What do you think?
Rate this book
زندگینامۀ فلسفی من
1.Detinjstvo i mladost 2.Psihopatologija 3.Rikert 4.Filozofija 5.Ernst Majer 6.Univerzitet 7.Političko mišljenje 8.Hajdeger 9.Teologija i filozofska vera 10.Ideja svetske istorije filozofije...
- GenresPhilosophy
222 pages, Paperback
Published January 1, 2000
21 people want to read
About the author
Karl Jaspers
419 books364 followersJaspers was born in Oldenburg in 1883 to a mother from a local farming community, and a jurist father. He showed an early interest in philosophy, but his father's experience with the legal system undoubtedly influenced his decision to study law at university. It soon became clear that Jaspers did not particularly enjoy law, and he switched to studying medicine in 1902.
Jaspers graduated from medical school in 1909 and began work at a psychiatric hospital in Heidelberg where Emil Kraepelin had worked some years earlier. Jaspers became dissatisfied with the way the medical community of the time approached the study of mental illness and set himself the task of improving the psychiatric approach. In 1913 Jaspers gained a temporary post as a psychology teacher at Heidelberg University. The post later became permanent, and Jaspers never returned to clinical practice.
At the age of 40 Jaspers turned from psychology to philosophy, expanding on themes he had developed in his psychiatric works. He became a renowned philosopher, well respected in Germany and Europe. In 1948 Jaspers moved to the University of Basel in Switzerland. He remained prominent in the philosophical community until his death in Basel in 1969.
Jaspers' dissatisfaction with the popular understanding of mental illness led him to question both the diagnostic criteria and the methods of clinical psychiatry. He published a revolutionary paper in 1910 in which he addressed the problem of whether paranoia was an aspect of personality or the result of biological changes. Whilst not broaching new ideas, this article introduced a new method of study. Jaspers studied several patients in detail, giving biographical information on the people concerned as well as providing notes on how the patients themselves felt about their symptoms. This has become known as the biographical method and now forms the mainstay of modern psychiatric practice.
Jaspers set about writing his views on mental illness in a book which he published in 1913 as General Psychopathology. The two volumes which make up this work have become a classic in the psychiatric literature and many modern diagnostic criteria stem from ideas contained within them. Of particular importance, Jaspers believed that psychiatrists should diagnose symptoms (particularly of psychosis) by their form rather than by their content. For example, in diagnosing a hallucination, the fact that a person experiences visual phenomena when no sensory stimuli account for it (form) assumes more importance than what the patient sees (content).
Jaspers felt that psychiatrists could also diagnose delusions in the same way. He argued that clinicians should not consider a belief delusional based on the content of the belief, but only based on the way in which a patient holds such a belief (see delusion for further discussion). Jaspers also distinguished between primary and secondary delusions. He defined primary delusions as autochthonous meaning arising without apparent cause, appearing incomprehensible in terms of normal mental processes. (This is a distinctly different use of the term autochthonous than its usual medical or sociological meaning of indigenous.) Secondary delusions, on the other hand, he classified as influenced by the person's background, current situation or mental state.
Jaspers considered primary delusions as ultimately 'un-understandable,' as he believed no coherent reasoning process existed behind their formation. This view has caused some controversy, and the likes of R. D. Laing and Richard Bentall have criticised it, stressing that taking this stance can lead therapists into the complacency of assuming that because they do not understand a patient, the patient is deluded and further investigation on the part of the therapist will have no effect.
Most commentators associate Jaspers with the philosophy of existentialism, in part because he draws largely upon the existentialist roots of Nietzsche and Kierk
Jaspers graduated from medical school in 1909 and began work at a psychiatric hospital in Heidelberg where Emil Kraepelin had worked some years earlier. Jaspers became dissatisfied with the way the medical community of the time approached the study of mental illness and set himself the task of improving the psychiatric approach. In 1913 Jaspers gained a temporary post as a psychology teacher at Heidelberg University. The post later became permanent, and Jaspers never returned to clinical practice.
At the age of 40 Jaspers turned from psychology to philosophy, expanding on themes he had developed in his psychiatric works. He became a renowned philosopher, well respected in Germany and Europe. In 1948 Jaspers moved to the University of Basel in Switzerland. He remained prominent in the philosophical community until his death in Basel in 1969.
Jaspers' dissatisfaction with the popular understanding of mental illness led him to question both the diagnostic criteria and the methods of clinical psychiatry. He published a revolutionary paper in 1910 in which he addressed the problem of whether paranoia was an aspect of personality or the result of biological changes. Whilst not broaching new ideas, this article introduced a new method of study. Jaspers studied several patients in detail, giving biographical information on the people concerned as well as providing notes on how the patients themselves felt about their symptoms. This has become known as the biographical method and now forms the mainstay of modern psychiatric practice.
Jaspers set about writing his views on mental illness in a book which he published in 1913 as General Psychopathology. The two volumes which make up this work have become a classic in the psychiatric literature and many modern diagnostic criteria stem from ideas contained within them. Of particular importance, Jaspers believed that psychiatrists should diagnose symptoms (particularly of psychosis) by their form rather than by their content. For example, in diagnosing a hallucination, the fact that a person experiences visual phenomena when no sensory stimuli account for it (form) assumes more importance than what the patient sees (content).
Jaspers felt that psychiatrists could also diagnose delusions in the same way. He argued that clinicians should not consider a belief delusional based on the content of the belief, but only based on the way in which a patient holds such a belief (see delusion for further discussion). Jaspers also distinguished between primary and secondary delusions. He defined primary delusions as autochthonous meaning arising without apparent cause, appearing incomprehensible in terms of normal mental processes. (This is a distinctly different use of the term autochthonous than its usual medical or sociological meaning of indigenous.) Secondary delusions, on the other hand, he classified as influenced by the person's background, current situation or mental state.
Jaspers considered primary delusions as ultimately 'un-understandable,' as he believed no coherent reasoning process existed behind their formation. This view has caused some controversy, and the likes of R. D. Laing and Richard Bentall have criticised it, stressing that taking this stance can lead therapists into the complacency of assuming that because they do not understand a patient, the patient is deluded and further investigation on the part of the therapist will have no effect.
Most commentators associate Jaspers with the philosophy of existentialism, in part because he draws largely upon the existentialist roots of Nietzsche and Kierk
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
March 24, 2020
مهمترین گِله از فلسفۀ معاصر، این است که چرا هر فیلسوفی که گرایشهای انسانشناسه دارد، هیچوقت در آرای خود، نظام فکری و تعریف منسجم و تمامکنندهای ارائه نمیکند. البته میتوان صفت «تمامکننده» را در انسانشناسی تصور واهی دانست. اما انسجام، عاملیست که اغلب در تحلیلها غایب بوده است.
تشتّت و سرگشتگی در تعریف سوژۀ انسان، با ظهور روانکاوی فروید شدت بیشتری به خود میگیرد. برخی پژوهشهای موازی که اغلب دارای سرشت پدیدارشناسانه و یا اگزیستانسیالیستی {مشخصاً سورن کییر کگارد) میباشند، تعاریف را پیچیدهتر میکنند. در چنین جغرافیایِ پراکندهای، کارل یاسپرس ظهور کرده و روانکای مستثنی خود را ارائه میکند. اهمّ تلاش او در تعریف انسان، در قالب معانی و جملاتی است که نه تحت اسارت بازیهای زبانی باشد و نه یافتههای نوظهور روانشناسی. و نه اینکه خاصیت انعطافناپذیر علم را یدک بکشد. باید انسان و ذهن او از حدود یک علم و هنر فراتر رفته و این دو مؤلفه، جرئی از ساختار آن محسوب شود.
یاسپرس، اتقان و جزماندیشی عصر و ماقبل خود را ویران میسازد. متافیزیک گذشته و مدرنیسمِ عصر خود را نیز به دیدۀ تردید مینگرد. مهمترین سوال او «انسان چیست؟» است. او به تأکید میگوید که انسان نه عین است که قابل مشاهده و پژوهش باشد و نه چیزی انتزاعی و ذهنی که بتوان او را در چارچوب روانشناسی یا متافیزیک و قلمرو فلسفۀ تجریدی خلاصه کرد. انسان مجهولی است که هرگز شناختپذیر نیست. «میتوانیم انسان باشیم، اما نمیتوانیم بدانیم که چیستیم».
با این تعاریف پیش آمده، یاسپرس، به فلسفۀ دوستِ همعصر خود، یعنی هایدگر نزدیک میشود. هایدگر از «دازاین» و در اینجا بودن سخن میگوید. یاسپرس از وجودِ محضی حرف میزند که هم متأثر از هایدگر است و هم کگارد. او وجودِ انسان را وجودی استثنایی میداند. قابل شناخت نبودن انسان، او را از تعریف کردن بینیاز میکند و مطالعهگران باید در وجود خود و برداشتهای خود دقیق شوند تا مختصاتِ آن اندیشهای که در آن قرار دارند، تعریفشان از انسان را مشخص کند.
در این کتاب از اندیشههای یاسپرس سخن نرفته است و این در واقع مقدمهای بود برای آشناییِ گذرا با وی. کتابِ حاضر، خودزندگینامهنوشتی است که یاسپرس پس از گذراندن بخش اعظم عمر خود آن را به نگارش درآورده است. مطالب کتاب در موضوعاتی چون: ارتباط با اندیشمندان مختلف همعصر نویسنده، توصیف جامعه و کشور و نهادهای مختلف سیاسی، اجتماعی و فلسفی آن، توصیف نهاد مدرسه و دانشگاه و اساتید، خاطرات، آموختهها و گفتگوهای نویسنده با دوستان و همراهان نزدیک و در نهایت روایت زندگی شخصی است.
