What do you think?
Rate this book
İkinci Yarısı
Aynı kavşakta yazının ikinci yarısına da geçiyorsun. Fazladan söylenmiş süslü sözcükleri cahil bir gevezelikten, budalaca bir gösterişten saydığın, giderek bu türden laf kalabalığına tahammül edemez olduğun ikinci yarısı bu. Yazının sükûta doğru giden yarısı. Bunlara vakti olmayan insanları anlıyorsun; sen de onlardan birisin artık çünkü, biliyorsun.
Yazmak, yazarın bir yandan kendi yaşamını da dokuması, kurgulaması, bir metin gibi kurmasıdır. Edebiyatçılık ile gazetecilik kimliğini ustalıkla birleştiren Ece Temelkuran, bu yazılarında çok az yazarın cesaret edebileceği bir içtenlikle kendi dünyasının yazılış sürecini açıyor okura. Bir yandan ömrün ilk yarısını geride bırakmanın hesabını toparlarken bir yandan da yazmakla kendini var eden genç bir kadını izliyor ve okuruna izlettiriyor.
Yazmak, yazarın bir yandan kendi yaşamını da dokuması, kurgulaması, bir metin gibi kurmasıdır. Edebiyatçılık ile gazetecilik kimliğini ustalıkla birleştiren Ece Temelkuran, bu yazılarında çok az yazarın cesaret edebileceği bir içtenlikle kendi dünyasının yazılış sürecini açıyor okura. Bir yandan ömrün ilk yarısını geride bırakmanın hesabını toparlarken bir yandan da yazmakla kendini var eden genç bir kadını izliyor ve okuruna izlettiriyor.
296 pages, Paperback
First published May 1, 2011
5 people are currently reading
111 people want to read
About the author
Ece Temelkuran
24 books560 followersEce Temelkuran, Turkish author, was born in 1973. She is a daily columnist of one of the most popular Turkish newspapers for ten years and a prize winning journalist. Her primary concerns that she addresses are the contemporary criticism of popular culture, masques of politics, women issues, and all other deteriorating identities of humanity. She uses various forms of dramatic sentimentalism and black humor together, combined with her postmodern style, creating space for tactful connections to everyday life. She is the author of three experimental literary fiction books written in the form of poem in prose, and a documentary book on hunger strikes. Lately she published two collections of articles from her column. Temelkuran is the pioneering signature of her generation with opposing voice as a young intellectual, and always brave to tell about “never to talk subjects” of Turkey.
She graduated from Faculty of Law, Ankara University in 1995. She started her journalism studies at Cumhuriyet newspaper in 1993. She worked on women’s movement, Southeast Issue in Turkey and also political detainees. Her first book, “All Women Are Confused “ was published in 1993.She was chosen as the “Journalist of the year” by German government and then she made a research on Women movement in Germany in 1993, the same year when she was chosen as the Journalist of the year.
Her research book “My Son, My Daughter, My State-The Mothers Of Detainees- From Homes To Streets.” Was published in 1997. She was awarded by Office of Doctors since she had a research paper “Virginity Test is A Crime” for Cumhuriyet journal.
Her poem- prose books “From the Edge” and “Voice Of The Inside” were published by Everest. She went to Brazil in 2003 and to India in 2004 to observe World Social Forum. She examined the nation movement after the economic Crisis in Argentina. Her books that include newspaper articles Voice Of The Inside and From Outside were published by Everest in 2005. She took the Idea and Democracy Award by the Office of Doctors in Turkey with her book “We Are Having Revolution Here, Senorita!” (Everest, 2006). She was also awarded by Diyarbakır Democratic Platform with her book “What Should I Tell You?”. Ece Temelkuran, who deserved the award of Freedom for Idea by Ayşenur Zorakolu, keeps writing on her column “From The Edge” at Haberturk newspaper and her latest books “The Deep Mountain” (2008) and “Sounds of Bananas” (2010) are published by Everest.
