บ้านเกิดและเพื่อนเก่า

by วาณิช จรุงกิจอนันต์

เรื่องราวแต่ปางหลัง
เมื่อครั้งยังตกปลา
หาจิ้งหรีด
กับเพื่อนเก่าที่บ้านเกิด

288 pages, Paperback

Published April 1, 1998

About the author

เกิดเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2491 เป็นคนจังหวัดสุพรรณบุรี จบการศึกษาจาก คณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร มีผลงานมากมาย เริ่มมีชื่อเสียงจากการเขียนบทความ ชื่อ "จดหมายถึงเพื่อน" ตีพิมพ์เป็นประจำในนิตยสารลลนาระหว่างเดินทางไปศึกษาต่อที่สหรัฐอเมริกา ผลงานที่มีชื่อเสียงอีกเรื่อง คือ นวนิยายเรื่อง แม่เบี้ย ตีพิมพ์ในนิตยสารลลนา เมื่อนำมารวมเล่มก็ได้รับความนิยม และถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์หลายครั้ง

วาณิช จรุงกิจอนันต์ ได้รับรางวัลซีไรต์ พ.ศ. 2527 จากนวนิยายเรื่อง ซอยเดียวกัน

นอกจากนี้ยังเขียนคอลัมน์ให้กับนิตยสารในเครือมติชน และเป็นกรรมการบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน)
วาณิช จรุงกิจอนันต์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 ด้วยโรคลูคีเมียเฉียบพลัน

Reviews

[ดินสอ สีไม้ · Rating 4 out of 5]

ซื่อตรง เรียบง่าย ละเมียดละไม แต่เป็นกันเอง
เป็นหนังสือที่เหมาะสำหรับคนที่โหยหากลิ่นอายของความหลัง
ความสุขวัยเด็ก ที่แม้จะต่างกันในรายละเอียด
แต่กลิ่นอายเช่นนั้น มันเหมือนๆ กันทุกคน

[Whale Read · Rating 4 out of 5]

เล่าถึงชีวิตวัยเด็ก
เด็กตลาด
เด็กวัด
อ.บางปลาม้า ตลาดบ้านสุด สุพรรณ

เป็นหนังสือ meterial ที่ดี ออกแนวสารคดีหน่อยๆ
ความรักของชายคนหนึ่งและหญิงบ้าบริสุทธิ์ จิ้งหรีดที่กัดเก่งหัวจะโต หัวโตแล้วเขี้ยวก้จะใหญ่

เวียนจิ้งหลีด คือเอาหนวดมันหมุนแกว่ง
มันจะมึนละกัดอย่างลืมตาย

ไอ้เฮ้งเป็นคนที่เข้าใจธรรมชาติของลูกเต๋าสามลูกอย่างลึกซึ้ง

จากโรงเรียนเมื่อมองผ่านท้องทุ่งอันเวิ้งว้างในคืนฟ้าโปร่งไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ เราจะเห็นแสงสว่างเรืองๆที่ขอบฟ้า นั่นคือกรุงเทพ

ไอ้บู๊เป็นคนหนึ่งที่ว่ามานี้เรียกว่า พูดยังไม่ทันจะชัดก้เล่นไพ่เป็นเสียแล้ว

ไม่ใช่ความผิดของใครคนใดคนหนึ่ง เป็นความผิดของผมเองที่อาลัยอาวรณ์กับภาพในอดีตอันพ้นผ่านเนิ่นนานและไม่กลับมานั้นอีก

เพียงแค่คิดจะตีให้เก่งก้ยังท้อเสียตั้งแต่ยังไม่ได้หัด

เหมือนไข่มุกที่หล่นบนจานหยก คำกลอนของ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูรณ์ซึ่งได้แรงบันดาลใจจาก โจวเอนไหล เปรียบเทียบ ฝีมือตีระนาดของครูบุญยง เกตุคง

แม่ค้า/พ่อค้า ให้ความรุสึกต่างกัน

คนบางคนที่เค้าไม่ได้เล่าปัญหาบางอย่างให้ฟังไม่ใช่เพราะไม่แคร์ ไม่สนอะไร แต่เพราะเขาไม่คิดว่าเรื่องเหล่านั้นเป็นปัญหาต่างหาก