What do you think?
Year of the Tree: A Novel
Parisa is a young adult at a crossroads in her life. Shortly after the death of her older brother, she loses her parents in a car accident and is left alone with the responsibility of her younger brother who has Down's Syndrome. She must assume the task of caring for him while dismantling her parent's home as she is faced with many decisions to make in administering their estate. During this pivotal time, Parisa uncovers her family history and its many lost stories. Author Zoha Kazemi follows the threads of Parisa's discovery that weave the traditions of religion, legends of ancestry and age-old mysticism in a this genuinely Iranian saga.
186 pages, Paperback
First published January 1, 2014
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
January 20, 2016
حقیقتش در نمایشگاه کتاب امسال(سال 94) با همسرم در غرفه نشر نگاه بودیم و داشتیم به کتاب ها نگاهی گذرا مینداختیم که همسرم گفت نویسنده این رمان خودش حضور داره ، بریم و باهاش در مورد کتابش صحبت کنیم ، من با بی میلی تمام و نا امیدی از رمان های ایرانی که تک ستاره هایی در نسل جدید بینشون دیده می شد قبول کردم و به سمت خانم کاظمی که برای ما ناشناس بود رفتیم. بعد از چند دقیقه صحبت با ایشون خانومم کتابشون رو برداشت و داد تا نویسنده براش امضا کنه و من هم اصلا به حرف هاشون گوش نکردم ولی مثل اینکه همسرم بعد از صحبت با ایشون به داستان علاقه مند شده بود. به هر حال کتاب رو خریدیم و بین کتاب هامون قرارش دادیم ولی طی این چند ماه برای من همیشه جز اولویت های خوندن نبودو پیش خودم میگفتم این که احتمالا خیلی جذاب نیست ولی بعد از نزدیک 9 ماه قرعه به نام این کتاب افتاد و خوندنش رو شروع کردم . باور کنید هیچوقت از خوندن کتاب یک نویسنده ایرانی که نمیشناختمش اینقدر سورپرایز نشده بودم. چند صفحه اول کتاب اصلا گیرا نیست و فکر کنم تنها نقد خاصی که بتونم بکنم همین هست که در ابتدا خواننده رو جذب نمیکنه ولی اتفاقی که بعد خوندن 20 صفحه از کتاب برای من افتاد رو خودمم باور نمیکردم. فقط میخواستم به صفحات آخر برسم تا ببینم آخر رمان چه اتفاقی میفته. به نطرم ترکیب اتفاقات و حوادث روز، استفاده شخصیت های داستان از مواردی که هر کدوم از ما ممکنه در جامعه و دنیای امروز از اون ها استفاده کنیم و اتفاقات و وقایع سنتی و قدیمی ایرانی خیلی جالب بود. نکته ای که برای خوندن این رمان مهم هست شجره نامه صفحه اول کتاب هست که باید خیلی خوب روی اون مسلط باشید تا در خلال داستان مجبور نشید هی برگردید به اولین صفحه کتاب . تعریف کل داستان از زبان کسی که خودش در این رمان فوت کرده و انتقال از زمان حال به قدبم و بالعکس و همینطور بازی با حافظه خواننده با دادن یک کلید در جایی از داستان و توضیح اون کلید در قسمتی دیگه از داستان نقطه قوت رمان هست و جذبه خوبی برای خواننده ایجاد می کنه. در کل پیشنهاد می کنم این داستان رو بخونید و لذت ببرید. به خانم کاظمی تبریک میگم به خاطر این کتاب ناب و استعداد خوبشون در نویسندگی و امیدوارم نوشته های زیبایی مثل این اثر رو باز هم از ایشون بخونیم.در ضمن اگه سال بعد ایشون رو از نزدیک ببینم حتما بی توجهی امسال رو جبران میکنم :)
August 4, 2018
این کتاب فوق العاده بود، وقتی خریدمش اصلا انتظار چنین رمان بی نقصی نداشتم. باید بگم که خانم کاظمی ثابت کردن ژانر نویس درجه یکی هستند؛ بعد از کتاب خاک آدم پوش که در ژانر فانتزی (که توی ایران کمتر کسی سراغش رفته) موفق بود این کتاب در ژانر رئالیسم جادویی اثر جذابتر و کاملتری به نظر میاد. (البته فکر کنم این کتاب قبل از خاک آدم پوش نوشته شده و با اینکه موضوع و سبک کتابها خیلی متفاوته صرفا از جهت خاص بودن ژانرهاشون در ایران مقایسه شون کردم)
کتاب "سال" درخت بی شباهت به صد "سال" تنهایی مارکز نیست که به ظرافت و با چیره دستی در ساختارها و چارچوب های ایرانی (مدرن و سنتی توام) قرار گرفته. سبک روایت نوآورانه ، فلش بک های به جا و ماجرای جذاب زندگی آدم هایی که به نوعی منحصر به فردند، داستان را به اوج پختگی و جاافتادگی رسانده.
