Com o suicídio do pai, Roberto e Ricardo perdem todos os bens e vão morar com a mãe num subúrbio do Rio de Janeiro. Ao conhecerem a luta dos humildes pela sobrevivência, os irmãos sofrem profunda transformação interior e se dedicam a ajudar os semelhantes, os moradores da Rua Descalça.
José Mauro was born in Rio de Janeiro on February 26 of 1920. His family was very poor, and when he was still very young, he migrated to Natal where relatives took care of him. Entering the Medical Faculty, José abandoned the course of studies in his second year and returned to Rio de Janeiro.[citation needed] There he worked as a boxing instructor and even as a painter's model.
José iniciated his literature with the novel Banana Brava. His greatest success was his novel Meu Pé de Laranja Lima, that tells about his own personal experiences and the shocks he suffered in his childhood with the abrupt changes of life.
José was part Indian and part Portuguese. He passed his childhood in Natal. When he was 9 years old, he learned to swim, and with pleasure he still remembers the days when he threw himself to the waters of the Potengi River to train for swimming competitions. José frequently went to the sea. He won many swimming competitions and, like every boy, liked to play soccer and to climb on trees. José's first job, from 16 yars old to 17 years old, was a sparring partner of featherweight boxers. Next, he worked in a farm in Mazomba, his job was to carry bananas. After that, he became a fisherman and lived on the coastline at Rio de Janeiro. Later he moved to Recife, where he became an elementary teacher and teacher at a fishermen's center.
Because of his prodigious capacity of telling stories, possessing a fabulous memory, brilliant imagination, and a large human experience, José felt he was obligated to become an author, and started to write novels when he was 22 years old.
The author had his original methods of writing. In the beginning, he would choose the scenarios where the characters would move. Then he would transfer to this place and do rigorous studies there. To write the novel Arara Vermelha, José traveled 450 leagues in the brute wilderness. Next, he builds all the novel, determining even the sentences of the dialogues. He had a memory that, for a long time, allowed him to remember every little detail of his studied scenario. "When the story is entirely made in imagination", reveals the author, "is when I begin to write. I only work I have the impression that the novel is exiting from all the pores of the body."
José relates that after finishing writing the first chapter, he passes to the conclusion of the novel, without even elaborating the plot. "That, he explains "because all the chapters are already produced mentally. It is not really important writing a sequence, like alterating the order. In the end everything goes well". José was a cinemactor and worked in films such as Carteira Modelo 19, Fronteiras do Inferno, Floradas na Serra, Canto do Mar (of which he wrote the screenplay), Na Garganta do Diabo, and A Ilha. He won many prizes, such as the Saci prize to best supporting actor, the Saci prize to the best actor of the year, and the Governo do Estado prize to best actor of the year. His novels Arara Vermelha and Vazante were filmed.
Dona Bárbara sorriu por dentro. Aquêles homens só podiam ser santos mesmo. Viviam longe de tudo e perto da bondade. Isso que sim.
Nesta obra de JMdV temos uma rua com várias personagens, o traquinas Pedrinho, a transmissora de novidades D.ª Maria José, a lavadeira D.ª Bárbara e, talvez os mais importantes moradores, Ananias e Antão, dois irmãos que só fazem o bem e são tidos como santos pelos restantes habitantes da rua. Se são santos ou não, nunca se saberá ao certo, mas que dão alegria, esperança e felicidade às pessoas da rua e que são queridos por todos, isso é inegável. Temos nesta obra uma lição sobre a humildade, o viver uma vida despojada e a vontade de fazer o bem, colocando as necessidades dos outros acima das nossas. Se isso foi bem conseguido pelo autor? Para mim, não. Gostei muito da relação de proteção de Ananias para com Antão e da forma como os moradores da Rua Descalça protegiam os irmãos, mas a reviravolta que a história tomou não me convenceu. Esta leitura valeu sobretudo pela companhia e troca de ideias com a querida Cristina. Mais uma vez, obrigada! :D
Esta é uma pequena história de leitura rápida. Trata-se de uma espécie de parábola juvenil que põe em evidencia vários valores, aqui apresentados enquanto valores ligados à religião, mas que transcendem o religioso e são (ou deveriam ser) valores humanos universais.
