อาคเนย์ คะนึง

by อนุสรณ์ ติปยานนท์

เสียงขับรถนั้นกำลังบรรยายถึงการเริ่มต้นแห่งฤดูใบไม้ผลิ

ความทรงจำนั้นช่างยาวนานเหลือเกิน
มีแต่วันเวลาเท่านั้นที่แสนสั้น

เรื่องเล่าหวนคำนึงถึงอาคเนย์ ภูเขา แม่น้ำ และทะเล ไม่ได้แยกพวกเราออกจากกัน หากแต่เชื่อมหลอมวิถีชีวิตเราร่วมกัน แผ่นดินอุษาคเนย์ยังเป็นภาพที่งดงามและน่าสนใจเสมอ ละเลียดโศกนาฏกรรมความรักเศร้าจับจิตขยับสู่ความอีโรติกอย่างนิ่มนวล บางเรื่องชวนให้อยากจิบเบียร์เย็นๆสักขวดด้วยฉากและบทสนทนาอันแสนเปลี่ยวเหงา

152 pages, Paperback

Published October 1, 2016

About the author

อนุสรณ์ ติปยานนท์ เป็นนักเขียน นักแปลผู้น่าจับตามองในยุคปัจจุบัน โดยเขามีผลงานรวมเรื่องสั้นเข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรท์ถึง 2 สมัย ได้แก่ รวมเรื่องสั้น เคหวัตถุ (พ.ศ. 2551) และนิมิตต์วิกาล (พ.ศ. 2554)

อนุสรณ์เข้าเรียนที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร (พ.ศ. 2526) ไปพร้อมๆกับ เข้าเรียนที่ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และตัดสินใจไม่ศึกษาต่อที่ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร แต่ยังคงตัดสินใจเรียนต่อเฉพาะที่ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จนจบการศึกษาระดับปริญญาตรี

เมืองเย็นเป็นผลงานเขียนเล่มแรกของเขา ผลงานที่สร้างชื่อให้กับอนุสรณ์ส่วนใหญ่เป็นงานเขียนทั้งสิ้น อาทิ เมืองเย็น (บทกวี พ.ศ. 2534), ลอนดอนกับความลับในรอยจูบ (นวนิยาย พ.ศ. 2547),H2O-ปรากฏการณ์แตกตัวของน้ำบนแผ่นกระดาษ (รวมเรื่องสั้น พ.ศ. 2548),Soul Stimulate-ใจออกเริงร่ายไม่หยุดหย่อน (ความเรียงและเรื่องสั้น พ.ศ. 2548), 8 1/2 ริกเตอร์ การตามหาหัวใจที่สาบสูญ (นวนิยาย พ.ศ. 2549),เคหวัตถุ (Household Objects) และล่าสุดกับนิมิตต์วิกาล (รวมเรื่องสั้น พ.ศ. 2554).

เขาได้ให้สัมภาษณ์กับสื่อหลายฉบับว่า เริ่มต้นจับปากกาด้วยการเป็นนักแปล แต่แล้ววันหนึ่ง เมื่อเพื่อนสนิทของเขาจากไปในเหตุการณ์ 11 กันยายน อนุสรณ์ก็เลยมีความคิดอยากเขียนหนังสือเล่มเล็กๆ สักเล่มหนึ่งเพื่อรำลึกถึงเพื่อน แต่พอเขียนขึ้นมันกลับเพิ่มจำนวนยาวขึ้น

Reviews

[TEERAWUT MAHAWAN · Rating 5 out of 5]

สำหรับคนที่เคยอ่านงานของอาจารย์ต้นมาบ้างก็พอจะสัมผัสได้ถึงตัวเอกที่ดำเนินเรื่องแทบจะเป็นคนๆเดียวกัน และฉากเซ็กส์แทบทุกฉากทุกตอนก็ขอบอกว่าแปลกมากๆ คือเกิดได้ยากอะ

ทีนี้เรามาวิเคราะห์กลวิธีการเขียนของแกเท่าที่ความไม่รู้ผมจะพออ่านออกละกันเนาะ...

