ τη χαρά του άλλου
και μια πράσινη νύχτα, κάτω από το παράθυρο
με το μανίκι του πουκαμίσου μου θα κρεμαστώ»
Και αναρωτιέμαι ήταν αυτό τραγική ειρωνεία ή μια προειδοποίηση; Όπως και να ‘χει, τα θέματα του θανάτου και της απογοήτευσης βρίθουν στη συγκεκριμένη έκδοση. Δεν ξέρω ποιο να πρωτοπιάσω; Τον «Μαύρο Άνθρωπο» το «Κουράστηκα να ζω» το «Η ζωή μου» το «Πίσω από τον συννεφιασμένο ορίζοντα»; Ο Γεσένιν χρησιμοποιεί έντονο λυρισμό, κάτι που απεχθάνομαι, αλλά το κάνει με έναν τρόπο που με αφήνει άφωνη και τελικά τα λατρεύω. Ήταν μια ταλαιπωρημένη ψυχή, παρ’ όλο που φαινομενικά τα είχε όλα, ομορφιά, ταλέντο, φήμη, γυναίκες και άντρες να πέφτουν στα πόδια του, αλλά με τα σημερινά δεδομένα θα χαρακτηριζόταν διπολικός και καταθλιπτικός.( ειδικά στον Μαύρο άνθρωπο φαίνονται έντονα οι διαταραχές του)
Η ζωή μου
«Tώρα ξέρω ότι η ζωή είναι απογοήτευση, και παρ’ όλα αυτά
Δεν θέλω να παραπονούμαι για κακή τύχη και ατυχία
Έτσι η ψυχή μου δεν θα υποφέρει από θλίψη και στεναχώρια
Κανείς δεν μπορεί ποτέ να με βοηθήσει ν’ ανακουφιστώ από τα βάσανα»
Τα δάκρυα
«Τα δάκρυα…και πάλι αυτά τα πικρά δάκρυα
Για σπασμένα όνειρα που πέταξαν μακριά
Για φοβερές θλίψεις που τίποτα δεν χαροποιούν
Για νέα σκοτάδια που τίποτα δεν τα εμποδίζει
Τι είναι να έρθει; Περισσότερα τέτοια βάσανα;
Όχι, αρκετά… Ήρθε ώρα να ξεκουραστούν, ας πάει
Και να ξεχάσουμε τους ήχους του θρήνου»
Στην συγκεκριμένη έκδοση παρατήρησα πως τα ποιήματα -κατά πάσα πιθανότητα- μεταφράστηκαν από τα αγγλικά και όχι από το πρωτότυπο, χωρίς να σημαίνει αυτό πως χάνεται η μαεστρία του Γεσένιν έτσι, χάνεται, ωστόσο, η δομή του ποιήματος. ΔΕΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΤΗΚΑΝ τα ποιήματα σε καμία περίπτωση και ίσα ίσα να πούμε και ευχαριστώ στον κύριο Σουλιώτη που ασχολήθηκε τα μετέφρασε και δημιούργησε την ποιητική αυτή συλλογή για τους Έλληνες αναγνώστες. Είναι μια υπέροχη (όπως το πάρει κανείς δηλαδή) ποιητική συλλογή με πλούσιο φωτογραφικό υλικό καθώς επίσης και διάφορες πληροφορίες για τη ζωή του Γεσένιν. Προσωπικά, το έχω υπογραμμίσει σχεδόν όλο.
ΥΓ: Έχει και ερωτικά και χαρούμενα ποιήματα αν μη τι άλλον, απλώς ο καθένας δίνει προσοχή σε ότι του αρέσει περισσότερο.
Ο μαύρος άνθρωπος
Με κοιτάζει έντονα.
Και τα μάτια του θαμπώνουν.
Από ένα ξερασμένο μπλε.
Φαίνεται να μου λέει
ότι είμαι ένας ληστής και ένας κλέφτης
και ξεδιάντροπα
ξεγύμνωσα δεν ξέρω ποιον
Φίλε, φίλε μου.
είμαι πολύ άρρωστος.
