What do you think?
Rate this book
Ωστικό κύμα
Η διαφορά της ώρας µικρή, η χιλιοµετρική απόσταση που τους χώριζε µεγάλη, παρ’ όλα αυτά ο θανατηφόρος κυµατισµός που προκάλεσαν οι εκρήξεις στο µετρό του Λονδίνου διέσχισε µε βιάση το στενό της Μάγχης, κατηφόρισε την ξενυχτισµένη Ευρώπη, τα ράθυµα Βαλκάνια, για να σκάσει πάνω στο παράθυρό της εξασθενηµένος, ελάχιστος, ένα δειλό τρεµούλιασµα του αέρα. Κι ο θόρυβός του, πιο αδύναµος κι από το βουητό της σφήκας στο τζάµι. Όµως έφτασε. Το ένιωσε µε την πρώτη, η Δέσποινα. Το αντιλήφθηκε όπως έπλενε την κούπα του καφέ στον νεροχύτη, κάτι την τίναξε προς τα πίσω ή ήταν η ιδέα της; Είδε ξάφνου το µπράτσο της να πρήζεται και ο νους της πήγε µόνο σε εκείνον. Στην εύθραυστη σιλουέτα του, έτσι όπως τη θυµόταν να δρασκελίζει την είσοδο του µετρό και να κατεβαίνει βαθιά στη γη χρησιµοποιώντας την κυλιόµενη σκάλα…
Η Δέσποινα θα πληροφορηθεί από τα δελτία ειδήσεων το αποτρόπαιο γεγονός ότι ο µονάκριβος γιος της που σπούδαζε στην Αγγλία συγκαταλέγεται ανάµεσα στα θύµατα µιας νέας βοµβιστικής επίθεσης φανατικών ισλαµιστών στο µετρό του Λονδίνου. Το ταξίδι της στη βρετανική πρωτεύουσα θα κρατήσει λίγες µονάχα ώρες. Σύντοµα θα επιστρέψει στο σπίτι της µε την τραγική υποψία ότι το ωστικό κύµα των τροµοκρατικών χτυπηµάτων έχει σαρώσει όχι µονάχα το µέλλον, αλλά και το παρελθόν της οικογένειάς της. Κι ενόσω περνούν οι µέρες του πένθους, η Δέσποινα θα αναρωτηθεί, για πρώτη φορά, πώς βρέθηκε το µοναχοπαίδι της τη λάθος ώρα στον λάθος τόπο. Ήταν η µοίρα του, η «κακιά στιγµή» ή µήπως τίποτα δεν είναι τυχαίο σ’ αυτόν τον κόσµο;
Η Δέσποινα θα πληροφορηθεί από τα δελτία ειδήσεων το αποτρόπαιο γεγονός ότι ο µονάκριβος γιος της που σπούδαζε στην Αγγλία συγκαταλέγεται ανάµεσα στα θύµατα µιας νέας βοµβιστικής επίθεσης φανατικών ισλαµιστών στο µετρό του Λονδίνου. Το ταξίδι της στη βρετανική πρωτεύουσα θα κρατήσει λίγες µονάχα ώρες. Σύντοµα θα επιστρέψει στο σπίτι της µε την τραγική υποψία ότι το ωστικό κύµα των τροµοκρατικών χτυπηµάτων έχει σαρώσει όχι µονάχα το µέλλον, αλλά και το παρελθόν της οικογένειάς της. Κι ενόσω περνούν οι µέρες του πένθους, η Δέσποινα θα αναρωτηθεί, για πρώτη φορά, πώς βρέθηκε το µοναχοπαίδι της τη λάθος ώρα στον λάθος τόπο. Ήταν η µοίρα του, η «κακιά στιγµή» ή µήπως τίποτα δεν είναι τυχαίο σ’ αυτόν τον κόσµο;
160 pages, Paperback
First published October 1, 2016
22 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
July 16, 2018
Πολλά συναισθήματα μέσα σε λίγες σελίδες. Μου άρεσε η γραφή του συγγραφέα - είναι η πρώτη μου επαφή μαζί του - και ιδιαιτέρως στα σημεία όπου εκφράζεται η απώλεια. Η αλήθεια μου βρίσκεται κάπου στο 3.5/5.
