Ένα πλακάκι ξεκολλάει και σπάει με κρότο στον πάτο της άδειας πισίνας. Ο φύλακας ξυπνάει... Και το παιχνίδι της λήθης με τη μνήμη αρχίζει. Τα «ξυλοπάπουτσα της Μνήμης» βροντούν σ’ αυτό το μυθιστόρημα και ξυπνούν τα κοιμισμένα όνειρα και τα «κρυμμένα τιμαλφή» εκεί ψηλά, στην κορυφή του Λόφου των Λύκων, όπου, λησμονημένος και παντελώς μόνος, ο φύλακας χρόνια περιμένει το νερό που θα γεμίσει την άδεια πισίνα.
Κάτω από το Λόφο, στην ταραγμένη πόλη, δύο αινιγματικοί άντρες, ο Μεσιέ με τα πολλά ονόματα και ο σιωπηλός Δάσκαλος, παρατηρούν ένα ακαταλαβίστικο σχήμα γραμμένο στον τοίχο με τα συνθήματα...
Όμως, όση στάχτη κι αν πέσει στη μνήμη, η Ιστορία και η αλήθεια παραμονεύουν σε δυο φωτογραφίες: Μια σειρά με στρατιώτες τυφλωμένους από τα αέρια του Α’ Παγκόσμιου πολέμου, και μια τσίτσιδη γυναίκα, κουρεμένη γουλί, που τη διαπομπεύουν με τη λήξη του Β’ Παγκόσμιου πολέμου. Και μετά ο Γ’ Παγκόσμιος πόλεμος...
Όλα σαν ένας μακρύς επικήδειος γραμμένος μέσα στο αλχημικό εργαστήριο κάποιου πωλητή αναμνήσεων.
Ο φύλακας στην πισίνα, είναι ιστορίες ανθρώπων που αλλάζουν ρόλους ο ένας με τον άλλον. Οι ιστορίες του ενός, είναι η ζωή του άλλου, άνθρωποι που ψάχνουν την ιστορία τους, και γίνονται η ιστορία που δεν έχουν. Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει κάποιος για να αποκτήσει την δικιά του ιστορία ; Ένας χαρακτήρας είναι τα πάντα και ταυτοχρόνως τίποτα, είναι πολλά πρόσωπα και συγχρόνως ένα. Ο αναγνώστης δεν μπορεί να ξεχωρίσει εύκολα, ποιος εν τέλη από όλους τους ήρωες είναι αυτός που καθορίζει την εξέλιξη της πλοκής και έχει την εξουσία, γιατί αυτή αλλάζει χέρια σε μια στιγμή. Είναι ένα βιβλίο γραμμένο εξολοκλήρου από συμβολισμούς, συνειρμούς, και με μια αίσθηση παιχνιδιού, με τα ιστορικά γεγονότα. Ένα παιχνίδι της μνήμης με τον χώρο και τον χρόνο. Η αίσθηση της αλήθειας με την απόλυτη ψευδαίσθηση. Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε δυο μέρη, δυο διαφορετικές ιστορίες εκ πρώτης όψεως, που όμως συνομιλούν μεταξύ τους και αλληλοσυμπληρώνονται. Το τέλος είναι η αρχή, ή η αρχή του τέλους. Ο φύλακας στην πισίνα είναι, ουσιαστικά η ένωση όλων των χαρακτήρων που έχουμε δει μέχρι τώρα στα βιβλία του Μιχάλη Φακίνου, ο καθένας ξαναγεννιέται με την ιστορία του, αλλά εξελίσσετε, αλλάζει και μας δείχνει άλλες πτυχές του κόσμου του. Όλα αυτά σε μια χαοτική αλλά κατά τα άλλα αρμονική συνύπαρξη, γραμμένα με την κινηματογραφική ματιά του συγγραφέα.