δεν ξέρω από που μου έρχεται ο πόνος
ή είναι ο άνεμος που σφυρίζει
πάνω στον έρημο και άδειο αγρό
ή όπως στο δάσος τον Σεπτέμβρη
Πλημμυρίζει τα μυαλά και το αλκοόλ
Λατρεύω τον Γεσένιν, να το πω εξαρχής, αλλά θα είμαι αντικειμενική. Απ’ όσους (Ρώσους) ποιητές έχω διαβάσει ο Γεσένιν (αυτοί οι 4-5) είναι αυτός που με άγγιξε περισσότερο. Δεν ξέρω αν έχετε διαβάσει ποτέ κάτι που να σας προκαλεί σωματικό πόνο και να σας κάνει να νιώσετε κάπως άβολα γιατί μπορείτε να ταυτιστείτε. Δεν θα σταματήσει ποτέ να μου προκαλεί δέος και εντύπωση η άνεση με την οποία έγραφε ο Γεσένιν για τον θάνατο. Συγκεκριμένα στο «Κουράστηκα να ζω» γράφει :
«Θα γυρίσω στο πατρικό σπίτι
Να χαρώ τη χαρά του άλλου
και μια πράσινη νύχτα, κάτω από το παράθυρο
με το μανίκι του πουκαμίσου μου θα κρεμαστώ»
Και αναρωτιέμαι ήταν αυτό τραγική ειρωνεία ή μια προειδοποίηση; Όπως και να ‘χει, τα θέματα του θανάτου και της απογοήτευσης βρίθουν στη συγκεκριμένη έκδοση. Δεν ξέρω ποιο να πρωτοπιάσω; Τον «Μαύρο Άνθρωπο» το «Κουράστηκα να ζω» το «Η ζωή μου» το «Πίσω από τον συννεφιασμένο ορίζοντα»; Ο Γεσένιν χρησιμοποιεί έντονο λυρισμό, κάτι που απεχθάνομαι, αλλά το κάνει με έναν τρόπο που με αφήνει άφωνη και τελικά τα λατρεύω. Ήταν μια ταλαιπωρημένη ψυχή, παρ’ όλο που φαινομενικά τα είχε όλα, ομορφιά, ταλέντο, φήμη, γυναίκες και άντρες να πέφτουν στα πόδια του, αλλά με τα σημερινά δεδομένα θα χαρακτηριζόταν διπολικός και καταθλιπτικός.( ειδικά στον Μαύρο άνθρωπο φαίνονται έντονα οι διαταραχές του)
Η ζωή μου
«Tώρα ξέρω ότι η ζωή είναι απογοήτευση, και παρ’ όλα αυτά
Δεν θέλω να παραπονούμαι για κακή τύχη και ατυχία
Έτσι η ψυχή μου δεν θα υποφέρει από θλίψη και στεναχώρια
Κανείς δεν μπορεί ποτέ να με βοηθήσει ν’ ανακουφιστώ από τα βάσανα»
Τα δάκρυα
«Τα δάκρυα…και πάλι αυτά τα πικρά δάκρυα
Για σπασμένα όνειρα που πέταξαν μακριά
Για φοβερές θλίψεις που τίποτα δεν χαροποιούν
Για νέα σκοτάδια που τίποτα δεν τα εμποδίζει
Τι είναι να έρθει; Περισσότερα τέτοια βάσανα;
Όχι, αρκετά… Ήρθε ώρα να ξεκουραστούν, ας πάει
Και να ξεχάσουμε τους ήχους του θρήνου»
Στην συγκεκριμένη έκδοση παρατήρησα πως τα ποιήματα -κατά πάσα πιθανότητα- μεταφράστηκαν από τα αγγλικά και όχι από το πρωτότυπο, χωρίς να σημαίνει αυτό πως χάνεται η μαεστρία του Γεσένιν έτσι, χάνεται, ωστόσο, η δομή του ποιήματος. ΔΕΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΤΗΚΑΝ τα ποιήματα σε καμία περίπτωση και ίσα ίσα να πούμε και ευχαριστώ στον κύριο Σουλιώτη που ασχολήθηκε τα μετέφρασε και δημιούργησε την ποιητική αυτή συλλογή για τους Έλληνες αναγνώστες. Είναι μια υπέροχη (όπως το πάρει κανείς δηλαδή) ποιητική συλλογή με πλούσιο φωτογραφικό υλικό καθώς επίσης και διάφορες πληροφορίες για τη ζωή του Γεσένιν. Προσωπικά, το έχω υπογραμμίσει σχεδόν όλο.
ΥΓ: Έχει και ερωτικά και χαρούμενα ποιήματα αν μη τι άλλον, απλώς ο καθένας δίνει προσοχή σε ότι του αρέσει περισσότερο.
Displaying 1 of 1 review