April 21, 2019
Λατρεμένος Δαββέτας, ωραία γραφή, ωραία και πάντα επίκαιρη υπόθεση! Μπράβο για άλλη μια φορά!
Συστήνεται ανεπιφύλακτα!!!
Συστήνεται ανεπιφύλακτα!!!
February 20, 2017
Έχεις ένα βασικό θέμα την σύγχρονη τρομοκρατία και την απώλεια, και μου πετάς μέσα σε μία σύντομη νουβέλα από Γοργοπόταμο, διάφορα λαμόγια και την σχέση τους με κυβερνώντες μέχρι την κρίση στον γάμο ; Όταν μιλάει για την απώλεια γίνεται αληθινός και κοφτερός. Όταν γίνεται πολιτικός ...έεεχμ...δεν ξέρω. Ώστε για τις βόμβες στην καρδιά του Λονδίνου, φταίνε οι κακοί Δυτικοί, ε κυρ συγγραφέα μου ; Και τι βολικό, θύτης μια γυναίκα που την βίαζαν οι δυτικοί απελευθερωτές (?) άρπα μια βόμβα, γουρούνι δυτικέ (εγώ πάλι θυμάμαι κυρίως άντρες τρομοκράτες στα πρόσφατα τρομοκρατικά χτυπήματα...). Και το ταξίδι στο Γοργοπόταμο,το αριστερό παρελθόν σαν κερασάκι, τι χρειαζόταν στα αλήθεια ; (Θα μου πεις γιατί, όχι ;). Και το μανουσάκειο φινάλε, α λα η-αγάπη-ήρθε-από-μακριά ;
Μάλλον το αδικώ το βιβλιαράκι με τα 2 αστεράκια (2,5άρι άκτιουαλλυ με τάση όμως προς τα κάτω,δηλαδή, έχω δώσει σε λιγότερο αξιομνημόνευτα βιβλία 3αρια), και ο συγγραφέας είναι λιτός και ουσιαστικός, αλλά η ύπουλη αθώωση της τρομοκρατίας (ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε) με αριστερό προφίλ [ημερήσιο τριπ στο Γοργοπόταμο και ταυτόχρονη απέχθεια για το λαμόγιο πρώην σύζυγο με την Μερσεντές που προσπαθεί να κάνει άντρα τον ντιντιντάγκα γιο-αυτό πάλι (?)] κάπου με χάλασε...
Μάλλον το αδικώ το βιβλιαράκι με τα 2 αστεράκια (2,5άρι άκτιουαλλυ με τάση όμως προς τα κάτω,δηλαδή, έχω δώσει σε λιγότερο αξιομνημόνευτα βιβλία 3αρια), και ο συγγραφέας είναι λιτός και ουσιαστικός, αλλά η ύπουλη αθώωση της τρομοκρατίας (ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε) με αριστερό προφίλ [ημερήσιο τριπ στο Γοργοπόταμο και ταυτόχρονη απέχθεια για το λαμόγιο πρώην σύζυγο με την Μερσεντές που προσπαθεί να κάνει άντρα τον ντιντιντάγκα γιο-αυτό πάλι (?)] κάπου με χάλασε...
December 12, 2016
http://diavazontas.blogspot.gr/2016/1...
Πόσα θέματα μπορεί να διαπραγματευτεί ένας συγγραφέας σε ένα πολύ μικρό μυθιστόρημα, στα όρια της νουβέλας, όπως τo Ωστικό κύμα; Φαντάζομαι πολλά. Όμως ο Νίκος Δαββέτας είναι ένας ώριμος λογοτέχνης και δεν πέφτει στην παγίδα της πολυδιάσπασης. Το Ωστικό κύμα είναι ίσως από τα πιο άρτια κείμενά του, τα πιο μεστά. Το θέμα του το ολοκληρώνει, το χειρίζεται αριστοτεχνικά, εμβαθύνει.