کتاب "سال" درخت بی شباهت به صد "سال" تنهایی مارکز نیست که به ظرافت و با چیره دستی در ساختارها و چارچوب های ایرانی (مدرن و سنتی توام) قرار گرفته. سبک روایت نوآورانه ، فلش بک های به جا و ماجرای جذاب زندگی آدم هایی که به نوعی منحصر به فردند، داستان را به اوج پختگی و جاافتادگی رسانده.
October 3, 2020
من 4 ستاره دادم. ولی شما بخونید سه و نیم ستاره.
کتاب خاصی بود. عجیب بدون اینکه شباهتی داشته باشه، حال و هوای گور به گور رو برام تداعی میکرد. سبک روایت داستان خیلی خاص و متفاوت بود. دوم شخص بود!! خود داستان یه درونمایه اجتماعی داشت و چند نسل از جامعه ایران رو به صورت درهم معرفی میکرد. یک کم به نظرم مایه‌های خرافاتش زیاد بود، حداقل برای نسل آخری داستان یعنی پیمان و پریسا.
پایان‌بندی داستان رو خیلی دوست نداشتم. تعلیق داشت، ولی تعلیقش کمی زیاد بود. به نظرم این هم مثل کاج‌زدگی جا داشت که ادامه پیدا کنه. میتونست یک کم دیگه داستان رو ببره جلو، ولی یهو تموم شد. نه که تتعلیق مشکل داشته باشم، ولی داستان پتانسیلش رو داشت که یک کم دیگه ادامه داشته باشه.
پی نوشت: این سومین کار از خانم کاظمی بود که میخوندم و باز هم میگم کاش ایشون بیشتر روی کارهای اجتماعی متمرکز بشه.
کتاب خاصی بود. عجیب بدون اینکه شباهتی داشته باشه، حال و هوای گور به گور رو برام تداعی میکرد. سبک روایت داستان خیلی خاص و متفاوت بود. دوم شخص بود!! خود داستان یه درونمایه اجتماعی داشت و چند نسل از جامعه ایران رو به صورت درهم معرفی میکرد. یک کم به نظرم مایه‌های خرافاتش زیاد بود، حداقل برای نسل آخری داستان یعنی پیمان و پریسا.
پایان‌بندی داستان رو خیلی دوست نداشتم. تعلیق داشت، ولی تعلیقش کمی زیاد بود. به نظرم این هم مثل کاج‌زدگی جا داشت که ادامه پیدا کنه. میتونست یک کم دیگه داستان رو ببره جلو، ولی یهو تموم شد. نه که تتعلیق مشکل داشته باشم، ولی داستان پتانسیلش رو داشت که یک کم دیگه ادامه داشته باشه.
پی نوشت: این سومین کار از خانم کاظمی بود که میخوندم و باز هم میگم کاش ایشون بیشتر روی کارهای اجتماعی متمرکز بشه.
May 22, 2025
زیبا، سرگرم کننده و کنجکاوی برانگیز. روایت میتونست پخته‌تر باشه، شخصیت‌های عمیق‌تری داشته باشه و پایان کمتر حسرت‌برانگیزی ولی اونطوری دیگه یه کتاب دیگه می‌شد.
پ.ن. چرا تمام مدت فکر میکردم پیمان خودشو کشته؟ ಠ_ʖಠ
پ.ن.۲ راوی کتاب صوتی هم کارشو خوب انجام داده بود.
پ.ن. چرا تمام مدت فکر میکردم پیمان خودشو کشته؟ ಠ_ʖಠ
پ.ن.۲ راوی کتاب صوتی هم کارشو خوب انجام داده بود.
Read
May 25, 2022داستان خوبی بود و خوب تونسته بود جادوی داستان رو با باورهای محلی ترکیب کنه. صحنه‌های شکفتی هم توش وجود داشتن که با خوندنشون، حس لذت رو توی خودت احساس کنی. نثر کتاب هم سرراست و ساده‌خون بود.
