این مجموعه گزیدهای است از شعرهای شاعر که دفترهای متعددی چون «همچنان تا نمیدانم چه وقت»، «من سپر تمام مادران زمینم»، «همسایه! چیزهایی امشب به یادم میآید»، «شبانی که دستهای خدا را میشست»، «کتاب آب» و «کتاب هیچ» را شامل میشود. هر دفتر خود چندین شعر را دربرمیگیرد که بیشتر در قالب شعر سپید سروده شدهاند. دو دفتر دیگر، یکی با نام «سطح نو»، سخنان شماس خراسانی، عارف قرن هیجدهم و دیگری «نازکپری»، که ترانهٔ بلندی به زبان عامیانه است، نیز ضمیمهٔ کتاب است. اشعار کتاب در فاصلهٔ سالهای ۱۳۶۷ تا ۱۳۸۵ سروده شدهاند. از جمله این اشعار میتوان به «بیا آواز بخوانیم»، «شاعر و مهتابی»، «شبانه که میآید»، «بیصورت»، «جاده مرا دور میکند»، «من پر از حرفهای مردمان از یاد رفتهام»، «من توام»، «شرمساری بزرگ»، «نومیدی هم زمزمهای است» و… اشاره کرد.