Μια γυναίκα, πρόσφατα χωρισμένη από τον επιχειρηματία- πρώην πολίστα- άντρα της, και άρτι απολυμένη από τη δουλειά, βλέπει στην τηλεόραση πως έγινε μια έκρηξη σε έναν σταθμό μετρό στο Λονδίνο. Ανάμεσα στους νεκρούς, είναι κι ο εικοσάχρονος γιος της.
Ορίστε, λοιπόν, το βρετανικό πτυχίο: ένα ορθογώνιο μεταλλικό κουτί με την έντυπη παράκληση: «Να μην ανοιχτεί».
«Τα υπολείμματα σοκάρουν» της είπε στο τηλέφωνο η Βρετανίδα αστυνομικός, ή μάλλον η ψυχολόγος της αστυνομίας με ειδίκευση στην περίθαλψη ατόμων που είχαν χάσει προσφιλή τους πρόσωπα από τρομοκρατικές ενέργειες.
Η διαχείριση του πένθους της Δέσποινας, ο τρόπος που θυμάται τον γιο αλλά και τον εαυτό της, συνιστούν την ιστορία στο υπόλοιπο βιβλίο. Ο Δαββέτας καταφέρνει να συνδέσει το πολιτικό γεγονός της έκρηξης μιας βόμβας με αυτό του πένθους μιας μάνας, και να δώσει ένα αναπάντεχο τέλος. Εκείνο που φαίνεται να τον νοιάζει περισσότερο πάντως είναι η ίδια η ζωή της μάνας· μια ζωή κοινότοπα σπαταλημένη, όπως των περισσότερων από μας. Η Δέσποινα είναι μια γυναίκα που χρειάζεται να ταρακουνηθεί με αυτόν τον φρικτό τρόπο για να μπορέσει να απελευθερωθεί και να ακολουθήσει την καρδιά της. Και να ξανασκλαβωθεί.
Πολύ προσωπικό. Έτσι θα χαρακτήριζα αυτό το μυθιστόρημα. Οι περισσότεροι θα μιλήσουν ίσως για ένα πολιτικό βιβλίο. Εγώ νιώθω πως μιλάει για τη θλίψη, για τη ζωή που συμβαίνει ερήμην μας, για τις σχέσεις που καταρρέουν δίχως να το καταλάβουμε. Η Δέσποινα συνειδητοποιεί μετά το θάνατο του γιου της πως ίσως και να μην τον ήξερε ποτέ.
Κουλουριασμένη σε στάση εμβρυική- τη στάση που παίρνει κανείς όταν παρηγοριά δεν έχει από πουθενά και λαχταρά να επιστρέψει στη μήτρα της μάνα του- ίσα που ανέπνεε, χωρίς ήχο, χωρίς μιλιά, γιατί καμία λέξη δεν έβγαινε πια πια από το στήθος της, είχαν όλες πεθάνει μαζί του, είχαν διαμελιστεί από την έκρηξη. Όμως επειδή γέννησε μια φορά και ήξερε πόσο αξίζει μια ζωή, η αληθινή ζωή, γυμνή, απροστάτευτη, εκτεθειμένη στο φως του θανάτου, γι’ αυτό έπρεπε να βρει και τη λέξη, την πρώτη λέξη που θα την κρατούσε στα χέρια της, όπως ο αναρριχιτής το σκοινί, και θα επέτρεφε ανάμεσά μας με μια γεύση τριμμένης πέτρας στο στόμα.
Διάβασα το Ωστικό κύμα μέσα σε ένα απόγευμα, δεν χρειάστηκε παραπάνω, αλλά η ιστορία της Δέσποινας δουλεύει ακόμα στο μυαλό μου. Θα μπορούσε να είναι η ιστορία κάθε μάνας, κάθε ανθρώπου. Ο Νίκος Δαββέτας έγραψε ένα μικρό βιβλίο, αλλά πολλές φορές δεν χρειάζονται πολλές λέξεις για μια συγκλονιστική αφήγηση.