99/01/05
تشتّت و سرگشتگی در تعریف سوژۀ انسان، با ظهور روانکاوی فروید شدت بیشتری به خود میگیرد. برخی پژوهشهای موازی که اغلب دارای سرشت پدیدارشناسانه و یا اگزیستانسیالیستی {مشخصاً سورن کییر کگارد) میباشند، تعاریف را پیچیدهتر میکنند. در چنین جغرافیایِ پراکندهای، کارل یاسپرس ظهور کرده و روانکای مستثنی خود را ارائه میکند. اهمّ تلاش او در تعریف انسان، در قالب معانی و جملاتی است که نه تحت اسارت بازیهای زبانی باشد و نه یافتههای نوظهور روانشناسی. و نه اینکه خاصیت انعطافناپذیر علم را یدک بکشد. باید انسان و ذهن او از حدود یک علم و هنر فراتر رفته و این دو مؤلفه، جرئی از ساختار آن محسوب شود.
یاسپرس، اتقان و جزماندیشی عصر و ماقبل خود را ویران میسازد. متافیزیک گذشته و مدرنیسمِ عصر خود را نیز به دیدۀ تردید مینگرد. مهمترین سوال او «انسان چیست؟» است. او به تأکید میگوید که انسان نه عین است که قابل مشاهده و پژوهش باشد و نه چیزی انتزاعی و ذهنی که بتوان او را در چارچوب روانشناسی یا متافیزیک و قلمرو فلسفۀ تجریدی خلاصه کرد. انسان مجهولی است که هرگز شناختپذیر نیست. «میتوانیم انسان باشیم، اما نمیتوانیم بدانیم که چیستیم».
با این تعاریف پیش آمده، یاسپرس، به فلسفۀ دوستِ همعصر خود، یعنی هایدگر نزدیک میشود. هایدگر از «دازاین» و در اینجا بودن سخن میگوید. یاسپرس از وجودِ محضی حرف میزند که هم متأثر از هایدگر است و هم کگارد. او وجودِ انسان را وجودی استثنایی میداند. قابل شناخت نبودن انسان، او را از تعریف کردن بینیاز میکند و مطالعهگران باید در وجود خود و برداشتهای خود دقیق شوند تا مختصاتِ آن اندیشهای که در آن قرار دارند، تعریفشان از انسان را مشخص کند.
در این کتاب از اندیشههای یاسپرس سخن نرفته است و این در واقع مقدمهای بود برای آشناییِ گذرا با وی. کتابِ حاضر، خودزندگینامهنوشتی است که یاسپرس پس از گذراندن بخش اعظم عمر خود آن را به نگارش درآورده است. مطالب کتاب در موضوعاتی چون: ارتباط با اندیشمندان مختلف همعصر نویسنده، توصیف جامعه و کشور و نهادهای مختلف سیاسی، اجتماعی و فلسفی آن، توصیف نهاد مدرسه و دانشگاه و اساتید، خاطرات، آموختهها و گفتگوهای نویسنده با دوستان و همراهان نزدیک و در نهایت روایت زندگی شخصی است.
99/01/05
November 15, 2021
ترجمه خیلی سخت خوان بود. به نحوی که خود آقای فولادوند هم در مقدمه هم به آن اشارتی کرده بود. برخی جاها حتی خود آقای فولادوند در پانویس نوشته بود که جمله مبهم. از باب آموزشی باید دعا کنیم که هر فیلسوف مورد علاقمون یک زندگینامه خودنوشت بنویسه. واقعا کانتکسچوال بودن خیلی میتونه در فهم متعلق به ما کمک کنه. هر اندیشمندی تا حدود زیادی فرزند زمانه ی خودش هست. گویی هرچه این برخورد و در معرض مستقیم بودن با زیست-زمانه بیشتر باشه این نسبت فرزندی بیشتر قابل تشخیص هست.
November 27, 2024
سَرِ میزِناهار با لحنی خشمآلود گفت: وجود اینهمه استاد فلسفه بیمعناست؛ در سراسر آلمان باید دو یا سه استاد نگاه داشت. پرسیدم: «کدامها را؟» پاسخ نداد. پرسیدم: «مردِ بیفرهنگی مثلِ هیتلر چگونه میخواهد آلمان را اداره کند؟» گفت: فرهنگ و تربیت مهم نیست. به
دستهایِ جذابش نگاه کنید
کارل یاسپرس در بابِ مارتین هایدگر •
دستهایِ جذابش نگاه کنید
کارل یاسپرس در بابِ مارتین هایدگر •
Displaying 1 - 3 of 3 reviews