No juzguéis. Apuntes sobre mis experiencias como jurado en el tribunal de Ruán

by André Gide

Hoy, cuando en medio mundo se vive ya en un Estado de derecho, estamos empezando a comprobar cuán complejo, espinoso y delicado es el ejercicio de la Justicia. En particular, cuando los medios de comunicación se han erigido en mentores a la vez de la Justicia y de la opinión pública y cuando está a punto de ponerse finalmente en práctica entre nosotros la Ley del Jurado, que, como en toda democracia que se precie, compromete al ciudadano a enfrentarse con la responsabilidad de determinar la culpabilidad o la inocencia de un ser humano. No pueden ser, pues, más oportunas estas reflexiones de un escritor de la talla de André Gide (1869-1951), Premio Nobel de Literatura en 1947, que fue jurado en un tribunal y que, preocupado por los problemas que genera la Justicia, creó en su momento una célebre colección, titulada como este libro, que reunía y analizaba casos que de pronto escapaban a las reglas de la psicología tradicional y desconcertaban a la Justicia.

No juzguéis sigue siendo hoy una referencia inestimable para guiarnos en el laberinto de argumentos y sentimientos contradictorios a la hora de tener que emitir un juicio en público o en privado. Esta edición de No juzguéis, publicado por primera vez en 1930, se basa en la edición francesa definitiva de 1957, compuesta de los siguientes textos: «Recuerdos de la Audiencia», «El caso Redureau», «La secuestrada de Poitiers» y «Sucesos». El primer texto es fruto de sus impresiones durante los doce días en que Gide fue jurado en el tribunal de Ruán. Le siguen dos casos espeluznantes, como cualquiera de los que continúan ocurriendo hoy en día, que, a principios de siglo, habían conmocionado a toda Francia y que Gide nos cuenta con envidiable lucidez en toda su atroz complejidad: «El caso Redureau», el de un niño dócil y amable que mata a toda su familia y a una criada, y «La secuestrada de Poitiers», el caso de Mélanie Bastian, encerrada durante veinticinco años en un cuarto sórdido, en la más completa oscuridad y rodeada de basura, por su madre, una viuda muy bien vista por su entorno. «Sucesos» describe otros casos que ilustran por qué Gide escribió: «Ahora sé que es muy distinto hacer justicia y ayudar a hacerla uno mismo… No estoy seguro de que una sociedad pueda pasar sin tribunales y sin jueces, pero pude sentir con profunda angustia hasta qué punto la justicia humana es dudosa y precaria».

236 pages, Paperback

First published January 1, 2002

About the author

Diaries and novels, such as The Immoralist (1902) and Lafcadio's Adventures (1914), of noted French writer André Gide examine alienation and the drive for individuality in an often disapproving society; he won the Nobel Prize of 1947 for literature.

André Paul Guillaume Gide authored books. From beginnings in the symbolist movement, career of Gide ranged to anticolonialism between the two World Wars.

Known for his fiction as well as his autobiographical works, Gide exposes the conflict and eventual reconciliation to public view between the two sides of his personality; a straight-laced education and a narrow social moralism split apart these sides. One can see work of Gide as an investigation of freedom and empowerment in the face of moralistic and puritan constraints, and it gravitates around his continuous effort to achieve intellectual honesty. His self-exploratory texts reflect his search of full self, even to the point of owning sexual nature without betraying values at the same time. After his voyage of 1936 to the Union of Soviet Socialist Republics, the same ethos informs his political activity, as his repudiation of Communism suggests.

Chinese 安德烈·纪德

Reviews

[Kiana · Rating 3 out of 5]

ملانی “ عدالت وجود نداره ! ”

[Mojtaba R · Rating 3 out of 5]

