What do you think?
Rate this book
Ποτέ δεν φτάνει το αρκετό
Λένε πως ο έρωτας είναι αυτόχειρας... Λένε πως οι ερωτικές ιστορίες είναι λυπητερές στο τέλος τους και ελάχιστες από αυτές έχουν ένα αισιόδοξο φινάλε. Είναι όμως έτσι; Έρωτας, ενθουσιασμός, απελπισία, ένα μεγάλο παιχνίδι που κινεί τον κόσμο, τον γυρνάει σαν σβούρα και τον αφήνει πάλι στο σημείο που τον άρχισε.
Η ηρωίδα του βιβλίου ζει μέσα από τον έρωτα, μαθαίνει να παλεύει με τα αδιέξοδά του και στο τέλος νικά, γιατί καταλαβαίνει πως όλο το ερωτικό παιχνίδι είναι η ίδια η ζωή, η κάθε ανάσα που το σύμπαν, της επιτρέπει να παίρνει, το κάθε ξημέρωμα και ηλιοβασίλεμα, το κάθε δάκρυ και το γέλιο...
Χορεύει μέσα στην δίνη της επιθυμίας για να την μάθει καλύτερα, να την κρατά στην ψυχή της και να την κοινωνεί με τον άλλον αλλά και με τον εαυτό της για να κατανοήσει στο τέλος, πως ο έρωτας είναι πάντα ευλογία.
Η ηρωίδα του βιβλίου ζει μέσα από τον έρωτα, μαθαίνει να παλεύει με τα αδιέξοδά του και στο τέλος νικά, γιατί καταλαβαίνει πως όλο το ερωτικό παιχνίδι είναι η ίδια η ζωή, η κάθε ανάσα που το σύμπαν, της επιτρέπει να παίρνει, το κάθε ξημέρωμα και ηλιοβασίλεμα, το κάθε δάκρυ και το γέλιο...
Χορεύει μέσα στην δίνη της επιθυμίας για να την μάθει καλύτερα, να την κρατά στην ψυχή της και να την κοινωνεί με τον άλλον αλλά και με τον εαυτό της για να κατανοήσει στο τέλος, πως ο έρωτας είναι πάντα ευλογία.
192 pages, Paperback
Published January 1, 2016
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
July 7, 2016
Χωρίς σαφή χωροχρόνο, χωρίς πολλά και περιττά ονόματα, χωρίς πολλούς χαρακτήρες αλλά με χιλιάδες αισθήματα, εικόνες και σταγόνες ψυχής, το «Ποτέ δεν φτάνει το αρκετό» είναι ένα τεντωμένο σκοινί που ισορροπεί ανάμεσα στην ποιητικότητα της γραφής και στον λυρισμό του πεζογραφήματος. Δίχως έντονη δράση και ρεαλιστικές περιγραφές, βρίθει από δύναμη και σφριγηλότητα που μόνο τα αισθήματα που μπορούν να γεννήσουν και μόνο μια συγγραφέας σαν την κυρία Μαραγκού μπορούν να αποτυπώσουν στο χαρτί.
Εκείνη ζει στο νησί και είναι ζωγράφος. Εκείνος στην Αθήνα, παντρεμένος, με παιδιά. Απαγορευμένος έρωτας που δεν περιγράφεται με γραμμική σειρά αλλά με έντονες διάσπαρτες εικόνες. Δεν υπάρχουν πολλά λόγια ή σκηνές ενώ οι ανώνυμοι πρωταγωνιστές πλαισιώνονται από το οικογενειακό και φιλικό τους περιβάλλον που κατανομάζονται και λειτουργούν είτε προτρεπτικά είτε αποτρεπτικά στις αποφάσεις τους, τη λογική τους, τη σκέψη τους.
Η ιστορία είναι όμορφη, στρωτή, καλογραμμένη, ίσως όμως ακριβώς η ποιητικότητα του κειμένου ξενίσει κάποιους αναγνώστες. Ουσιαστικά σε αυτό το ρηξικέλευθο μυθιστόρημα μιλάει η ψυχή, πότε με αντρική και πότε με γυναικεία μορφή, ώστε να εκφραστεί καλύτερα το σύνολο του έρωτα και της αγάπης, όπως το βλέπουν δύο διαφορετικοί άνθρωποι, με διαφορετική ψυχολογία και ιδιοσυγκρασία. Άλλωστε, «Δεν υπάρχουν λόγια που πρέπει να ειπωθούν, ούτε προτάσεις για να περιγράψουν τα αισθήματα. Τίποτα δε χωρά σε κόλλες άσπρου χαρτιού...» (σελ. 183-184).
Ένα διαφορετικό ταξίδι-πρόκληση, ένα μυθιστόρημα για όσους ψάχνουν κάτι διαφορετικό στην ελληνική λογοτεχνία.
