Na ‘In de ban van de wolf’, volgt er ‘Jacht op het antiserum’. In het eerste boek maakten we uitgebreid kennis met Esther en Jonathan, die door een experiment in staat zijn om van mens in wolf te veranderen. Ook ontmoetten we Hector, Milla, Arne en nog enkele belangrijke personages. Het eerste boek eindigde met een stevige cliffhanger en dus ben je vol verwachting als je aan deel twee begint.
Die verwachting wordt ruimschoots ingelost. Dit deel is nog spannender dan deel 1. De zoektocht van Esther en Jonathan naar het antiserum, gaat onverminderd voort. Uiteraard gaat dit niet zomaar, vooral omdat Arne, spilfiguur in het experiment van de firma Crustonic, dit uit alle macht wil voorkomen. Esther maakt veel mee in dit boek. Ze heeft het moeilijker en moeilijker met haar wolf-zijn en wil kost wat kost het antiserum in handen krijgen. Jonathan staat haar hierin bij. Daarnaast gaat het op school ook niet echt goed. Sandra, een klasgenoot, pest Esther meer en meer. De auteur heeft dit onderliggend verhaal zeer mooi verweven in het geheel: de pester wordt als gemeen en hard afgeschilderd, tot je haar hele verhaal kent.
Het boek is in een wervelende stijl geschreven, vooral de passages waarin Esther en Jonathan transformeren en samen op jacht gaan zijn heerlijk. Je voelt de adrenaline, de spanning, de snelheid! Maar ook de scènes in school, het gewone leven, de puberbekommernissen als verliefdheid en pesten, zijn zeer goed en vooral empathisch geschreven. Het is knap hoe Christine Charliers zich kan verplaatsen in haar personages. Ze heeft ook het talent om op het juiste moment het verhaal een andere wending te geven, waardoor je het boek echt niet kan wegleggen en je absoluut die laatste zin wil lezen. Maar dan is het natuurlijk afwachten tot deel 3 verschijnt.
Deel twee van een knappe young-adult trilogie, niet zelfstandig te lezen, voor wie houdt van suspense, knappe verhaallijnen en een tikkeltje fantasy. In ieder geval is het reikhalzend uitkijken naar deel 3!
© Pluizer (Tanja Maes)
Cover en achterflaptekst
Ik vind het mooi dat de cover van dit deel is gebleven bij de vormgeving van het eerste deel. Weer de wolvenstijl en in één kleur. Weerspiegelt mooi de kern van het verhaal en het feit dat het een hardcover is maakt het pareltje compleet! De achterflaptekst heb ik eerlijk gezegd niet gelezen, omdat ik zo graag wilde beginnen in het boek!
Een waardig tweede deel
Wat je heel vaak bij tweede delen ziet bij een serie is dat het heel erg langdradig is. Er moet namelijk wel iets gebeuren, maar de echte grote strijd komt pas in het derde deel. Van veel series ben ik daarom ook niet zo weg van het tweede deel. In dit geval is het een heel goed tweede deel, omdat er ontzettend veel in gebeurt! Natuurlijk moet ook hier de eindstrijd nog komen, maar dit deel zit al vol actie, spanning en er komen een aantal dingen aan het licht. Dat is precies wat je zou verwachten van een tweede deel in een serie en dat heeft dit boek allemaal! Jacht op het Antiserum doet niet onder voor In de Ban van de Wolf en vond ik op sommige momenten zelfs nog spannender dan het eerste deel!
Lees... eh ervaar je mee?
Wat ik heel fijn vind aan de boeken van Christine is dat ze een hele open schrijfstijl heeft. Wat ik daarmee bedoel is dat als je het boek openslaat, je als het ware in het boek stapt. De verhaallijn is heel makkelijk te volgen, maar boeit toch. Hoofdpersonage Esther maakt een ontwikkeling door in het boek en dat vind ik ook een belangrijk punt. Ze komt in de puberteit en als lezer merk je dat ze tegendraads wordt met afspraken en dat ze impulsieve handelingen heeft. Af en toe is ze wat onredelijk, zeker tegen Hector die er alles aan doet om haar te beschermen, maar tegelijkertijd is Hector soms ook wat onredelijk tegen haar. Ze houden elkaar mooi in balans.
Sandra
Sandra is de pestkop in het verhaal. In dit deel wordt haar pestgedrag erger en ze wordt eng realistisch neergezet. Het enige wat ik heel erg irritant vond worden, was dat Sandra bij elke zin die ze tegen Esther of Milla zei, een andere bijnaam riep naar Esther. Zo wordt Esther uitgemaakt voor 'koffieboon', 'kwezel', 'sperzieboon' en nog veel meer. Dat Christine geen scheldwoorden wilde gebruiken, kan ik waarderen, maar ik denk dat Sandra nog veel sterker neergezet had kunnen worden als ze één bijnaam had voor Esther. Het voelt nu een beetje geforceerd grappig bedoeld. Wel vind ik dat het thema van pesten goed aan het licht is gebracht en veel kinderen dit inzicht zal geven.
Nathan
Nathan vind ik het leukste personage. Hij is de klungelige hulp van Arne, de schurk in het verhaal die overigens echt eng is. In tegenstelling tot Arne is Nathan best aardig. Hij telt altijd alles wat hij tegenkomt en ik vind het heel grappig hoe dat soms totaal op onhandige momenten gebeurt. Hij stopt gewoon waar hij mee bezig is en begint random dingen te tellen. Heerlijk. Ook zie je dat Nathan wel degelijk gevoel heeft, want als er iets van hem gesloopt wordt, is het voor hem ook menens. Hij heeft een rechtvaardigheidsgevoel, maar negen van de tien keer geen idee waar het over gaat.
Vlaams
Wat ik leuk vind aan deze serie, is dat het heel erg bij de schrijfster is gebleven. Geen vernederlandste woorden of iets dergelijks. Hier en daar kom je nog gewoon Vlaamse woorden tegen en dat mag best. Ik vond het wel grappig dat sommige Vlaamse grappen niet helemaal overkwamen op mij, omdat ik als Nederlander die woorden niet gebruik. Zo stond er een grap in dat Hector de hele dag heeft lopen zagen - en Els vraagt hem of dat zagen tegen zijn collega's was of in hout. Zagen is natuurlijk zeuren, maar omdat ik dat woord niet gebruik, komt de grap wat minder aan. Wel leuk juist voor de Vlaamse lezers onder ons!
Een serie die je niet leest, maar beleeft. Dát is de serie van Christine. Jacht op het Antiserum is een sterk tweede deel in de serie die je binnen no-time uit hebt! Een toppertje! Ik geef het boek 4.5/5 sterren en dank uitgeverij Clavis hartelijk voor het opsturen van dit recensie exemplaar!
© MyPerfectBookLife (Monica Haak)