οι σιωπές της ενοχής

by Νικόλ-Άννα Μανιάτη

Ένα εφιαλτικό δίλημμα ορθώνεται απειλητικά στη ζωή της γιατρού Άννας Παπαδάκη. Ένα δίλημμα που την ωθεί να καταπατήσει τον ιερό όρκο του Ιπποκράτη, που με τόσες θυσίες και κόπους είχε δώσει. Τα δύσκολα παιδικά χρόνια, η φρικτή εμπειρία στα πέντε της, όταν την είχαν εγκαταλείψει με μια θεία στο ορεινό χωριό της Πάφου, η στέρηση της αγάπης και της αποδοχής που την είχαν σημαδέψει θα βαρύνουν άραγε την όποια επιλογή της; Ή μήπως μόνο η αγάπη και ο σεβασμός θα την κατευθύνουν;

Σκληρή απόφαση! Ευθανασία ή φόνος; Στα μάτια της δεν υπάρχει δικαιολογία. Πώς και γιατί βρισκεται αντιμέτωπη με τέτοιες επιλογές στη ζωή της; Ποιες θα είναι οι επιπτώσεις για την μία ή την άλλη απόφαση; Και χρόνια μετά, το δίλημμα επιστρέφει και την αναγκάζει να αναμετρηθεί ξανά με τον όρκο της. Το ερώτημα αυτή τη φορά είναι: τιμωρός ή το δικαίωμα να λέγεται Άνθρωπος; Μια ιστορία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, που καθηλώνει και συνάμα γεννά ερωτήματα.

448 pages, Unknown Binding

Published June 9, 2016

About the author

Η Νικόλ-Άννα Μανιάτη γεννήθηκε στην Κύπρο όπου και έζησε τα παιδικά της χρόνια. Σε πολύ νεαρή ηλικία μετακόμισε με την οικογένειά της στο Λονδίνο. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία και είναι κάτοχος Β.Α., P.G.C.E και Μ.Α. Ολοκλήρωσε επίσης σπουδές νοσηλευτικής τριετούς φοίτησης στο King Edward Memorial Hospital. Το 1978 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου αρχικά εργάστηκε ως καθηγήτρια Αγγλικών, ενώ λίγα χρόνια αργότερα άνοιξε δικό της Κέντρο Ξένων Γλωσσών, το οποίο διηύθυνε επί 18 χρόνια. Στο διάστημα αυτό εξέδωσε με επιτυχία τέσσερα εκπαιδευτικά βιβλία, τρία από τα οποία εγκρίθηκαν από το Υπουργείο Παιδείας. Το τέταρτο κυκλοφόρησε από το διεθνή εκδοτικό οίκο "Longman". Υπήρξε επίσης εισηγήτρια εκπαιδευτικών σεμιναρίων και ενεργό μέλος των εξετάσεων ξενόγλωσσης παιδείας. Στο ενεργητικό της περιλαμβάνονται και πολλές δημοσιεύσεις εκπαιδευτικών άρθρων.

Reviews

[Valentini Georgopoulou · Rating 5 out of 5]

Μάιος 1946 – Κύπρος. Δυο νέοι, ερωτευμένοι, μα φτωχοί άνθρωποι, ο Μιχάλης και η Ελπίδα αποφασίζουν να ενώσουν τις ζωές τους με τα ιερά δεσμά του γάμου. Ο ερχομός του πρώτου παιδιού, θα φέρει μεγάλη χαρά στο ζευγάρι. Όταν όμως, λίγο καιρό αργότερα, η Ελπίδα διαπίστωσε πως είναι ξανά έγκυος, τα πρώτα σύννεφα δεν άργησαν να φανούν στο γάμο τους. Ο Μιχάλης ένιωσε πνιγμένος, παγιδευμένος μέσα σ’ένα γάμο που ο ίδιος κάποτε είχε επιδιώξει. Συνέχισαν να ζουν συμβατικά για δυο χρόνια ακόμη, ώσπου ο Μιχάλης, θαμπωμένος από τα πλούτη του αφεντικού του, προσέγγισε την κόρη του, Ερατώ, και σύντομα έγιναν ζευγάρι.




Λίγο καιρό αργότερα, ο Μιχάλης έβαλε μπρος την διαδικασία του διαζυγίου. Η Ελπίδα, ολομόναχη και δίχως οικονομικούς πόρους να ζήσει η ίδια και τα παιδιά της, θα δεχθεί το τελειωτικό χτύπημα. Το δικαστήριο αποφάσισε να της πάρουν τα παιδιά και ανέθεσαν την φροντίδα τους στον πατέρα με την νέα του πλέον σύζυγο.


❓Πώς μπόρεσε να το κάνει αυτό, με τι καρδιά; Να χωρίσει μια μάνα από τα παιδιά της, να τους στερήσει την αγάπη, την φροντίδα και την αγκαλιά της;




Ο Μιχάλης, έδωσε τα παιδιά στην άτεκνη αδερφή του, σ’ένα χωριό της Πάφου, να τα μεγαλώσει, μέχρι να φτιαχτεί το καινούργιο του σπίτι. Την μεγάλη του κόρη, την Στέλλα, την έστειλαν εσώκλειστη στις καλόγριες, στο γαλλικό σχολείο Σεν Ζοζέφ. Αυτή, μέσα στην ατυχία της, στάθηκε τυχερή.




Η μικρή κόρη, η Άννα, έζησε δύσκολα παιδικά χρόνια δίπλα στη θεία της. Αυστηρή, απόλυτη, αυταρχική. Νοιαζόταν και φρόντιζε το παιδί, όμως δεν του έδινε αυτό που πραγματικά είχε ανάγκη: αγάπη, ένα χάδι, μια ζεστή και τρυφερή αγκαλιά. Παιδί ήταν, 3 χρονών και αν έκανε κάποια αταξία ή σκανταλιά, ερχόταν αντιμέτωπη με την κατσάδα της θείας. Ζωηρό παιδί, γεμάτο ενέργεια και ζωντάνια, ατρόμητη, δίχως το αίσθημα του φόβου.




Ώσπου μια μέρα όλα άλλαξαν. Το προσωπάκι της σκοτείνιασε, το χαμόγελο χάθηκε από τα χείλη της και τα ματάκια της ήταν γεμάτα θλίψη. Το ζωηρό κοριτσάκι πλέον δεν έτρεχε, δεν έπαιζε με τα άλλα παιδιά, δεν μιλούσε, δεν έκανε πια αταξίες. Καθόταν ζαρωμένο σε μια γωνιά, λυπημένο. Όλοι πίστευαν πως της στοίχισε πολύ ο θάνατος της αγαπημένης της φίλης, της Άντρης. Η αλήθεια όμως ήταν χιλιάδες φορές πιο σοκαριστική, γιατί το προηγούμενο βράδυ του θανάτου της Άντρης, έγινε κάτι που έμελλε να της σημαδέψει την ψυχή και να της καταστρέψει τη ζωή. Και ήταν μόλις 5 χρονών.




Τα δυο κορίτσια έζησαν μια ζωή γεμάτη από ΟΧΙ και ΔΕΝ, απαγορεύσεις, αυστηρότητα, φόβο, έλλειψη αγάπης, ζεστασιάς, νοιαξίματος, στοργής, τρυφερότητας, κατανόησης. Γύρω τους υπήρχαν άνθρωποι ψεύτικοι, βρώμικοι, τοξικοί, με μαύρη ψυχή, τυφλωμένοι από κακία και μίσος. Η καρδιά σου ματώνει, θέλεις να κλάψεις, να φωνάξεις, να ουρλιάξεις με όλη σου τη δύναμη για να ξορκίσεις το κακό, να διώξεις τους δαίμονες μακριά.




Η Άννα, μεγάλη πια και σπουδαία γιατρός, καλείται να πάρει την πιο δύσκολη απόφαση της ζωής της. Η λογική και η καρδιά της έρχονται αντιμέτωπες με διλήμματα ζωής και θανάτου. Πονάει, παλεύει με τον εαυτό της. Τι είναι σωστό και τι λάθος; Τι είναι αποδεκτό και τι αμαρτία; Αναγκάστηκε να δώσει μια υπόσχεση στον μοναδικό άνθρωπο που αγάπησε σαν πατέρα της, σ’αυτόν που νοιάστηκε για κείνη, που της έδωσε απλόχερα όσα δεν της έδωσε ούτε η ίδια της η οικογένεια. Μια υπόσχεση, που ερχόταν κόντρα στα «πιστεύω» της, στο νόμο του Θεού και των ανθρώπων. Μια υπόσχεση που τη βάραινε, την έπνιγε, την πονούσε.




40 χρόνια αργότερα, το δίλημμα επιστρέφει και την αναγκάζει να αναμετρηθεί ξανά με τον όρκο της. Το ερώτημα όμως αυτή τη φορά είναι: Νέμεσις και τιμωρία ή γαλήνη, ηρεμία και το δικαίωμα να λέγεται Άνθρωπος;




«Οι σιωπές της ενοχής» είναι ένα βιβλίο με πλούσια, κινηματογραφική και καλοπλεγμένη πλοκή, εξαιρετική γραφή, με υπέροχες και ολοζώντανες περιγραφές και άρτια δομημένους χαρακτήρες.




Αυτό που με πόνεσε περισσότερο είναι πως η ιστορία της Άννας δεν είναι προϊόν μυθοπλασίας, μα βασίζεται σε αληθινά γεγονότα. Ανθρώπου νους δεν μπορεί να χωρέσει όλα τα δεινά που βίωσε ένα παιδί στην πιο τρυφερή του ηλικία. Πως όλα όσα έζησε το στιγμάτισαν και του κατακρεούργησαν την αθώα και αγνή ψυχούλα του. Θαύμασα την δύναμη, το σθένος, την υπομονή, την αντοχή της ηρωίδας και πραγματικά υποκλίνομαι σε αυτή τη γυναίκα. Οι αντιξοότητες δεν την έσπασαν, την λύγισαν, την μάτωσαν, την πόνεσαν, αλλά την έκαναν κάθε φορά και πιο δυνατή. Με πείσμα και ενάντια σε όσους στάθηκαν εμπόδιο στη ζωή και όνειρά της, εκείνη πάλεψε με όλες της τις δυνάμεις και τα κατάφερε. Μια ψυχή βασανισμένη, ταλαιπωρημένη. Το μόνο που ήθελε ήταν να νιώσει πως ανήκει κάπου, πως κάποιος την αγαπάει και την νοιάζεται. Μια σταγόνα ευτυχίας, αυτό μόνο.




Τα θερμά μου συγχαρητήρια, αγαπημένη μου κυρία Μανιάτη!!!Το βιβλίο σας ήταν συγκλονιστικό. 10 / 10

[vagia · Rating 3 out of 5]

Δύο άνθρωποι, μια οικογένεια, ένα διαζύγιο. Οι συνέπειες χαρτογραφούνται στη ψυχή του ενός παιδιού και διαμορφώνεται ένα σκηνικό ενοχών και σιωπών που δεν απελευθερώνουν..ήρωες δυναμικοί, με πάθος και χαρακτήρα..
και ενώ έχεις απορροφηθεί από την πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή και αναρωτιέσαι για το τέλος, αυτό έρχεται διαφορετικό από ό,τι περίμενες. Λίγο υποτονικό, λίγο αδύναμο, σε σχέση με τα προηγούμενα βιβλία, όπου συνήθως η συγγραφέας τολμά να κάνει ανατροπές και να "τσαλακώνει" τους ήρωες της. Ένα καλό βιβλίο, που θα μπορούσε όμως να γίνει πολύ καλύτερο.

[Aae Aae · Rating 3 out of 5]

Βασισμένο σε αληθινή ιστορία. Διαδραματίζεται στην Κύπρο και στην Αθήνα.
Λίγο άγριο και λίγο καταθλιπτικό όπως τα περισσότερα βιβλία της Μανιάτη.
Δεν ενδείκνυται για καλοκαίρι και παραλία