Χαρακτηριστικό απόσπασμα:
Ακόμη θυμάμαι τη συγκλονιστική πρόταση: «Κλειστή, αμίλητη, αλλά εγώ νικήτρια, επιβίωσα, αγάπησα, αγαπώ και θα αγαπώ, αλλά κατάλαβα πως ποτέ μαζί του δεν θα μου φτάνει το αρκετό» (σελ. 187).
Εκείνη ζει στο νησί και είναι ζωγράφος. Εκείνος στην Αθήνα, παντρεμένος, με παιδιά. Απαγορευμένος έρωτας που δεν περιγράφεται με γραμμική σειρά αλλά με έντονες διάσπαρτες εικόνες. Δεν υπάρχουν πολλά λόγια ή σκηνές ενώ οι ανώνυμοι πρωταγωνιστές πλαισιώνονται από το οικογενειακό και φιλικό τους περιβάλλον που κατανομάζονται και λειτουργούν είτε προτρεπτικά είτε αποτρεπτικά στις αποφάσεις τους, τη λογική τους, τη σκέψη τους.
Η ιστορία είναι όμορφη, στρωτή, καλογραμμένη, ίσως όμως ακριβώς η ποιητικότητα του κειμένου ξενίσει κάποιους αναγνώστες. Ουσιαστικά σε αυτό το ρηξικέλευθο μυθιστόρημα μιλάει η ψυχή, πότε με αντρική και πότε με γυναικεία μορφή, ώστε να εκφραστεί καλύτερα το σύνολο του έρωτα και της αγάπης, όπως το βλέπουν δύο διαφορετικοί άνθρωποι, με διαφορετική ψυχολογία και ιδιοσυγκρασία. Άλλωστε, «Δεν υπάρχουν λόγια που πρέπει να ειπωθούν, ούτε προτάσεις για να περιγράψουν τα αισθήματα. Τίποτα δε χωρά σε κόλλες άσπρου χαρτιού...» (σελ. 183-184).
Ένα διαφορετικό ταξίδι-πρόκληση, ένα μυθιστόρημα για όσους ψάχνουν κάτι διαφορετικό στην ελληνική λογοτεχνία.
Χαρακτηριστικό απόσπασμα:
Ακόμη θυμάμαι τη συγκλονιστική πρόταση: «Κλειστή, αμίλητη, αλλά εγώ νικήτρια, επιβίωσα, αγάπησα, αγαπώ και θα αγαπώ, αλλά κατάλαβα πως ποτέ μαζί του δεν θα μου φτάνει το αρκετό» (σελ. 187).
November 27, 2016
Σε μια εποχή που τα ογκώδη μυθιστορήματα και οι περίπλοκες ερωτικές ιστορίες με δεκάδες πρωταγωνιστές, φαίνεται να ξεχωρίζουν στην καρδιά του αναγνωστικού κοινού, η συγγραφέας Λαμπρίνα Μαραγκού έρχεται ν' αφήσει το δικό της αποτύπωμα στα λογοτεχνικά δρώμενα, με ένα βιβλίο που είναι ακριβώς τ' αντίθετο απ' όσα προανέφερα. Μικρό σε όγκο, χωρίς εντυπωσιακές ανατροπές στην πλοκή, χωρίς να τοποθετείται η αφήγησή του σε σαφή τόπο και χρόνο, χωρίς να περιλαμβάνει στη δράση της αναρίθμητους χαρακτήρες, προσπαθεί -και καταφέρνει σε αρκετά μεγάλο βαθμό- ν' αγγίξει τις πιο ευαίσθητες χορδές μας και να μας κάνει να δούμε τον έρωτα με έναν τρόπο κάπως διαφορετικό.
Ένα παράνομο ζευγάρι. Εκείνη ζει στο νησί. Ζωγράφος στο επάγγελμα. Εκείνος πάλι, ζει στην Αθήνα, παντρεμένος με παιδιά, ξεκλέβοντας στιγμές στις οποίες μπορεί να ζει τον έρωτά του. Μια σχέση δύσκολη. Μια σχέση ταμπού, για την πορεία και την εξέλιξη της οποίας γινόμαστε μάρτυρες μέσα από αποσπασματικές αφηγήσεις, πότε από τη μεριά εκείνης και πότε από εκείνου, μα και μέσα από την αποτύπωση αποσπασματικών σκηνών της καθημερινότητας της σχέσης αυτής, στην οποία επεμβαίνουν, άλλοτε με θετικό κι άλλοτε με αρνητικό τρόπο, οι γύρω τους, επηρεάζοντας με τον δικό τους τρόπο καταστάσεις, μα όχι και συναισθήματα. Γιατί ο έρωτας, ακόμα κι αν δεν μπορεί να ολοκληρωθεί όπως του αρμόζει, ποτέ δεν είναι βρόμικος ή ανήθικος.
