ΟΙ ΘΡΥΛΟΙ ΤΟΥ ΧΑΛΚΟΥ

by Joshua Beck

Herodotus once told a tale of men that were not just heroes, but legends. And it was these same men that faced insurmountable odds as they fought to hold onto everything they held dear, regardless of the personal cost. These were men that spit in the face of fear, and stood for nothing less except victory for their cause. There are, of course, two sides to every tale, and both had much to lose on the bright summer day when the Greeks stood facing the men of Persia on soil that would soon be drenched with hopes and dreams, anguish and blood.

At the heart of this conflict stood Merius, a character whose voice conveys the plight of both sides as he experiences a life in two separate worlds. Having been raised in Persia, and forced to flee because of circumstances beyond his control, he eventually finds himself in the heart of Greece as he faces a choice between the ones he was raised to loved, and those within a short time he has grown to love. The tale he tells is about love, loss, heartache and death. And it is a tale that sees Merius torn between the past and the present as he comes to find himself standing on the hallowed ground of Thermopylae as he is faced with his once separate worlds colliding into one.

511 pages, Paperback

First published April 25, 2011

Reviews

[Maria Dellaporta · Rating 3 out of 5]

Η κριτική αναφέρεται στην ελληνική μετάφραση και όχι στο πρωτότυπο. Ξεκίνησε πολλά υποσχόμενο αλλά δυστυχώς το τελικό αποτέλεσμα είναι μέτριο. Η γλώσσα είναι κάπως ξύλινη με πολλούς ‘αγγλισμούς’ αλλά αυτό είναι αναμενόμενο στις μεταφράσεις.

Το κύριο πρόβλημα είναι οι χαρακτήρες. Δεν νομίζω οτι ο συγγραφέας έκανε την απαραίτητη ερευνα πριν γράψει το βιβλίο του. Ακολουθούμε τον πρίγκηπα Μέριο που η μητέρα του ήταν ελληνίδα στο χαρέμι και μία απο τις συζήγους του Ξέρξη αλλά τον απατάει χρόνια και χρόνια με τον Δημάρατο (τρέχα γύρευε) και ο Μέριος είναι την πραγματικότητα γιος του. Τεσπα το μυστικό μαθεύεται και ο Μέριος φεύγει κυνηγημένος απο το ανάκτορο. Οι Πέρσες εδώ είναι στην πραγματικότητα καρικατούρες. Τίποτα δεν μπορούν να κάνουν σωστά. Έχτισαν και κυρίως διατήρησαν την αυτοκρατορία τους λόγω βλακείας.

Σε ολόκληρο το βιβλίο οι Σπαρτιάτες εξυμνούνται κρυφά απο εχθρούς και φίλους αλλά στο συγκεκριμένο βιβλίο δεν έχουν κάνει κάτι που να δικαιολογεί τον θαυμασμό όλων. Βασικά απο τις Θερμοπύλες και μετά κέρδισαν οι Σπαρτιάτες τον θαυμασμό των Ελλήνων. Μέχρι πριν ήξεραν οι λοιποί Έλληνες οτι ήταν υπολογίσιμη στρατιωτική δύναμη αλλά δεν τους είχαν ηρωοποιήσει.

Αυτό που πραγματικά όμως ήταν το κερασάκι στην τούρτα, ήταν όταν ο Λεωνίδας, ανακοίνωσε επισήμως σε όλους την πραγματική καταγωγή του Μέριου – χωρίς αποδείξεις ή την συγκατάθεση του ίδιου του Δημάρατου που για τους Σπαρτιάτες ήταν προδότης ούτως ή άλλος – και μετά τον αποδέχτηκαν λες και ήταν δικός τους. Οι Σπαρτιάτες που ιστορικά δεν δεχόντουσαν ως πολίτες κανέναν αν δεν πληρούσε τις κατάλληλες προυποθέσεις, που 200 χρόνια μετά εξαλείφθηκαν απο μόνοι τους επειδή ο αριθμός τους είχει μειωθεί, έκαναν Σπαρτιάτη έναν ξένο και μάλιστα Πέρση. Ε, μετά απο αυτό έχασα πάσα ιδέα.

Επείσης άλλο πρόβλημα ηταν η φλυαρία του βιβλίου. Μια ιστορία 300 σελίδων έγινε 511. Η γνώμη μου είναι, όποιος θέλει να διαβάσει μια συγκλονιστική ίστορία για τους 300 να βρεί το: Gates of Fire: An Epic Novel of the Battle of Thermopylae του Steven Pressfield

Απο τον Ελληνικό Κύκλο Βιβλιόφιλων Λονδίνου

[Sakis Mouskas · Rating 5 out of 5]

Ενα μυθιστορημα που στηριχτηκε στο ιστορικο εργο του Ηροδοτου.Ο συγγραφεας μας εξηγει στο σημειωμα στο τελος του βιβλιου το λογο για τ0ν οποιο αλλαξε καποια γεγονοτα και καταστασεις . Διαβαζεται ευχαριστα ενω κατα την διαρκεια της ιστοριας φαινεται ο θαυμασμος του συγγραφεα για τους Ελληνες ηρωες των θερμοπυλων.