Κράτα Το Σόου!

by Θεοδόσης Μίχος

- Γιατί ντρεπόταν που ήταν ο μόνος γιος του πατέρα του;
- Γιατί δεν κατάφερε να δει από κοντά τον Ανδρέα Παπανδρέου;
- Γιατί στη Β' Γυμνασίου σκεφτόταν συνέχεια τη στρατιωτική του θητεία;
- Γιατί δεν αγόρασε ποτέ κανένα δίσκο από τις Τρύπες;
- Γιατί ίδρωνε στα πεζοδρόμια της οδού Μάρνη;
- Γιατί τον πάτησε η μάνα του με ένα Zastava;
- Γιατί τον κυνήγησαν διεφθαρμένοι μπάτσοι στο Μαρόκο;
- Γιατί δε χαστούκισε τον Αμερικανό πρέσβη στο Παρίσι;
- Γιατί δεν έπεσε από τον πέμπτο όροφο του Chelsea Hotel;
- Γιατί σταμάτησε να ντρέπεται που είναι ο μόνος γιος του πατέρα του;

Αυτά είναι κάποια από τα ερωτήματα που ψάχνουν απαντήσεις στις 18+1 ιστορίες του Κράτα το Σόου, οι οποίες ξετυλίγονται όπως ακριβώς θέλει η κάθε μια τους, με αφετηρία 18+1 οριακές συναυλίες που έζησε ο συγγραφέας.

Δε χρειάζεται να έχεις δει ζωντανά τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου στα τέλη της δεκαετίας του '80 για να κατανοήσεις τους ενοχικούς ψυχαναγκασμούς του πρωταγωνιστή του βιβλίου σε σχέση με τον πατέρα του.

Ούτε να έχεις συναντήσει σε προεφηβική ηλικία τον Γιάννη Αγγελάκα για να καταλάβεις τον αντίκτυπο που είχε σε μία ολόκληρη γενιά η αλλοπρόσαλλη μεταπολιτευτική αισιοδοξία της πρώιμης "σοσιαλιστικής" ευδαιμονίας.

Ακόμα κι αν δεν έχεις μοιραστεί τη σκηνή με τον Τζίμη Πανούση, όπως ο Θεοδόσης Μίχος, θα προβληθεί μέσα σου ένα αναπαραστατικό φιλμάκι της αθάνατης επαρχιακής οικογενειοκρατίας ως έρμα σε μια κοινωνία που πάντα θα ψάχνει και ποτέ δεν θα βρίσκει τα ερείσματά της.

Όσοι ποδοπατήθηκαν σε μία συναυλία του Joe Strummer θα συμφωνήσουν ότι η δολοφονία του Γρηγορόπουλου προκάλεσε ανεπανόρθωτη συλλογική βλάβη. Θα συμφωνήσουν και όσοι δεν ακούνε Strummer.

Δε χρειάζεται καν να σου αρέσει το ροκ εν ρολ για να ταξιδέψεις με το Κράτα το Σόου. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι η όρεξη να κολυμπήσεις, διαβάζοντας, κόντρα στο ρεύμα της ματαιότητας, σαν ψάρι μέσα στα βρόμικα νερά του ποταμιού που εκβάλλει στο δέλτα της ενηλικίωσης.

Εκεί, ναι, μπορείς να ανάψεις ένα τσιγάρο. Και μετά άλλο ένα. Γιατί όχι;

288 pages

Published July 1, 2016

About the author

Ο Θεοδόσης Μίχος γεννήθηκε στον Βόλο το 1979. Ζει στην Αθήνα. Σπούδασε στο Τμήμα Φυσικής του ΕΚΠΑ. Από το 2004 εργάζεται ως δημοσιογράφος σε έντυπα και ψηφιακά media –έχει, μεταξύ άλλων, υπάρξει συνιδρυτής του Popaganda.gr, ενώ σήμερα είναι μόνιμος συνεργάτης της 24MEDIA– και από το 2016 ως ραδιοφωνικός παραγωγός στον Best 92.6. Έχει εκδώσει τρία βιβλία πεζογραφίας: τη συλλογή διηγημάτων Κράτα το σόου (Key Books, 2016), το μυθιστόρημα Η Αλκμήνη και οι άλλοι (Key Books, 2020) και τη συλλογή διηγημάτων Ένα για τον δρόμο (Μεταίχμιο, 2024).

Reviews

[foteini_dl · Rating 4 out of 5]

Ιστορίες από την εφηβεία μέχρι την ενηλικίωση του συγγραφέα με φόντο συναυλίες που εχει παρακολουθήσει; Τσεκ.
Ιστορίες με τις οποίες ταυτίστηκα περισσότερο απ ότι περίμενα (ούτε εγώ έχω αγοράσει δίσκο από Τρύπες και,όχι,μαμά, δεν έχω κάνει ναρκωτικά - έστω και "ελαφριά "). Χιούμορ, αγωνίες, έρωτες, φιλίες.
Συν πρόλογος από το Φοίβο-love you- Δεληβορια. Win win.
Το απόλαυσα το ντεμπούτο του Μιχου, όπως απολαμβάνω ένα τσιγάρο/ ένα ποτό/ ένα ωραίο τραγούδι. Άντε, τώρα που έγινε η (ωραία) αρχή, περιμένω και άλλο βιβλίο στη συνέχεια.

[Makis Dionis · Rating 4 out of 5]

Αρχίζουμε να ψάχνουμε τις τσέπες μας, να κοιταζουμε τα κινητά μας, να τριβουμε τους σβερκους μας, να βηχουμε, να φτυνουμε , να κάνουμε ότι χρειάζεται ώστε να αποφύγουμε να κοιτάξουμε ο ένας τον άλλο, μετατρεπομαστε σε ένα τσούρμο πουριτανων που συμμετείχαν σε ένα όργιο κ επειδή τώρα ντρεπονται να παραδεχτούν ότι αυτό ήταν το καλύτερο πήδημα της ζωής τους, αναζητούν μάταια κάτι άσχετο, μικρό κ ασήμαντο να πουν , γιατί αυτή τη στιγμή που είμαστε όλοι μαζί, είναι ο καθένας μόνος του. Δε χρειάζεται όμως να πούμε τίποτα.
Το μόνο που χρειαζόμαστε τώρα είναι ένα τσιγάρο

[Evi Choursanidi · Rating 4 out of 5]

Λιγότερη έπαρση από ό,τι περίμενα, περισσότερος αυτοσαρκασμός από ό,τι περίμενα, αναμφίβολα λιγότερες τέλειες από ό,τι περίμενα, πολύ περισσότερα σημεία ταύτισης από ό,τι περίμενα (και δεν έχω πάει σε καμία από τις 18+1 συναυλίες που συνθέτουν την ιστορία ενηλικίωσης του Μίχου). Έχω μια μικρή φοβία ότι θα επιστρέψω από Κάρπαθο στο πατρικό μου στην Κρήτη (όπου άφησα το βιβλίο) και θα το έχει διαβάσει η μάνα μου (παρόλο που της είπα "είναι μουσικό" -ψέματα- "δεν θα σου αρέσει") και έντρομη θα με ρωτήσει γεμάτη αγωνία: "κι εσείς παιδί μου εκεί στα Primavera που τρέχετε κάθε χρόνο παίρνετε τέτοια χαπάκια;"

[Aimilia Papagiannaki · Rating 5 out of 5]

Χειμαρρώδες, σπαρταριστό, αυτοσαρκαστικό, μια κατάθεση ψυχής του συγγραφέα που σα να βελονιάζει λεπτή κλωστή καταφέρνει να παρεισφρύσει στον εγκέφαλο του αναγνώστη μεταδίδοντάς του στ'αλήθεια όλη την ενέργεια που ο ίδιος έζησε στις συναυλίες (και όχι μόνο) που περιγράφει.
Ο τρόπος γραφής δεν αφήνει περιθώρια: ή θα σε παρασύρει σε εμμονικό βαθμό από την πρώτη στιγμή ή θα το αφήσεις επιτόπου στην άκρη. Βαθιά συνειρμικός λόγος που καταφέρνει να μαγνητίσει και ταυτόχρονα να γοητεύσει.
Ένα ανάγνωσμα που συνίσταται ανεπιφύλακτα στους λάτρεις του urban writing (δεν ξέρω αν υπάρχει σχετική ορολογία αλλά, καταλαβαίνετε).

[Γιάγκος Πλατής · Rating 3 out of 5]

Αρκετά απολαυστικό, ευχάριστο και συνοψίζει, αναμφίβολα, τους συνειρμούς και τις φαντασιώσεις που όλοι όσοι αγαπάμε να βρισκόμαστε σε συναυλίες έχουμε κάνει έστω μια φορά στη ζωή μας. Φαίνεται ότι ο συγγραφέας αγαπάει πραγματικά τη μουσική και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Με κούρασε η υπερβολική χρήση λέξεων, αφού πολλά πράγματα θα μπορούσαν να είχαν ειπωθεί πολύ πιο μεστά. Ακόμη, θα ήθελα παραπάνω λεπτομέρειες για τα συναισθήματα του αφηγητή όσο βλέπει μια συναυλία.

[Konstantinos · Rating 3 out of 5]

Εμφανώς πρωτόλειο. Προσπαθεί να αντιγράψει διαφορά στυλ συγγραφέων που πολύ εύστοχα αναφέρει ο Δεληβοριάς στην εισαγωγή. Κουράζουν αρκετές φορές οι τεράστιες προτάσεις.
Παρόλα αυτά το βιβλίο έχει μια πολύ ωραία ρομαντική και νοσταλγική αίσθηση. Αν αγαπάς τη μουσική θα ταυτιστείς με πολλά απ όσα λέει. Είναι κάπως σαν το High Fidelity σε βιβλίο. Διαβάζεται γρήγορα και θα το απολαύσει οποίος είναι λάτρης της μουσικής ανεξαρτήτως είδους.

[Efi]

Αξιόλογη πρώτη προσπάθεια από τον Θεοδόση Μίχο. Μου θύμισε πολλά αυτό το βιβλιαράκι και το ευχαριστήθηκα ιδιαιτέρως!