Apesar de a considerar uma história simples, não deixou de me desconcertar e desafiar enquanto leitora em diversos momentos. A não linearidade da narrativa e a dualidade de significados pela inclusão de potenciais elementos fantásticos de origem religiosa, levou-me a ter de pensar e repensar alguns pormenores desta história e da sua mensagem, o que para mim só acrescentou à já positiva experiencia de leitura. Deixou-me muitas vezes num limbo entre a fantasia e a realidade, indecisa sobre qual o caminho que levaria à mensagem pretendida, algo que já começo a identificar enquanto característico deste autor.
É a história de dois homens, dois irmãos, que abandonam uma vida de conforto material para viver entre os mais necessitados, entregando e dedicando as suas vidas a ajudar a comunidade de residentes da Rua Descalça, sem pedir nada em troca. Os nossos protagonistas são duas personagens muito doces e ternurentas que ganharam rapidamente o meu coração, e em redor destes personagens centrais temos uma panóplia de personagens muito diversos e interessantes com papeís também eles muito variados a desempenhar nesta história.
Li este livro em conjunto com a Fátima e foi muitíssimo interessante a troca de ideias que gerou, exactamente pela potencial dualidade de significados em vários momentos. Obrigada Fátima pela maravilhosa companhia!
Um bom contador de histórias ( narrador / autor) e uma Rua Descalça, que quase como aparecendo personificada testemunha as agruras e vidas miseráveis e humildes dos que lá habitam. De uma incisão coerente , num misto de realismo cru e fantasia, assistimos a uma galeria de personagens especiais e gritantes que ecoam na cabeça do leitor por muito tempo , dentro de histórias tristes , o autor expressa a sua criatividade, onde as metáforas ganham espaço e as imagens sensibilizam, com uma escrita onde transborda a ternura e a delicadeza, ninguém fica a si indiferente !
Agradeço a generosidade, Daniela Pascoal, por me permitires estar em contacto com mais livros do autor. Obrigada. Fica a sugestão 🤍
This entire review has been hidden because of spoilers.
Kitabın arka kapağında yazan kısa anlatımla kitabın isminin ilişkisi çok hoşuma gittiği için kitabı okumak istedim, okuduktan sonra tekrar arka kapağı okudum ve kitabı okumayı düşünen biri için oldukça tutarlı bir açıklama olduğunu söyleyebilirim. Benim için bu kitabı okumak birçok ayrı yönden aynı anda keyifliydi. Büyük ölçekte olay örgüsünü takip etmek oldukça zevkli olduğu gibi, küçük ölçekte işlenen konuları okumak da hiçbir zaman sıkıcı olmadı. Yazar kitapta toplumu incelerken biz de olaylara değişik bakış açılarından şahit oluyoruz ki bu anlatım benim oldukça hoşuma gitti. Yazarın olayların yazılmayan ama hissedilen, düşünülen soyut taraflarını aktarması ve bunların bir okuyucu olarak beni etkilemesi çok hoşuma gitti ilginç oldu. İlginç, kısa ama basit olmayan güzel bir kitap.
