Vijf manieren om een oude dame te wekken

by Willem Brakman

Het verhaal ‘Liefde als amore’ speelt in de wereld van de opera, compleet met de bijbehorende gevoelens en gebaren. De laatste worden nog vergroot door middel van een trampoline, tot ze, in het adembenemende slot, in de eeuwigheid worden opgenomen.
‘Het kind dat wij waren’ geeft de indrukken weer van iemand wiens belevingswereld niet meer precies in hetzelfde vlak ligt als die van anderen. Hoewel het ook niet duidelijk is wat er van het kind in het moeras is geworden, berust de spanning van het verhaal vooral op die discrepantie.
‘Bedlam’ (‘Gesticht’, ongeveer) speelt rond een… gesticht, waar een merkwaardige arbeidstherapie in zwang is. Aan die zwang komt een eind.
‘Oorsprong en doel der geschiedenis’ is de titel van een boek. Maar wat kan een dergelijk boek voor aantrekkelijks hebben voor iemand die de aansluiting met zijn eigen geschiedenis mist?
‘Portret van een dame’, het langste verhaal, speelt op een landhuis, dat ten dele in gebruik is bij een universiteit. Twee bewoners hebben oudere rechten: een bejaarde grande dame en haar dochter. Hun verhouding wordt symbolisch weergegeven door een schilder, en realistischer, maar niet minder indringend, door Willem Brakman.

123 pages, Paperback

First published January 1, 1979

About the author

Willem Pieter Jacobus Brakman (Den Haag, 13 Juni 1922- Boekelo, 8 mei 2008) Was een Nederlandse schrijver. In de periode tussen 1961 en 2004 publiceerde hij in totaal 51 romans, verhalen, novellen en een enkel essay. Daarmee is hij een van de meest productieve naooglogse Nederlandse schrijvers. Hij heeft drie van de belangrijkste literaire prijzen op zijn naam staan.

1962: Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs voor 'Een Winterreis'
1972: De Ferdinand Bordewijk Prijs voor 'Zes subtiele verhalen'
1980: De P.C Hooft-prijs voor zijn gehele oeuvre

'Je bent vlak bij de totale waarheid en je raakt steeds verder van een punt verwijderd. Dit lezen, deze tovervijver, brengt me in een staat van gelukzaligheid. Eenvoud als een stralend uitroepteken op het ingewikkelde neerslachtige humor om het leven weer een poosje mee aan te kunnen mozaïeken van zinnen en woorden die op de een of andere manier heerlijk meeslepen.'
Jan Mulder (De Volkskrant)