สัมพันธบท’ (intertextuality) และ ‘อภินวนิยาย’ (metafiction) เป็นกลวิธีที่นักเขียนในยุโรปในช่วงปลายๆ ศตวรรษที่ 20 นิยมหยิบมาใช้ในเรื่องแต่งของตน นพพร ประชากุล นักทฤษฎีทางวรรณกรรมคนสำคัญของเมืองไทยผู้ล่วงลับ อธิบายว่า ‘สัมพันธบท’ คือวิธี “การอ้างอิง พาดพิง และเชื่อมโยงตัวบทที่เขียน เข้ากับตัวบทวรรณกรรมอื่นๆ เพื่อเน้นย้ำว่าวรรณกรรมไม่ได้สะท้อนโต้ตอบกับความเป็นจริงภายนอกใดๆ แต่สะท้อนโต้ตอบกับวรรณกรรมด้วยกันเองแต่เพียงอย่างเดียว” นี่แหละความเฉพาะของแก

อ่านบทสัมภาษณ์แกเถอะ หว่องมาก
https://www.gqthailand.com/people/art...

ตัวเอกของเรื่องทุกคนก็จะเป็นชายโสด โดดเดี่ยว ไปไหนมาไหนคนเดียวตลอดเว แปลกแยก ไม่ปฏิสัมพันธ์กับใคร แต่ใจดีนะ และก็มักจะเจอโชคคือเจอหญิงแปลกๆมาคบหาด้วย เออดี

[Araya Pichitkul · Rating 4 out of 5]

ชอบที่เรื่องราวเกิดขึ้นในประเทศต่างๆในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทำให้ได้สัมผัสกลิ่นอายจางๆของความเก่าแก่ของวัฒนธรรมในประเทศนั้นๆ ชอบตอนเชือก 😄

[Nuttawat Kalapat · Rating 3 out of 5]

เรื่องสั้น ที่บรรยายสตรีเพศ ได้เป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง แถมมีความหลากหลายมาก ในแง่เชื้อชาติ อ่านได้ไม่รู้สึกเสียเวลาครับ

[คุณชายกอล์ฟ นิรัติศัย · Rating 3 out of 5]

“ความทรงจำนั้นช่างยาวนานเหลือเกิน
มีแต่วันเวลาเท่านั้นที่แสนสั้น” - p.9

“มีคำกล่าวว่าความรักเริ่มต้นด้วยรอยยิ้ม ดำรงอยู่ด้วยจุมพิต และจบลงด้วยน้ำตา” - p.21

“ใจที่แตกสลายไม่อาจเยียวยา ไม่มีตัวยาใดรักษาได้ แม้แต่กาลเวลาที่เชื่อว่าสามารถเยียวยาทุกสิ่งก็ไม่อาจทำเช่นนั้นได้” - p.25

“การคาดเดาย่อมได้รับแค่ความว่างเปล่า ย่อมได้รับแต่คำตอบที่ไม่สมจริง มีแต่การเผชิญหน้ากับเหตุผลที่แท้เท่านั้นเราจึงจะเข้าถึงความจริงเบื้องลึกได้” - p.53

“เมื่อสิ่งเก่าสิ่งหนึ่งหยุดยั้งลง สิ่งใหม่ก็บังเกิดขึ้น ผมเชื่อเช่นนั้น ชีวิตมนุษย์เป็นดังปริมาตรของน้ำในแก้วที่เต็มเปี่ยม เมื่อสิ่งหนึ่งตกลงมา น้ำในแก้วจะไหลออกในปริมาตรเดียวกัน” - p.96

[nisnaan Reader · Rating 4 out of 5]

มันมีกลิ่นของความอึนๆ แต่ดี เป็นงานเขียนที่ให้กลิ่นเวียดนามที่ไม่เคยคุ้น

[m.marz · Rating 4 out of 5]

ปกติอ่านหนังสือ อ.ต้น จบแล้วจะเหม่อตลอดเลย.. ยิ่งเป็นรวมเรื่องสั้นก็คือมีสิบเรื่อง เหม่อไปแล้วยี่สิบ

แต่รอบนี้อ่านจบแล้วมีความคิดนึงคือรู้สึกสงสัยขึ้นมาว่า เมืองแบบไหนกันนะ ถึงสร้างคนที่เล่าเรื่องแบบนี้ออกมา...

แต่จริง ๆ อจ เค้าก็เป็นนักเดินทางด้วยนี่นะ
ล่าสุด อจ ยังอยู่เชียงใหม่มั้ยนะ​

ปล. ชอบความเรียบง่ายของเรื่องควันมากเลย นึกถึง​ซีนในหนังเรื่อง Age of Adaline ตอนนางเอกเจอกับวิศวกร​คุมสะพานคนนั้น

ปล. 2 ถ้าเล่มนี้เขียนถึงเรื่องที่เรียบง่ายที่สุดคือเรื่องนั้นแบบที่ อจ ว่า เหมือนเรื่องของควัน กับอดาไลน์ แล้วทำไมของจริงมันซับซ้อน​ขนาดนี้ก่อน 5555​ 🙏