She graduated from Faculty of Law, Ankara University in 1995. She started her journalism studies at Cumhuriyet newspaper in 1993. She worked on women’s movement, Southeast Issue in Turkey and also political detainees. Her first book, “All Women Are Confused “ was published in 1993.She was chosen as the “Journalist of the year” by German government and then she made a research on Women movement in Germany in 1993, the same year when she was chosen as the Journalist of the year.
Her research book “My Son, My Daughter, My State-The Mothers Of Detainees- From Homes To Streets.” Was published in 1997. She was awarded by Office of Doctors since she had a research paper “Virginity Test is A Crime” for Cumhuriyet journal.
Her poem- prose books “From the Edge” and “Voice Of The Inside” were published by Everest. She went to Brazil in 2003 and to India in 2004 to observe World Social Forum. She examined the nation movement after the economic Crisis in Argentina. Her books that include newspaper articles Voice Of The Inside and From Outside were published by Everest in 2005. She took the Idea and Democracy Award by the Office of Doctors in Turkey with her book “We Are Having Revolution Here, Senorita!” (Everest, 2006). She was also awarded by Diyarbakır Democratic Platform with her book “What Should I Tell You?”. Ece Temelkuran, who deserved the award of Freedom for Idea by Ayşenur Zorakolu, keeps writing on her column “From The Edge” at Haberturk newspaper and her latest books “The Deep Mountain” (2008) and “Sounds of Bananas” (2010) are published by Everest.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
April 1, 2020
Bir kitap klübünde anlatmak üzere; 2011 yılında okuduğum kitabı tekrar okudum. 3-4 sayfalık yazılardan ibaret bu kitap; içinde derinlikli sorular bırakıyor. Ve ben 2011 yılında Ece'ye bir mektup yazmışım kitabının arkasına...Bugünde aynı hislerdeyim. O nedenle bu notu sizlerle paylaşmaya karar verdim.
Biliyormusun Ece, ben de ömrümün ikinci yarısına girdim. Bu kitapta kendimden çok kesitler buldum. Sevinmelimiyim bilemedim. Herkes mi yaşıyor bu duyguları belli bir yaştan sonra inanamadım. Sonra anladım. Herkes değil….Bizim gibiler!!!
Hayata karşı duyarlı, hayata ve hayatına bir anlam katması gerektiğini düşünen, haksızlığa öfkelenen, kör cahiliğin, aymazların, ahlaksızların karşısında korkusuzca sesini yükseltebilenler yaşıyor bu duyguları.
Hayatta her şey bir deneyimden ibaret, bunu biliyorum. Deneyimler arttıkça kırışıyor insanın elleri; yüzü, göz çevresi. Ve bu deneyim öyle güzel yerleşiyor ki insanın içine istesen de eskisi gibi olamıyorsun artık. Yani sen daha güçlü, daha ne istediğini bilen, daha hayata karşı dimdik duran biri oluyorsun. Ama bu seni bazen enerjisi çekilmiş, gözlerinin feri gitmiş, kahkahaları sayılı biri yapıyor. Sırf buna inat içimizdeki çocuğun dışarı çıkmasına, gülmesine, eğlenmesine izin vermeli. Mademki bilmiyoruz diğer yarıyı; olabildiğince mutlu ve aydınlık yaşamalı!
Kırılıyorsun, bak hemen eriyorsun.
Şeklini ne bozuyorsun, geçiyor bunlar!!
Islak yanaklarına ne bakıyorsun?
Oynayınca biraz taşlar, çıkıyor yaşlar…
Nil Karaibrahimgil.
Biliyormusun Ece, ben de ömrümün ikinci yarısına girdim. Bu kitapta kendimden çok kesitler buldum. Sevinmelimiyim bilemedim. Herkes mi yaşıyor bu duyguları belli bir yaştan sonra inanamadım. Sonra anladım. Herkes değil….Bizim gibiler!!!
Hayata karşı duyarlı, hayata ve hayatına bir anlam katması gerektiğini düşünen, haksızlığa öfkelenen, kör cahiliğin, aymazların, ahlaksızların karşısında korkusuzca sesini yükseltebilenler yaşıyor bu duyguları.
Hayatta her şey bir deneyimden ibaret, bunu biliyorum. Deneyimler arttıkça kırışıyor insanın elleri; yüzü, göz çevresi. Ve bu deneyim öyle güzel yerleşiyor ki insanın içine istesen de eskisi gibi olamıyorsun artık. Yani sen daha güçlü, daha ne istediğini bilen, daha hayata karşı dimdik duran biri oluyorsun. Ama bu seni bazen enerjisi çekilmiş, gözlerinin feri gitmiş, kahkahaları sayılı biri yapıyor. Sırf buna inat içimizdeki çocuğun dışarı çıkmasına, gülmesine, eğlenmesine izin vermeli. Mademki bilmiyoruz diğer yarıyı; olabildiğince mutlu ve aydınlık yaşamalı!
Kırılıyorsun, bak hemen eriyorsun.
Şeklini ne bozuyorsun, geçiyor bunlar!!
Islak yanaklarına ne bakıyorsun?
Oynayınca biraz taşlar, çıkıyor yaşlar…
Nil Karaibrahimgil.
February 17, 2018
çok sevdim bu kitabı. sadece ikinci yarısı'na geçenler okumasın. tüm kadınlar okusun. yazardan bir cümleyle anlatmak gerekirse; ilkokul defterlerinin serin, beyaz sağ sayfaları gibi bir kitap. kitapta yer verdiği gibi ben de görsem ece temelkuran'ı; artık yazmıyorsun öyle yazılar, yaz ama derim sanki.
April 17, 2021
Kolay okunan derinlikli yazılar...
May 12, 2023
Samimi, duygusal, böyle içimi okumuş gibi. 35 yaş üstü kadınlara tavsiye ederim
October 20, 2021
Madem yerimiz musait, bir ufak deneme denemesi de ben yazayim:
Bu kitabi seneler once alip okumaya baslamistim aslinda. Baslamisim. May 2011, benim ikinci yarima henuz alti sene varken. O zamanki ben anlayamamis kitabi ve yarim birakmis. Neyse ki! Elimde okuyacak bir sey kalmayip da kitaplarima tekrar bakinca yeniden basladim. Bu sefer eskisi gibi yorumlamaya (baska bir deyisle “elestirmeye”) tesne, ici bos bir tuketicilikle “okudum, bitti, siradaki” zihniyetinin sindirmek, ozumsemekten uzak okuma fikrinden kurtulmus, skora giden yuzeysel yaklasimda olmadan. Uc sene once benim de ikinci yariya gecmemin etkisi vardir bu derinlesmede belki. Ya da, illa ki.
Sabina diye bir arkadasimdan, 2004 yilinda tanistigimiz Japonya’da duydugum bir cumledir kitap okumak icin soyledigi “it’s the best way to end up a day”. O zamandan beri gunu kapatmanin en iyi yolu olarak cogunlukla ben de kitap okuyorum yatarken. Bu kitabi da oyle, uyumadan once keyifle, ve sindirerek okumak istedim. Kitabi okumak icin erken yatmak istedim. Erken yatip daha cok okuyayim, okusam da kitap bitmesin istedim.
Kitap icin harika demedigimin farkindayim. Zira bir saheser degil, eski kose yazilarinin bir derlemesi. Ancak kendim de cogunlukla deneme turunde yazip Ece stiline yakin biri olarak, uyumadan once tatli tatli, gunu guzel kapamaya yardimci, keyifli bir kitap oldugu konusunda israrciyim.