Πόσα θέματα μπορεί να διαπραγματευτεί ένας συγγραφέας σε ένα πολύ μικρό μυθιστόρημα, στα όρια της νουβέλας, όπως τo Ωστικό κύμα; Φαντάζομαι πολλά. Όμως ο Νίκος Δαββέτας είναι ένας ώριμος λογοτέχνης και δεν πέφτει στην παγίδα της πολυδιάσπασης. Το Ωστικό κύμα είναι ίσως από τα πιο άρτια κείμενά του, τα πιο μεστά. Το θέμα του το ολοκληρώνει, το χειρίζεται αριστοτεχνικά, εμβαθύνει.
Μια γυναίκα, πρόσφατα χωρισμένη από τον επιχειρηματία- πρώην πολίστα- άντρα της, και άρτι απολυμένη από τη δουλειά, βλέπει στην τηλεόραση πως έγινε μια έκρηξη σε έναν σταθμό μετρό στο Λονδίνο. Ανάμεσα στους νεκρούς, είναι κι ο εικοσάχρονος γιος της.
Ορίστε, λοιπόν, το βρετανικό πτυχίο: ένα ορθογώνιο μεταλλικό κουτί με την έντυπη παράκληση: «Να μην ανοιχτεί».
«Τα υπολείμματα σοκάρουν» της είπε στο τηλέφωνο η Βρετανίδα αστυνομικός, ή μάλλον η ψυχολόγος της αστυνομίας με ειδίκευση στην περίθαλψη ατόμων που είχαν χάσει προσφιλή τους πρόσωπα από τρομοκρατικές ενέργειες.
Η διαχείριση του πένθους της Δέσποινας, ο τρόπος που θυμάται τον γιο αλλά και τον εαυτό της, συνιστούν την ιστορία στο υπόλοιπο βιβλίο. Ο Δαββέτας καταφέρνει να συνδέσει το πολιτικό γεγονός της έκρηξης μιας βόμβας με αυτό του πένθους μιας μάνας, και να δώσει ένα αναπάντεχο τέλος. Εκείνο που φαίνεται να τον νοιάζει περισσότερο πάντως είναι η ίδια η ζωή της μάνας· μια ζωή κοινότοπα σπαταλημένη, όπως των περισσότερων από μας. Η Δέσποινα είναι μια γυναίκα που χρειάζεται να ταρακουνηθεί με αυτόν τον φρικτό τρόπο για να μπορέσει να απελευθερωθεί και να ακολουθήσει την καρδιά της. Και να ξανασκλαβωθεί.
Πολύ προσωπικό. Έτσι θα χαρακτήριζα αυτό το μυθιστόρημα. Οι περισσότεροι θα μιλήσουν ίσως για ένα πολιτικό βιβλίο. Εγώ νιώθω πως μιλάει για τη θλίψη, για τη ζωή που συμβαίνει ερήμην μας, για τις σχέσεις που καταρρέουν δίχως να το καταλάβουμε. Η Δέσποινα συνειδητοποιεί μετά το θάνατο του γιου της πως ίσως και να μην τον ήξερε ποτέ.
Κουλουριασμένη σε στάση εμβρυική- τη στάση που παίρνει κανείς όταν παρηγοριά δεν έχει από πουθενά και λαχταρά να επιστρέψει στη μήτρα της μάνα του- ίσα που ανέπνεε, χωρίς ήχο, χωρίς μιλιά, γιατί καμία λέξη δεν έβγαινε πια πια από το στήθος της, είχαν όλες πεθάνει μαζί του, είχαν διαμελιστεί από την έκρηξη. Όμως επειδή γέννησε μια φορά και ήξερε πόσο αξίζει μια ζωή, η αληθινή ζωή, γυμνή, απροστάτευτη, εκτεθειμένη στο φως του θανάτου, γι’ αυτό έπρεπε να βρει και τη λέξη, την πρώτη λέξη που θα την κρατούσε στα χέρια της, όπως ο αναρριχιτής το σκοινί, και θα επέτρεφε ανάμεσά μας με μια γεύση τριμμένης πέτρας στο στόμα.