داستان با روایت یک خانواده بورژوا و خوش نام شروع می شود. خانم باستین 75 ساله از تباری اشرافی و پسرش آقای پیر باستین، بخشدار سابق شهر است که با دختری اسپانیایی ازدواج کرده و دوباره به شهر پواتیه برگشته است. ملانی دختر 25 ساله این خانواده تا این سن در اجتماع دیده شده بود، اما بعد از آن کسی او را تاکنون ندیده است. او بیماری روانی دارد و خانم باستین او را در اتاقی به صورت رقت بار حبس کرده است. خدمتکاران زیادی در این خانه مشغول به کار شده اند که از این میان عاقبت جوانی نیرومند تصمیم می گیرد نامه ای به پلیس بنویسد و قضیه را افشا کند. از کمیساری فوراً به خانه خانم باستین می آیند و بالأخره دختر مفلوک را غرق در کثافات و تعفن پیدا می کنند، خانم و آقای باستین دستگیر می شوند تا مورد بازجویی قرار بگیرند. هر دو خود را تبرئه می کنند و می گویند او از بیماری روانی رنج می برد و خود داوطلبانه گرایش به انزوا دارد. پیر به شدت تحت تأثیر سلطه طلبی مادر خود می باشد و طی گزارش شاهدان چندین بار با مادرش بر سر مادیات مشاجره داشته است و نهایتاً مادرش ورود او را به خانه ممنوع می کند. به گزارش شاهدان این خانواده کلاً کثیف، طماع و خسیس هستند و زندگی پیر نیز کمتر از ملانی نیست و او نیز با وجود آزادی غرق در کثافات است و حتی اتاقش بوی تعفن می دهد و برای دستشویی از یک گلدان استفاده می کند.
خانم باستین بالأخره در زندان می میرد. بازرسی های انجام شده در مورد او و پیر و سؤال از شاهدان گزارش هایی را به دست می دهد که دادگاه را به این نتیجه می رساند که حبس ملانی نه داوطلبانه بود و نه اجباری. جنون او بعد از کشاکشی که سالها پیش او با مادرش در مورد زندگی شخصی و ازدواج داشته، باعث شده تا خانم باستین اجازه مراوده با اشخاص و محیط بیرون را به او ندهد. حال که خانم باستین از دنیا رفته است، با اینکه پیر برادر او مستحق شماتت و سرزنش است که چرا خواهرش را به مدت 25 ساله از آن اتاق نجات نداده، هیچ گناهی بر او مترتب نیست و به این ترتیب پیر توسط دادگاه تبرئه می شود. در بخش دوم این اثر با کودکی به نام مارسل ردیرو روبرو هستیم که پسری 15 ساله و مطیع و شیرین است و پدری درست و صادق دارد، اما ناگهان هفت نفر را سر می برد. کیفر خواست این پرونده اینگونه شروع می شود: کودکی گریه کنان جلوی در خانه مابیت به همسایه شان می گوید که مادر و مادربزرگش در خانه غرق در خون هستند. وقتی مردان همسایه به خانه می روند، شاهد هفت قربانی می شوند. دو خدمتکار و سه تن از اعضای خانه نیز کشته شده اند.
ردیرو را در خانه پدر و مادرش پیدا می کنند و او به این جنایت اعتراف می کند. او در اثر یک مشاجره با اربابش، آقای مابیت را می کشد و وقتی به خانه ارباب می رود، همسر حامله ارباب از شوهرش جویا می شود. ردیرو از آنجایی که می ترسد همسر ارباب به کارگاه شراب گیری برود و ارباب را در آن وضعیت ببیند، او و خدمتکار را می کشد و وقتی صدای اعضای خانواده بلند می شود، همه را قربانی می کند. فقط طفلی 4 ساله که در آشپزخانه خوابیده است، جان سالم به در می برد. ردیرو به کودک در گهواره نیز رحم نکرده است. شاهدان همه بر سلامت روحی و جسمی او تأکید می کنند و همه از رفتار او رضایت دارند. پس مسلم است که این حادثه از خصوصیات نوجوانی ناشی می شود. بی فکری و عدم خویشتن داری در این سن و فشار کاری و تحقیر ارباب باعث می شود که او دست به این جنایت بزند. دادگاه او را به 20 سال حبس محکوم می کند. ردیرو همواره از این جنایت اظهار پشیمانی می کند و نامه ای جانسوز به خانواده اش نیز می نویسد و عاقبت در تبعیدگاه بر اثر بیماری سل از دنیا می رود.

[Ana Libros · Rating 4 out of 5]

Muy bueno

[Samaneh Masoudii · Rating 5 out of 5]

این اثر ارزش چند بار خواندن را دارد، کتاب حس خوبی بعد از خواندن منتقل می‌کند، این کتاب بسیار روان و خوش‌خوان بود.

[Niyousha · Rating 5 out of 5]

داستان کتاب جذاب و قابل دنبال‌کردن است، خواندن این کتاب تجربه‌ای دلنشین بود، کتاب از نظر محتوایی غنی و قابل تأمل است، کتاب حس خوبی بعد از خواندن منتقل می‌کند، پرداخت موضوعات کتاب هوشمندانه انجام شده.