August 27, 2020
چیزی که خیلی توجهم رو جلب کرد، این بود که نویسنده به جای زاویه دید اول شخص یا سوم شخص برای روایت، دوم شخص رو انتخاب کرده بود. البته اینطوری نبود که همه جاهای داستان دوم شخص باشه. ولی خب بخش اعظمی ازش دوم شخص بود و به نظرم جسورانه اومد. در واقع، خیلی جسورانه بود.
راوی داستان، برادر مرده‌ی شخصیت اصلی(اگه بشه اسمش رو شخصیت گذاشت) بود و خیلی من من نمی‌کرد. بیشتر مثل یه راوی باشخصیت، فقط روایت می‌کنه که آره پریسا تو الان داری چه کار می‌کنی و به چی فکر می‌کنی. عه این یارو چیزه! میدونی جریان این چی بود؟ آره فلان شد و فلان کس مرد و فلانی آتیش گرفت و اینطوری شد و اون طور.
دستش درد نکنه.
حالا خود ماجرای داستان، واقعا جالب بود. یعنی الله اکبر از این روایت و این جوری که همینطوری همه‌ی آدما رو به هم ربط داده بود. ولی خب با همه‌ی این‌ها من نمی‌تونم به این کتاب بگم رمان. البته پیچیدگی‌هاش قطعا در حدی هست که بتونه در حد یه رمان باشه. ولی خدایی شما روت میشه به داستانی که شخصیت نداره بگی رمان؟ خب این داستان هم شخصیت نداشت. یارو پشت جلد کتاب معلوم نیست با چه عقلی نوشته سی و چند شخصیت که اول کتاب شجره‌نامه‌شون اومده. بمیر بابا. شخصیت؟ حتی تیپ هم نبودن. کوفتم نبودن اینا. حالا نهایتا بنده می‌تونم با مقدار زیادی تسامح، برا پریسا که این راوی داره بیشتر مواقع خطابش می‌کنه، شخصیت قائل شم. هر چند به خدا اینم شخصیت مناسب یه رمان نبود. یعنی به نظرم این کتاب بیشتر یه قصهی بلند بود تا داستان یا رمان یا هر چه.
حالا این شخصیت‌پردازی نداشتن، باعث میشه که دیگه نتونم بهش بگم داستان حتی. سال درخت یه قصه بود که خیلی ماهرانه تعریف شده بود. خیلی قشنگ. خیلی خیلی نازار. یعنی اینکه من الان اومدم بهش سه ستاره دادم، دوتاش به خاطر اینه که خیلی قصهی قوی داشت و حالا اگه قوی هم نبود، من دوست داشتم بهرحال و یکی هم به خاطر اینکه به نظرم خیلی خوب روایت شده بود. نکته دیگه اینکه من دیدم نویسنده یه جا از واژه گجسته استفاده کرده که باعث شد خوشحال شم و متاسفانه یادم رفت که بلند شم به افتخار نویسنده که این جور کلمات فردوسی گونه‌ای بلده دست بزنم. الان میرم میزنم میام.
راوی داستان، برادر مرده‌ی شخصیت اصلی(اگه بشه اسمش رو شخصیت گذاشت) بود و خیلی من من نمی‌کرد. بیشتر مثل یه راوی باشخصیت، فقط روایت می‌کنه که آره پریسا تو الان داری چه کار می‌کنی و به چی فکر می‌کنی. عه این یارو چیزه! میدونی جریان این چی بود؟ آره فلان شد و فلان کس مرد و فلانی آتیش گرفت و اینطوری شد و اون طور.
دستش درد نکنه.
حالا خود ماجرای داستان، واقعا جالب بود. یعنی الله اکبر از این روایت و این جوری که همینطوری همه‌ی آدما رو به هم ربط داده بود. ولی خب با همه‌ی این‌ها من نمی‌تونم به این کتاب بگم رمان. البته پیچیدگی‌هاش قطعا در حدی هست که بتونه در حد یه رمان باشه. ولی خدایی شما روت میشه به داستانی که شخصیت نداره بگی رمان؟ خب این داستان هم شخصیت نداشت. یارو پشت جلد کتاب معلوم نیست با چه عقلی نوشته سی و چند شخصیت که اول کتاب شجره‌نامه‌شون اومده. بمیر بابا. شخصیت؟ حتی تیپ هم نبودن. کوفتم نبودن اینا. حالا نهایتا بنده می‌تونم با مقدار زیادی تسامح، برا پریسا که این راوی داره بیشتر مواقع خطابش می‌کنه، شخصیت قائل شم. هر چند به خدا اینم شخصیت مناسب یه رمان نبود. یعنی به نظرم این کتاب بیشتر یه قصهی بلند بود تا داستان یا رمان یا هر چه.