Η γραφή άκρως λυρική, σχεδόν ποιητική στα σημεία, γεγονός που είτε θα γοητεύσει τον αναγνώστη είτε θα τον ξενίσει, πράγμα που εξαρτάται από την ψυχολογική κατάσταση στην οποία βρίσκεται, αλλά και στο τι έχει ανάγκη να διαβάσει την συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Προσωπικά, αγαπώ τα κείμενα με λυρισμό, αφού με ταξιδεύουν μ' έναν τρόπο ιδιαίτερο, και σε ιστορίες όπως η συγκεκριμένη, που η ουσία των συναισθημάτων έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από την εξέλιξη της ίδιας της πλοκής, θεωρώ πως ταιριάζει εξαιρετικά πολύ. Κατά συνέπεια, πιστεύω πως η συγγραφέας επιτυγχάνει σε αρκετά μεγάλο βαθμό το στόχο της.
Δεδομένου του μικρού όγκου του βιβλίου, αλλά και της βαθιάς συναισθηματικής του προσέγγισης, δεν θα ήθελα να πω περισσότερα. Πιστεύω πως όποιος επιθυμεί ν' ανακαλύψει την αλήθεια του, οφείλει να το κάνει ταξιδεύοντας στις σελίδες του με ανοιχτή καρδιά, μα και με ψυχή έτοιμη να παραδοθεί σ' ένα μυθιστόρημα διαφορετικό απ' αυτά που έχει συνηθίσει. Μια κοινότυπη ιστορία, αποτυπωμένη στο χαρτί με περίσσιο συναίσθημα και με μια ειλικρίνεια που δεν μπορείς να μην εκτιμήσεις. Γιατί κάθε συναίσθημα που γεννιέται βαθιά μέσα στην καρδιά μας και τρέφεται από τη θέληση της ψυχής, ακόμα κι αν δεν είναι σωστό στα μάτια των πολλών, είναι στα δικά σου και στον έρωτα, καμιά φορά, αυτό είναι αρκετό.
Ένα παράνομο ζευγάρι. Εκείνη ζει στο νησί. Ζωγράφος στο επάγγελμα. Εκείνος πάλι, ζει στην Αθήνα, παντρεμένος με παιδιά, ξεκλέβοντας στιγμές στις οποίες μπορεί να ζει τον έρωτά του. Μια σχέση δύσκολη. Μια σχέση ταμπού, για την πορεία και την εξέλιξη της οποίας γινόμαστε μάρτυρες μέσα από αποσπασματικές αφηγήσεις, πότε από τη μεριά εκείνης και πότε από εκείνου, μα και μέσα από την αποτύπωση αποσπασματικών σκηνών της καθημερινότητας της σχέσης αυτής, στην οποία επεμβαίνουν, άλλοτε με θετικό κι άλλοτε με αρνητικό τρόπο, οι γύρω τους, επηρεάζοντας με τον δικό τους τρόπο καταστάσεις, μα όχι και συναισθήματα. Γιατί ο έρωτας, ακόμα κι αν δεν μπορεί να ολοκληρωθεί όπως του αρμόζει, ποτέ δεν είναι βρόμικος ή ανήθικος.
Η γραφή άκρως λυρική, σχεδόν ποιητική στα σημεία, γεγονός που είτε θα γοητεύσει τον αναγνώστη είτε θα τον ξενίσει, πράγμα που εξαρτάται από την ψυχολογική κατάσταση στην οποία βρίσκεται, αλλά και στο τι έχει ανάγκη να διαβάσει την συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Προσωπικά, αγαπώ τα κείμενα με λυρισμό, αφού με ταξιδεύουν μ' έναν τρόπο ιδιαίτερο, και σε ιστορίες όπως η συγκεκριμένη, που η ουσία των συναισθημάτων έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από την εξέλιξη της ίδιας της πλοκής, θεωρώ πως ταιριάζει εξαιρετικά πολύ. Κατά συνέπεια, πιστεύω πως η συγγραφέας επιτυγχάνει σε αρκετά μεγάλο βαθμό το στόχο της.
Δεδομένου του μικρού όγκου του βιβλίου, αλλά και της βαθιάς συναισθηματικής του προσέγγισης, δεν θα ήθελα να πω περισσότερα. Πιστεύω πως όποιος επιθυμεί ν' ανακαλύψει την αλήθεια του, οφείλει να το κάνει ταξιδεύοντας στις σελίδες του με ανοιχτή καρδιά, μα και με ψυχή έτοιμη να παραδοθεί σ' ένα μυθιστόρημα διαφορετικό απ' αυτά που έχει συνηθίσει. Μια κοινότυπη ιστορία, αποτυπωμένη στο χαρτί με περίσσιο συναίσθημα και με μια ειλικρίνεια που δεν μπορείς να μην εκτιμήσεις. Γιατί κάθε συναίσθημα που γεννιέται βαθιά μέσα στην καρδιά μας και τρέφεται από τη θέληση της ψυχής, ακόμα κι αν δεν είναι σωστό στα μάτια των πολλών, είναι στα δικά σου και στον έρωτα, καμιά φορά, αυτό είναι αρκετό.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews