What do you think?
Rate this book
املا، نشانهگذاری، ویرایش
92 pages, Paperback
Published January 1, 1996
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
August 10, 2016
اسم این کتاب، «املا، نشانهگذاری، ویرایش» است. در وهلهی اول باید گفت که مقولهی سومی که در این عنوان از آن یادشده، یکسره مغفول مانده است. نویسنده دربارهی ویرایش، جز آن بخشهایی که املا و نشانهگذاری را دربرمیگیرد، سخنی بهمیان نیاورده و ظاهراً این قسمت از عنوان، زاید است.
لحن و بیان مؤلف آکنده است از نیشوکنایه و بدگویی به ویراستاران و کسانی که درحوزهی دستور خط تا آن زمان (۱۳۷۵) دیدگاههایی ابراز کرده بودهاند. مطابق ادعاهای فرشیدورد، بهجز احمد بهمنیار، تمام کسانی که دراینباره عقیدهای ابراز کرده یا شیوهای پیش نهادهاند، بیگفتوگو یاوهگو و مهملباف و بیدانشاند و همه ازسر ناآگاهی و نابلدی سخن گفتهاند و آشکار است که سر سوزنی از علم زبانشناسی و تاریخ خط آگاهی ندارند. وی با این مدعا بخش چشمگیری از کتاب را به بدگویی به دیگران اختصاص داده؛ اما تقریباً جز از ویراستاران مؤسسهی فرانکلین، از هیچ سازمان یا شخصی حرفی نزده است. فقط «همه»ی کسانی را که به این موضوع پرداختهاند و اصلاحاتی درزمینهی خط پدید آوردهاند، بیدانش و جاهل خوانده است. باایناوصاف، خواننده پس از مواجهه با این اظهارنظرها انتظار دارد نویسنده در دامِ آن بهاصطلاح بیدانشیهای گذشتگان نیفتد و روشمندانه و عالمانه پیش برود و نکتههای کتاب، تماماً برمبنای استدلالهای علمی استوار باشد و بیدلیلومدرک حرفی زده نشود؛ اما در کمال تعجب، مشاهده میکند که کموبیش هیچیک از مدعاها مستدل به قاعدهای زبانشناختی نیست و غالباً سلیقهی شخصی و خام خود او است، بی هیچ توضیح متقاعدکنندهای. همانگونه که وی از افرادی مشخص سخن بهمیان نمیآورد، عمدهی خردهگیریهایش به دیگران، سربسته است و غالباً از استدلالهای آنها چیزی نگفته است تا به روشی علمی و خردپسندانه آنها را رد کند. همهی حرفها در حد ادعایی کلی باقی میماند.
در رد گفتههای فرشیدورد دربارهی بیمایگی صاحبنظران دستور خط و نادرستی و غیرعلمیبودن دیدگاههایشان، نامبردن از صرفاً یک اثر کافی است: «درآمدی بر چگونگی شیوهی خط فارسی» اثر میرشمسالدین ادیبسلطانی که حدوداً بیست سال پیش از این کتاب منتشر شده بوده است. مشاهدهی همین یک کتاب بهخوبی ثابت میکند که کارِ علمی و حسابشده در این موضوع چگونه است و آیا نظرهای فرشیدورد صدق میکند یا نه. ازطرف دیگر، آن بخش از نظرهای فرشیدورد هم که پذیرفتنی است، بهگمان من، نکتهی تازهای به مباحث پیشگفته نیفزوده و صرفاً سیاهکردن کاغذ است و بس؛ اثری سربهسر خام و غیرعلمی و بدون یافتهای تازه.
لحن و بیان مؤلف آکنده است از نیشوکنایه و بدگویی به ویراستاران و کسانی که درحوزهی دستور خط تا آن زمان (۱۳۷۵) دیدگاههایی ابراز کرده بودهاند. مطابق ادعاهای فرشیدورد، بهجز احمد بهمنیار، تمام کسانی که دراینباره عقیدهای ابراز کرده یا شیوهای پیش نهادهاند، بیگفتوگو یاوهگو و مهملباف و بیدانشاند و همه ازسر ناآگاهی و نابلدی سخن گفتهاند و آشکار است که سر سوزنی از علم زبانشناسی و تاریخ خط آگاهی ندارند. وی با این مدعا بخش چشمگیری از کتاب را به بدگویی به دیگران اختصاص داده؛ اما تقریباً جز از ویراستاران مؤسسهی فرانکلین، از هیچ سازمان یا شخصی حرفی نزده است. فقط «همه»ی کسانی را که به این موضوع پرداختهاند و اصلاحاتی درزمینهی خط پدید آوردهاند، بیدانش و جاهل خوانده است. باایناوصاف، خواننده پس از مواجهه با این اظهارنظرها انتظار دارد نویسنده در دامِ آن بهاصطلاح بیدانشیهای گذشتگان نیفتد و روشمندانه و عالمانه پیش برود و نکتههای کتاب، تماماً برمبنای استدلالهای علمی استوار باشد و بیدلیلومدرک حرفی زده نشود؛ اما در کمال تعجب، مشاهده میکند که کموبیش هیچیک از مدعاها مستدل به قاعدهای زبانشناختی نیست و غالباً سلیقهی شخصی و خام خود او است، بی هیچ توضیح متقاعدکنندهای. همانگونه که وی از افرادی مشخص سخن بهمیان نمیآورد، عمدهی خردهگیریهایش به دیگران، سربسته است و غالباً از استدلالهای آنها چیزی نگفته است تا به روشی علمی و خردپسندانه آنها را رد کند. همهی حرفها در حد ادعایی کلی باقی میماند.
در رد گفتههای فرشیدورد دربارهی بیمایگی صاحبنظران دستور خط و نادرستی و غیرعلمیبودن دیدگاههایشان، نامبردن از صرفاً یک اثر کافی است: «درآمدی بر چگونگی شیوهی خط فارسی» اثر میرشمسالدین ادیبسلطانی که حدوداً بیست سال پیش از این کتاب منتشر شده بوده است. مشاهدهی همین یک کتاب بهخوبی ثابت میکند که کارِ علمی و حسابشده در این موضوع چگونه است و آیا نظرهای فرشیدورد صدق میکند یا نه. ازطرف دیگر، آن بخش از نظرهای فرشیدورد هم که پذیرفتنی است، بهگمان من، نکتهی تازهای به مباحث پیشگفته نیفزوده و صرفاً سیاهکردن کاغذ است و بس؛ اثری سربهسر خام و غیرعلمی و بدون یافتهای تازه.
Displaying 1 of 1 review