حالا این شخصیت‌پردازی نداشتن، باعث میشه که دیگه نتونم بهش بگم داستان حتی. سال درخت یه قصه بود که خیلی ماهرانه تعریف شده بود. خیلی قشنگ. خیلی خیلی نازار. یعنی اینکه من الان اومدم بهش سه ستاره دادم، دوتاش به خاطر اینه که خیلی قصهی قوی داشت و حالا اگه قوی هم نبود، من دوست داشتم بهرحال و یکی هم به خاطر اینکه به نظرم خیلی خوب روایت شده بود. نکته دیگه اینکه من دیدم نویسنده یه جا از واژه گجسته استفاده کرده که باعث شد خوشحال شم و متاسفانه یادم رفت که بلند شم به افتخار نویسنده که این جور کلمات فردوسی گونه‌ای بلده دست بزنم. الان میرم میزنم میام.
June 10, 2020
آشنایی من با خانم ضحی_کاظمی اتفاقی رقم خورد اما کم کم به یکی از طرفداران آثارش تبدیل شدم.
سال درخت، جدیدترین کتابی است که از او خوانده‌ام. برخلاف بقیه آثارش، علمی تخیلی و آخرالزمانی نیست ولی به نظرم ذهن خلاق و رویاپرداز او نمی‌تواند، هنگام روایت داستانی خانوادگی نیز از رمز و راز و جادو بگذرد. کتابی خواندنی بود اما من ترجیح می‌دهد از خانم کاظمی آثار آخرالزمانی بخوانم.
سال درخت، جدیدترین کتابی است که از او خوانده‌ام. برخلاف بقیه آثارش، علمی تخیلی و آخرالزمانی نیست ولی به نظرم ذهن خلاق و رویاپرداز او نمی‌تواند، هنگام روایت داستانی خانوادگی نیز از رمز و راز و جادو بگذرد. کتابی خواندنی بود اما من ترجیح می‌دهد از خانم کاظمی آثار آخرالزمانی بخوانم.
July 1, 2022
از بین کتابهایی که از خانم کاظمی خوندم، این کتاب جالب‌ترین بود.
کتاب مرموز بود و تا آخرم مرموز باقی موند. مخاطب برای اینکه به جواب سوالهاش برسه باید بین چند نسل بگرده و داستانهاشونو گوش بده. آدمهایی از خانواده‌های مختلف در جاهای متفاوت که تنها نقطه اشتراک اونها آینده‌ی نسلشون هست.
کتاب مرموز بود و تا آخرم مرموز باقی موند. مخاطب برای اینکه به جواب سوالهاش برسه باید بین چند نسل بگرده و داستانهاشونو گوش بده. آدمهایی از خانواده‌های مختلف در جاهای متفاوت که تنها نقطه اشتراک اونها آینده‌ی نسلشون هست.
January 20, 2022
قلم و ایده های ضحی کاظمی در چند کتاب های اخیرش که به سمت ادبیات ژانری رفته خیلی قوی و خوبه به خصوص رنسانس مرگ. ولی کتاب های قدیمی تر مثل همین سال درخت رو چندان باهاش ارتباط نگرفتم.
November 5, 2023
داستانی زیبا و کاملا شخصی از تاریخچه یک خانواده؛ نوستالژیک به مانند تاریخچه هایی که در خانواده های خودمان تجربه کردیم و شجاع در به تصویر کشیدن سیاهی های زندگی
و از همه جالب تر، داستان کاملا از دید دوم شخص تعریف می‌شود.
پسری مُرده که با خانواده‌ی خود صحبت می‌کند.
.
کتاب را توصیه میکنم.
و از همه جالب تر، داستان کاملا از دید دوم شخص تعریف می‌شود.
پسری مُرده که با خانواده‌ی خود صحبت می‌کند.
.
کتاب را توصیه میکنم.
March 17, 2019
می تونم بگم یکی از بهترین کتاب های ایرانی نویسنده نسل جدیدِ که خوندم. همین کتاب رو به انگلیسی هم که ترجمه شده خوندم، واقع خوب بود.
Displaying 1 - 11 of 11 reviews