Διάβασα το Ωστικό κύμα μέσα σε ένα απόγευμα, δεν χρειάστηκε παραπάνω, αλλά η ιστορία της Δέσποινας δουλεύει ακόμα στο μυαλό μου. Θα μπορούσε να είναι η ιστορία κάθε μάνας, κάθε ανθρώπου. Ο Νίκος Δαββέτας έγραψε ένα μικρό βιβλίο, αλλά πολλές φορές δεν χρειάζονται πολλές λέξεις για μια συγκλονιστική αφήγηση.
November 17, 2017
Με μούδιασε ο γλωσσικός ρεαλισμός του συγγραφέα. Βαθύς γνώστης της γυναικείας ψυχολογίας, αφηγείται μέσα από την οπτική γωνία μιας γυναίκας χωρισμένης, προσφάτως απολυμένης και που μόλις έχει χάσει το παιδί της.
Το βιβλίο θίγει τον λαβύρινθο των ανθρώπινων σχέσεων.
Τα χωρία της κατάρρευσης της έγγαμης συμβίωσης και η μνημορραγία της μάνας είναι κάτι παραπάνω από οδυνηρά.
Το βιβλίο θίγει τον λαβύρινθο των ανθρώπινων σχέσεων.
Τα χωρία της κατάρρευσης της έγγαμης συμβίωσης και η μνημορραγία της μάνας είναι κάτι παραπάνω από οδυνηρά.
November 28, 2016
Είναι ίσως η δημοσιογραφία αυτή που σε μαθαίνει να λες πολλά με όσο το δυνατόν λιγότερες λέξεις. Κάτι που κάνει με εξαιρετική επιτυχία -και στη λογοτεχνία- ο Νίκος Δαββέτας στο "ωστικό κύμα" ( ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ - PATAKIS PUBLICATIONS). Ιδού: "Δεν υπάρχουν θλιμμένα φώτα, έλεγε ο πατέρας της, όταν την κατέβαζε με τ' αγροτικό στην πόλη. Θλίψη γεννά το γύρω τους, αυτό που αποκαλύπτουν μέσα στη νύχτα: ένα χαμένο στην ερημιά κατοικίδιο που οσμίζεται το θάνατό του, ο σκελετός μιας μηχανής που πήρε κάποτε φωτιά, ένα βαρέλι γεμάτο ντενεκεδάκια μπίρας, σακούλες πλαστικές σκαλωμένες προσωρινά εκεί όπου τις φαντάστηκε η άπνοια. Συνήθως, στρώματα κρεβατιών σκισμένα, με εμφανή ακόμα τα ίχνη από τις προηγούμενες ζωές που φιλοξένησε: σπέρμα, μητρικό γάλα, κόπρανα, ούρα, ιδρώτας, αίμα".
Η τζιχαντιστική τρομοκρατία στο Λονδίνο, ο θάνατος ενός αγοριού και η ζωή της μητέρας του στην Ελλάδα. Ή η τρομοκρατία ως λογοτεχνικό άλλοθι για να μιλήσουμε πολύ σε τόσο λίγες σελίδες για τις ζωές των ανθρώπων. Εξαιρετικό. Δεν συνιστάται. Επιβάλλεται.
Η τζιχαντιστική τρομοκρατία στο Λονδίνο, ο θάνατος ενός αγοριού και η ζωή της μητέρας του στην Ελλάδα. Ή η τρομοκρατία ως λογοτεχνικό άλλοθι για να μιλήσουμε πολύ σε τόσο λίγες σελίδες για τις ζωές των ανθρώπων. Εξαιρετικό. Δεν συνιστάται. Επιβάλλεται.
October 23, 2020
Εξαιρετική η γραφή του συγγραφέα, απίστευτη η απόδοση των συναισθημάτων της μάνας που χάνει το παιδί της. Καταλαβαίνω την ανάγκη για ένα αισιόδοξο τέλος,αλλά εκεί στο τέλος με χάλασε λιγάκι. Ωστοσο δεν παύω να το βρίσκω ένα καταπληκτικό βιβλίο!
August 5, 2020
Ένας ύμνος στη μάνα, τίποτε άλλο.
Displaying 1 - 8 of 8 reviews