ΠΡΟΛΟΓΟΣ Της Μαρίας Μαντζίκα Δημοσιογράφου και Καθηγήτριας Φιλοσοφίας Ίσως και να μην είναι ο κανόνας. Να είναι η εξαίρεση, γιατί αλλοίμονο αν ήταν ο κανόνας. Ένα παιδί στην ου- σία, που στα 23 του τρυφερά χρόνια, βάζει ένα τέλος στη ζωή του, επειδή καταδικάστηκε σε ισόβια φυλακή, και η αιτία είναι γιατί σκότωνε ιερόδουλες. …Φυσικά, δεν είναι ο μόνος που διέπραξε αυτού του είδους το έγκλημα, και μάλλον αυτό το φαινόμενο είναι η αφορμή που πρέπει να μας κάνει να σκύψουμε και να μελετήσουμε το προ- φίλ ενός στυγνού δολοφόνου.. Κι ακόμα πιο συγκεκριμέ- να, να ψάξουμε και να βρούμε τα αίτια που γεννούν τέ- τοιου είδους «προσωπικότητες», πίσω από τις οποίες κρύ- βεται με τεράστια επιμέλεια το υποκριτικό προσωπείο μιας «καθώς πρεπούς» και πολιτισμένης κατά τα λοιπά κοινωνίας, είτε αναφερόμαστε στην ελληνική, είτε στη δι- εθνή κοινωνία. Πάντοτε, όταν πρόκειται για εγκλήματα, δεν πρέπει να καταδικάζουμε το φονιά. Αντίθετα, πρέπει και χρειάζε- ται, και οφείλουμε να καταδικάζουμε και να στιγματί- ζουμε εκείνον ή εκείνους που του έδωσαν το όπλο του εγκλήματος. Αυτοί είναι οι πραγματικοί υπεύθυνοι, για- τί και ο δολοφόνος που διέπραξε το έγκλημα, θύμα είναι και αυτός. Θύμα της λάθος οικογένειας, που από άγνοια και ανάγκη σπρώχτηκε στην πορνεία, θύμα της γειτο- νιάς- και ευρύτερα- της κοινωνίας που τον καταδίκασε έτσι απλά και πρόχειρα να ζει σαν ο «γιος της πουτάνας»...