Kitabın yazarı voscansecos kitabında tanrı aramaktadır.Bu kitabın kendine has bir uslubu var karekterlerin ermişlik mülahazası ile başkalarının hayatları için kendi hayatlarından vazgeçmesi insanın kulağını hoş geliyor ancak tanrıyı bu iki insanın ve kıyıya atılmiş bir kenar mahallesinde araması ne kadar doğru tartışılır ancak islm dinini benimseyen biri olarak yazarın kitabı beni bir iki sormaya itti bu itiş farklı dindeki yazaların bir nebi tanrıya bakış açısını bana gösterdi tabiki kitabın konusu dıştan ermişlik üzerine olsada asıl anlatılmak istenin tanrıya nasıl ulaşacağı.Bu kitapta tanrıyı arayan insanın ne kadar başarılı bir anlatım taşıdığı tartışılır amcak şayet dinim islam olmasa tanrıyı bu kitapta bulurmuydum sanmıyorum bütün bildiklerimi bir tarfa bırakarak bu kitabı okudum anacak tanrıyı bulamadım bu kitapta yazarın tanrıyı bulup bulmadığınıda ona sormak gerekiyor ancak kitabın olay örgüsünü ve hayali demeçlerini iyi kurgulamış yazar tanrıyla aynalarla konuşan insanların yanında sakin sevecen sokak insanını yazar iyi kaynaştırmış.İşin özeti tanrıyı bu iki insan ve bir sokak etrafında aryan yazarın çok iyi olmasada iyi bir iş çıkardığına inanıyorum.
A pesar de haber leido la mayoria de los libros de Vasconcelos, este no es un libro que esperarias de esta autor. Siendo honesta al principio me resulto tedioso, reunir una realidad tan amplia en solo una parte del libro hacia que por un momento pierdas de vista el argumento central del libro. La segunda y tercera parte fieles a la narrativa de Vasconcelo desbordan de imaginacion y realidad en su estado mas crudo, que nos dan una gran porcion del pensamiento que las personas hasta el día de hoy: entre la realidad y lo fantastico donde se entrelazan costumbres y relatos del dia a dia. Terminando el libro, muestra una gran profundidad puesto a que el final te deja solo con tu propio criterio para qur juzgues cual es el final de este.
"Aslında hayatın gizemli bir yanı yoktu. Yalnızca herhangi bir sokaktan daha uzundu. Hayatın amacı, onu kabullenmek, sonradan bir avuç toprağın ya da taşın altında geri vermek üzere onu güzel bulmaktı."
Bu yazardan birçok kitap okudum şimdiye kadar. Bu eserini top 3'e sokmam elbette ama yazarın diğer eserlerinde de olduğu gibi kendine özgü samimi bir havası var. Kendini saf iyiliğe, insanlardaki yığınla kötülüğün içindeki ufacık iyilik tozlarını görmeye adamış iki insanın-meleğin yaşamı ön planda, ancak arka planda da hepimizin tanıdığı, uzaktan gördüğümüzde basitçe ''kirli'' diye adlandıracağımız ama içine girince herkesin, her odanın arkasında bizden bir hikaye yatan o sokağı görüyoruz. Uzaktan dediğim gibi karmaşanın, kaosun, kötülüğün kol gezdiği ancak yakına geldiğinizde, insanlarla biraz hasbihal ettiğinizde ne kadar yaralarının, hepsinin birer birey olduğunu ve o acıklı hikayelerini görebiliyorsunuz. Bu açıdan, okurken yer yer- dediğim gibi yazarın en iyi eseri arasına almasam da- Latin Amerika'nın o karmaşıklığının, kaosunun, gettoluğunun içindeki birer birer hepsi kendine özgü insan hikayelerini görmek hoştu. Okuduktan sonra aklınızın en baş köşesinde yer almayacak olsa da yazarı, Latin Amerika'yı seviyor ve ilgileniyorsanız kesinlikle okumanızı öneririm. Spoiler asla vermeyeceğim; ama sonu, cidden, çok ilginç bitti. Yazar alışılagelmedik bir şey mi denemek istedi yoksa belki de böylesi gerçekdışı bir hikayeye böyle bir sonu mu layık buldu; bu da soru işareti olarak kalacak akıllarda sanırım.
el libro se me hizo muy tedioso y no entendía nada. Creo q le tengo que dar una relectura para entender todo, pero a pesar de eso, el libro es MUY tierno y lleno de esperanza. Recalco que es muy tierna la parte de la abuela y el cohete, el último capítulo y cuando se muere el doctor.
This entire review has been hidden because of spoilers.