Bu kitabi seneler once alip okumaya baslamistim aslinda. Baslamisim. May 2011, benim ikinci yarima henuz alti sene varken. O zamanki ben anlayamamis kitabi ve yarim birakmis. Neyse ki! Elimde okuyacak bir sey kalmayip da kitaplarima tekrar bakinca yeniden basladim. Bu sefer eskisi gibi yorumlamaya (baska bir deyisle “elestirmeye”) tesne, ici bos bir tuketicilikle “okudum, bitti, siradaki” zihniyetinin sindirmek, ozumsemekten uzak okuma fikrinden kurtulmus, skora giden yuzeysel yaklasimda olmadan. Uc sene once benim de ikinci yariya gecmemin etkisi vardir bu derinlesmede belki. Ya da, illa ki.
Sabina diye bir arkadasimdan, 2004 yilinda tanistigimiz Japonya’da duydugum bir cumledir kitap okumak icin soyledigi “it’s the best way to end up a day”. O zamandan beri gunu kapatmanin en iyi yolu olarak cogunlukla ben de kitap okuyorum yatarken. Bu kitabi da oyle, uyumadan once keyifle, ve sindirerek okumak istedim. Kitabi okumak icin erken yatmak istedim. Erken yatip daha cok okuyayim, okusam da kitap bitmesin istedim.
Kitap icin harika demedigimin farkindayim. Zira bir saheser degil, eski kose yazilarinin bir derlemesi. Ancak kendim de cogunlukla deneme turunde yazip Ece stiline yakin biri olarak, uyumadan once tatli tatli, gunu guzel kapamaya yardimci, keyifli bir kitap oldugu konusunda israrciyim.
August 24, 2015
Ece Temelkuran ı Bütün Kadınların Kafası Karışık ile tanımıştım. Gerçekten kadın kafa karışıklığını en iyi şekilde yansıtmıştı. Bu kitapta da dilinin o sade açık anlaşılır ve gönle çabuk işleyen ritmi devam etmiş hatta daha doyurucu bir şekilde. Beni çok çok düşündüren bir sürü soru sorulmuştu olay açıklanmıştı kitapta, not etmeden altını çizmeden yorum yazmadan geçemedim bile.. Ece Temelkuran ın edebi anlatımını, kadını dile döküş şeklini ve bunu sözleriyle bezeyip yansıtışını gerçekten çok seviyor ve takdir ediyorum ancak okurken içimi kapkara yapan bir yanı da var Temelkuran'ın. Bu yan eksiklik duygusu 'maneviyatın" eksikliği... Bu haliyle bile bu kitaptan bu kadar etkilenmişken maneviyatın katılımıyla nasıl bir ışıkla doldururdu beni kim bilir diye düşündüm düşündüm... Benim için bir şaheser olabilirdi sanırım...
"Ben artık ikinci yarıya girdim ve her fani gibi ben de birinci yarıdan ders aldığımı zannediyorum."
"Yüce Sarraf, insanın kalbine dokunmak için başka şeyleri değil sözü seçmiştir. " Bu kitabın en en en sevdiğim sözü idi.
"Ben artık ikinci yarıya girdim ve her fani gibi ben de birinci yarıdan ders aldığımı zannediyorum."
"Yüce Sarraf, insanın kalbine dokunmak için başka şeyleri değil sözü seçmiştir. " Bu kitabın en en en sevdiğim sözü idi.
December 30, 2015
"Bedeli neyse ne. Kendine donmek tek caren, olacaksa olsun butun ayiplar. Ancak o zaman cikar canavarlar yatak altindan" . Oyle insanlar vardir ya,aslinda azlardir. Etrafinizdaysa sanslisinizdir. Hele de gonul baginiz olmus, dost eli size degmisse onun sevgiyi, huznu, kahkahayi, aski ve hayati icine ceke ceke yasayisina sahit olursunuz. Iyi gelirler, iyidirler. Guzellestirmektir dertleri; herseyi. Ece temelkuran boyle bir dost gibi kendini anlatiyor, icten, ayni masada sohbet ediyormuscasina. Hem de oyle seylerden bahsediyor ki kadinlar, cocuklar, olum, yasam, ozgurluk ve hayata dair insana dair bircok sey. Fikirlerini, sohbetini duymak isteyeceksiniz.
Displaying 1 - 7 of 7 reviews