"چنین است کار سرای سپنج گهی ناز و نوش و گهی درد و رنج"
+فقط نمیدونم چرا ما تو نقطهی درد و رنجش گیر کردیم، آقای فردوسی. ++تو مدرسه داشتم میخوندم، قسمتهای قشنگشو نوشتم پشت برگهی امتحان زیستم حقیقتا شاد شدم.
و مقدمهش: "امید است که جوانان و نوجوانان سرزمینم بار دیگر به یاد بیاورند که میراث مردان و زنان بزرگی را در دستان خود دارند؛ مردان و زنانی که شهامت را با عشق آمیختند و زیباترین جامعه انسانی را ساختند."
۱۴۰۳/۰۲/۰۱ پ.ن: و اینکه اینی که من خوندم کتاب "بیژن و منیژه" با بازنویسی "مرجان کشاورزی آزاد" و تصویرگری "راهله برخورداری" از انتشارات "پیدایش" بود که اینجا پیداش نکردم.